Naar buiten, niet stilzitten, aan het werk in de "vrije" natuur. Bij de boer. Als negentienjarige wacht hem de – vervroegde - militaire dienst, die toen nog 18 maanden duurde. Na deze tijd is er geen werk meer voor Willem en via via komt hij terecht bij een paar boerenvrouwen in Luxemburg. De landsgrenzen worden weliswaar verlegd, maar de vrouwen eisen een strak werkstramien. Dus veel werken en lange uren maken. Willem houdt het een winter uit en gaat snel weer op zoek naar ander werk. Hij verricht een tijdje boerenwerk op Ellerhuizen bij de Hellinga's.

Melkloop
In 1956 komt de kans van zijn leven voorbij. Er is een melkloop te koop van Niek Bouwman. De overnamesom is welgeteld drieduizend gulden en dat heeft deze hardwerkende dagloner natuurlijk niet in zijn sok liggen. Gelukkig wordt hem een lening verstrekt en Willem wordt melkboer. Ondertussen is hij ook op vrijersvoeten gegaan en trouwt hij met kwekersdochter Trientje Roeters uit Zuidwolde. Willem, hij die de schoolbanken haatte, gaat aan de studie. In twee jaar tijd haalt hij drie vakdiploma's en samen volgen ze de middenstandscursus. Willem gaat er met de melkkar gevuld met boter, melk en karnemelk op uit in de dorpen Thesinge, Garmerwolde en omstreken. Trientje houdt thuis de nering doende en zorgt ondertussen voor de kinderen. De zaak groeit, het assortiment wordt gaandeweg uitgebreid tot een heus kruideniersassortiment. Het huis vraagt ook het noodzakelijke onderhoud. Een drukke tijd. De tijd dat de middenstand, vaak een gezinsbedrijf, werkt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Geen sluitingstijden. En dan kan het gebeuren dat een mens het niet meer redt. Willem, die intens leeft, althans niet. Hij wordt overspannen en met pijn in het hart doen ze de melkzaak in 1966 over aan Johan Mollema, onze huidige ZDV'er. 

Tijd voor de kinderen
Ze verhuizen met twee zonen naar het huis aan de Schutterlaan nummer 7. Drie weken na de verhuizing wordt de derde zoon, Ronald, geboren. Trientje weet niet wat haar overkomt. Zomaar tijd om te wandelen met de kleinen, (er volgen nog twee zonen), rustig voeden en niet gestoord worden door de winkelbel. Willem gaat als bedrijfsleider aan de slag bij een groothandel in de Stad. Zijn handelsbloed stroomt daar weer als vanouds, maar hij mist de vrijheid van het altijd op pad en veel buiten zijn.

De tuin als uitlaatklep
Dit gevoel wordt in de loop der jaren gecompenseerd door het bewerken van een tuin van formaat. Aardappelen, groenten, bloemen. Het assortiment wordt uitgebreid met wel zo'n 20 soorten gewassen. 's Ochtends vroeg voorafgaand aan zijn werk en 's avonds na thuiskomst vindt Willem rust in de tuin. Rust, ondanks de zware lichamelijke arbeid. "Niets is zo rustgevend als het zien opkomen van een klein zaadje, verborgen groeiend in de grond, uitwassend tot een mooi gewas," is de mening van Willem. Tijdens het eentonige werk kan de spanning van de werkdag bezinken en frustraties worden botgevierd op de harde klei. Bovendien kunnen dorpsbewoners en passanten door middel van een standje met groenten en een busje waar ze het verschuldigde geld in gooien, meeprofiteren van dagelijks verse producten.
De siertuin is samengesteld en aangelegd volgens de ideeën van Trientje. Vooral na de welverdiende VUT genieten ze van huis, tuin, de kinderen en de inmiddels geboren kleinkinderen.

En nu: vertrekken ...
Vertrekken uit "ons mooi luk dörpke", zoals Willem het verwoordt. Verhuizen naar een huis met minder tuin, maar wel met slaap- en wasgelegenheid op de begane grond. Na jaren rondkijken in de wijde omgeving van Thesinge komt deze kans voorbij. Een huis gekocht aan de Triezenbergstraat. Een huis in de dertigerjaren stijl, gebouwd in de jaren zestig. Een huis met veel sfeer. Zorgvuldig en smaakvol opgeknapt door de Zijlema's. "Alles zelf gedaan," vertelt Willem trots. Het bevalt hen goed op hun nieuwe stek, maar Trientje heeft het nog wel moeilijk als ze Thesinge met de molen en kerktorentjes in de verte ziet liggen. Daar ligt (nog) haar hart. Dat is ook geen wonder als je zo'n 45 jaar in het dorp hebt gewoond. Echter, begin juni - tijdens het evangelisatieweekend in Ten Boer - wemelt het in de feesttent van de oud-Thesingers, in de loop der jaren verhuisd naar Ten Boer. Een dorp met de winkels en andere voorzieningen op kleine afstand. Aantrekkelijk om de toekomstige "oude dag" door te brengen. Willem: "In Thesinge laten we wat, maar in Ten Boer vinden we weer nieuwe dingen." Dit wordt door Trientje beaamd: "We wonen weer in een gezellige buurt en hebben al veel contacten gelegd. Doordat je tijdens deze mooie zomer alle dagen rondom het huis bezig bent, gaat dat ook wel makkelijk. En het zwembad is dichtbij!"

Bewuste stap
Willem en Trientje hopen nog lang te kunnen genieten van hun nieuwe woonstee en woonomgeving. Nu kan dat ook nog. Ze zijn niet gedwongen door ziekte of ander ongemak verhuisd. Een bewuste stap. Ze fietsen vele kilometers door het Groninger land en hun vakantiebestemming is een exotisch (ei)land in of aan de Middellandse Zee. Ze blijven lid van de Thesinger zangvereniging en de Thesinger volksdansgroep, dus alle banden worden nog niet doorgesneden. In de kleine moestuin ontluiken de slaplantjes alweer. De groene vingers zijn mee verhuisd!

Roelie Karsijns-Schievink