29e jaargang juli 2003
 

In oktober vorig jaar werd de pastorie van de Gereformeerde kerk in Thesinge verkocht aan een jong stel uit Gelderland. Het dorp vroeg zich af wanneer zij er in wilden trekken. Alleen in het weekend was er leven in de brouwerij en er werd nog helemaal niet geklust. De reden hiervoor is inmiddels duidelijk. Hans de Rouw en Mieke van 't Hoog wonen er sinds begin mei definitief en willen hun verhaal graag vertellen voor de dorpskrant.  

Vlakbij Doesburg en Arnhem, in een echt dorpse sfeer en met veel natuurschoon in de directe omgeving. Bos aan de ene kant en uiterwaarden aan de andere kant. Vrienden en familieleden begrepen er niets van toen zij van hun plannen vertelden. "Je huis is klaar, jullie hebben allebei goed werk en waarom moet je zonodig verkassen naar het hoge noorden?" was een veel gestelde vraag. Ze laten ook heel wat achter als ze in september hun huis verkopen en tot december bij de ouders van Hans bivakkeren en in de weekends heen en weer reizen naar Thesinge.

Verandering
Mieke voelde de behoefte om weer te gaan studeren. Jarenlang heeft zij met plezier gewerkt als fysiotherapeut, maar zij is toe aan een nieuwe uitdaging. Haar keuze is de studie "Godsdienstwetenschappen". Uit de verschillende universiteiten werd Groningen gekozen.
Voor Hans hoefde deze verandering niet zo nodig. Hij had 't enorm naar z'n zin in zijn werk. Fijne collega's, interessant werk met heel veel variatie. Bovendien komt hij van oorsprong uit Gelderland en was heel tevreden over hun huis en omgeving.
Mieke is van Zuid-Holland naar Drenthe verhuisd met haar ouders en heeft daarna de opleiding Fysiotherapie in Arnhem gedaan. Daar kennen ze elkaar van.
Deze grote stap had ook een aantrekkelijke bijwerking. De huizenprijs ligt in Gelderland aanzienlijk hoger dan in Groningen. Van het geld dat er tussen zat, konden ze een periode vrij nemen om een allang gewenste grote reis te ondernemen.

De reis naar China
Begin februari landen zij na een vlucht van elf uur in Hong Kong. Ze reizen een maand door het land en noemen het een bijzondere ervaring. "Er wonen heel veel mensen, het is overal even druk. In de grote steden zie je torenflats van zo'n twintig verdiepingen. Het verkeer is druk en chaotisch. Fietsers rijden kris-kras door elkaar en halen levensgevaarlijke toeren uit bij het links en rechts passeren op hun - met bagage behangen - fietsen. Chinezen houden in onze ogen erg van kitsch. Het rood is erg rood, roze is zuurstokroze en groen knalgroen. 's Avonds zijn veel gebouwen verlicht in alle kleuren van de regenboog en de bomen zijn vaak groen verlicht.
Je mist de communicatie met mensen. Ook jonge Chinezen spreken nauwelijks Engels en de documentatie is vrijwel niet in andere talen voorhanden. Het openbaar vervoer is goed. De treinen rijden precies op tijd. Zelfs toen het vanwege het Chinese nieuwjaar extreem druk was. Dit betekent jaarlijks een soort volksverhuizing, omdat iedereen dit bij familie viert."

Andere cultuur
De overheid lijkt het liefst het nieuwe China van ná de Culturele Revolutie te willen laten zien aan de toerist. Dat betekent: steden met grote, nieuwe, fonkelende en vaak lelijke gebouwen. Of nieuwe toeristische en commerciële tempels vol met souvenirs die weinig met religie te maken hebben. In de kleine dorpjes zie je nog het oude China. Mensen wonen in carré-vormige huizen en bewerken hun land meestal handmatig. Chinezen zijn écht harde werkers. Hier en daar zie je wat mechanisatie, bijvoorbeeld een kleine tractor. Het platteland is als toerist moeilijk met openbaar vervoer bereikbaar. Je zou een gids moeten hebben om er te komen. Het eten is spotgoedkoop en bijzonder lekker! Het verse eten wordt klaarge­maakt waar je bij staat en voor een eurokwartje heb je een complete maaltijd. Soms kun je zelfs de vis of kip uitkiezen. Ook de kleurrijke markten zijn schitterend. Wij waren nieuwsgierig naar de totaal andere cultuur van China en hebben, op doorreis naar Nieuw-Zeeland, in een maand veel gezien."
 

		Nieuw-Zeeland Begin maart komen Hans en Mieke aan op het Noordereiland. In een nationaal park lopen ze een track door de bush. Na drie dagen lopen, liften ze verder langs een adembenemende route. Ze bezoeken een Maori-stadje en reizen per bus naar Wellington. Daar nemen ze de ferry naar het Zuidereiland. Per speedboot langs de fjordenkust bereiken ze het beginpunt van de volgende track. Daarna kajakken ze drie dagen op zee. "Het is echt zoals de plaatjes in de brochure: wit-gele stranden, groen-blauw kristalhelder water, zeehonden die om je kajak heen zwemmen, kleine strandjes om te kamperen, prachtige maansopgang .....," mailen ze aan het thuisfront. Verder op het Zuidereiland treffen ze een totaal ander landschap aan. Een tocht in de bergen kost hen heel wat zweetdruppels. Vanaf een bergtop genieten ze intens van het uitzicht over besneeuwde bergtoppen, gletsjers, watervallen en valleien met riviertjes. Onder de indruk van de hoge golven in de Tasmanzee en het bijzondere blauw van de ijsmassa van de Frans Josef glacier reizen ze per auto langs de Pacific kust terug naar het noorden. "In de baaien langs de kust wordt op de hoge golven gesurfd en je ziet er zeeleeuwen, zeehonden en pinguins. Wat een ervaring om te kamperen aan het water met slechts het geluid van zee, wind en vogels! Nieuw-Zeeland heeft een bij­zondere indruk gemaakt door de schoonheid, de ruimte en de "no worries" cultuur."

Reizend langs de kust hebben ze veel mooie plekjes gezien voor een huis. Maar eerst gaan ze wonen in de monumentale pastorie achter de enorme kastanjebomen van de Kerkstraat.  

Taisn Als ik arriveer voor ons gesprek staan Mieke en Hans te balanceren op een stelling om bij de dakkapel te kunnen. Alles wordt voor de volgende ochtend klaargezet, zodat er geverfd kan worden. Het buitenwerk verven is de eerste grote klus aan het huis; voor het binnenwerk is een meerjarenplan nodig. Al het werk zit hun niet op de nek, ze zien wel hoe het allemaal uitpakt. Hans zoekt in Groningen en omgeving een baan.

Truus Top