Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

29e jaargang december 2003
 

Steeds weer doorgaan

Bij haar afscheid van Verzorgingshuis Bloemhof in Ten Boer kreeg Renate Dijk uit Thesinge een herinneringsboekwerk aangeboden, waarin collega's en bewoners een persoonlijk stukje hadden geschreven versierd met foto's en knip- en plakwerk. Op het voorblad staat de tekst: "Haar kracht, het vermogen om steeds door te gaan".
 

Ondanks de moeilijkheden die Renate ondervindt door slecht functionerende nieren heeft zij als motto: Leer de zorgen van je afzetten en pak je bezigheden zo snel mogelijk weer op! Het helpt als je je inzet voor een ander en dat vond zij in de verzorging van de ouderen. Jarenlang was zij in Thesinge en omgeving baakster, maar de laatste jaren werkte ze in de ver­zorging. Ook nu moet zij "kop der veur" houden omdat haar man Having ernstig ziek is. "Het laatste half jaar lijkt 't wel of wij elkaar aflosten in het ziekenhuis!" Having is nu weer thuis, maar voor Renate staat er nog een operatie gepland.

Donorcodicil
Renate wil haar ervaring wel aan ons vertellen en bovenal aandacht vragen voor het tekort aan donornieren, waardoor patiënten gemiddeld vier jaar op een wachtlijst staan. Na 1998 kreeg iedere Nederlander boven de 18 jaar een formulier toegezonden waarop hij kon aangeven wel of geen orgaandonor te willen zijn, of dat hij de beslissing overlaat aan zijn nabe­staanden. Deze beslissing werd centraal geregistreerd en deze kan te allen tijde worden herzien.
Renate: "In de lange wachtperiode verslechtert de conditie van de patiënt en dus ook de kwaliteit van leven. Er zouden veel meer mensen een donorverklaring moeten afgeven waarmee ze na overlijden organen en weefsels beschikbaar stellen voor transplantatie. Het idee dat je na je dood een ander in staat stelt om door te leven, moet toch een goede beslissing zijn!"

  

Renate Dijk is zielsgelukkig dat ze niet meer aan de dialyse hoeft.
(Foto: Wolter Karsijns)

Dialyse
In 1978 werd duidelijk dat Renate's nieren onvoldoende werk­ten. Met medicijnen en een speciaal dieet worden de klachten behandeld. Beide nieren blijken door een erfelijke aandoening steeds slechter te functioneren en het dieet wordt steeds strenger. Uiteindelijk moest ze in juli 2002 aan de dialyse. Twee jaar daarvoor was er al een zogenaamde shunt in haar arm aangelegd. Dit is een directe verbinding tussen de slagader en de ader om de vaatwand van de ader sterker te maken als reactie op de druk uit de slagader. Hierdoor gaat het aanprikken van de ader voor de dialyse beter.
Gedurende anderhalf jaar was Renate afhankelijk van de kunstnierbehandeling. "Je krijgt een sterke band met medepatiënten en personeel. Vaak ging ik met zelfgebakken appeltaart 't ziekenhuis in en was het er zelfs gezellig."
Met aansluiten en ontkoppelen was Renate zo'n 4 à 5 uur onder de pannen en dat drie middagen per week.
 

    

Transplantatie
Tweelingzus Annelies voelde er wel voor om een nier af te staan voor Renate. "Zij heeft als verpleegkundige op de operatiekamer gewerkt en wist de medische kant van de zaak goed in te schatten. Toch werd zij nog uitgebreid voorgelicht en voorbereid, samen met haar man en kinderen. Eind 2002 viel de beslissing en werden de onderzoeken gestart. Haar weefseltype bleek geschikt en bovendien was ze in perfecte conditie en zeer gemotiveerd.

 

Renate Dijk en haar tweelingzus Annelies Jelten na de nierstransplantatie.
(Foto: Wolter Karsijns)

Op 1 juli werd de operatie verricht in het Academisch Zieken­huis in Groningen. Zus Annelies werd om acht uur geopereerd. De operatie duurde ruim vijf uur en verliep voorspoedig. Bij de donor is de operatie een technisch moeilijker ingreep zonder groot risico, maar wel met een herstelperiode van enkele weken. Met één nier kan de donor net zo goed leven! 's Middags om 14.00 uur, terwijl haar zus nog uitsliep, werd de nier bij Renate geplaatst. Tegen 16.00 was alles geslaagd. Een niertransplantatie is tegenwoordig niet meer zo ingrijpend. In Groningen worden er 100 per jaar verricht.

Herstel
Renate moest tien dagen alleen op een kamer liggen in verband met infectiegevaar. De derde dag ging ze alweer onder de douche en op de vierde dag hielp ze de verpleging alweer een handje door haar bed eigenhandig te verschonen. Een bezige bij die door het vlotte herstel alweer op de 15e dag na de operatie naar huis mocht. Zielsgelukkig dat ze haar vrijheid weer terug heeft nu ze niet meer hoeft te dialyseren. De nier werkt prima en Renate voelt zich goed. Wel moet ze zware medicijnen slikken om het gevaar van afstoten van de nieuwe nier te voorkomen. Ook moet ze nog een operatie ondergaan om het vocht dat zich rond de nieuwe nier ophoopt, kwijt te raken. Hopelijk is dat dan de laatste actie! Haar tweelingzus is ook heel tevreden over het hele avontuur en dat geldt ook voor haar man en kinderen. De familieband was al heel sterk en is nu nog extra bijzonder.

Normale leven
Renate zet zichzelf er toe het normale leven weer op te pakken en staat zichzelf niet toe aan alles te denken wat niet goed zou kunnen gaan. Tenslotte woont er in Zuidwolde een man die al 18 jaar met een nieuwe nier heel goed leeft. Ze doet haar huishouden zelf en verzorgt ook haar man Having, die net weer thuis is uit het ziekenhuis. Er is regelmatig aanloop en de kinderen en kleinkinderen vragen en geven heel veel aandacht. Vóóruit moet je kijken en vooral: doorgaan!

Truus Top