|
Theater Suer
Echter, de bedoeling van het interview is om meer te weten komen over
het Theater Suer. Weet u het nog? Jaren geleden, bij de feestelijkheden
rondom de opening van het Boer Goensepad, reed er een bizar figuur op een
vreemd vehikel over het pas aangelegde fietspad. Een trommelfietser met
als passagier een wolfsfiguur. Later op de dag was er een voorstelling in
het dorp Thesinge met IJzeren Hein en een locomotief. IJzeren Hein heeft
zijn handen vol aan het oplossen van de problemen die ontstaan. Deze
voorstellingen zijn er twee uit een reeks van een achttal vaste
producties.
Autodidact
Patricia maakt zelf de figuren, beelden en attributen die zij bij haar
solo-optreden gebruikt. Autodidact, zonder enige opleiding hiervoor,
tovert ze uit ijzer de meest wonderlijke creaties. Ze maakt vooraf geen
werktekening van een nieuw idee, maar heeft dit in haar hoofd. Soms lukt
het snel om haar hersenspinsel om te zetten in een figuur met de
uitstraling en de aard die ze heeft bedacht. Maar vaker is ze dagenlang
aan het zwoegen om het idee concreet te maken. Niet alleen de vorm, ook de
mechaniekjes moeten kloppen. Bijvoorbeeld de draaiende ogen; ze kijken je
bijna angstaanjagend echt aan. Trommels, toeters en bellen maken de
figuren extra levendig. Het lijkt of ze met groot gemak ijzer met handen
breekt, maar het is wel degelijk inspannend werk, dankzij de zware
lasapparaten en de daarbij behorende hitte en oncomfortabele houding die
de lasser aan moet nemen.
Kleinschalig
Michelle zorgt dat het werk en de uitvoeringen van Patricia gepromoot
worden. Daarbij wordt ze professioneel ondersteund door de Thesinger
grafisch ontwerper Aly Pepping en webmaster Ton Ensing. Een prachtige
website (www.theatersuer.nl)
en prachtig foldermateriaal, o.a. in de vorm van ansichtkaarten, zijn het
visitekaartje van het theater. Omdat op papier een voorstelling moeilijk
is uit te leggen, maakt Michelle foto- en videomateriaal van de
voorstellingen. Dankbaar maakt ze daarbij gebruik van het digitale
tijdperk, snel en gemakkelijk. Michelle is psycholoog en in die
hoedanigheid 3,5 dag per week bij Bureau Slachtofferhulp te vinden. Ook is
zij bezig een kleine solopraktijk op te zetten. Maar daarvoor moet je een
klantenkring en bekendheid opbouwen. Het kleinschalige van zo'n praktijk
is echter wel zeer aantrekkelijk. Dat geldt ook voor de stiel van partner
Patricia. Juist de onafhankelijkheid en de eigen inbreng maken de
producties uniek.
Natuur
Wat opvalt is dat Patricia veel werkt met thema's die verwijzen naar
de natuur. "De toren op het wad", "Boze bomen",
"Het woeste baren" en haar nieuwste voorstelling "Het
vogelhuis". Zij speelt veel in de Nationale Parken die ons land rijk
is. (N.B. Het laatste park is onlangs geopend in het Lauwersmeergebied).
De meeste voorstellingen worden buiten opgevoerd en aangepast aan de
beschikbare ruimte. Een bos is natuurlijk een prachtige omlijsting voor b.v.
de voorstelling "Boze Bomen". Het gaat over wortels, ontworteld
zijn en je wortels zoeken. Het gaat niet goed in het bos. Iemand heeft een
gevaarlijke stof (CO2) in de bomen gespoten en dat voelt erg onaangenaam.
Een oplossing is niet zo snel voorhanden en natuurlijk weet iedereen het
beter. De ene oplossing is echter absoluut de andere niet. En de bomen
worden steeds bozer ...
Het is niet met woorden uit te leggen hoe Patricia deze voorstelling
geeft. Ze klimt in de boom, praat er mee, betrekt het publiek erbij, en
vraagt aan allerlei - door haar zelf gemaakte - creaturen wat de oplossing
is.
In de natuur vindt Patricia haar inspiratie: "Ik zie en voel signalen
te over; de natuur doet iets met mij."
 |
|
Interactief en educatief
Het publiek speelt een rol en denkt mee. En dat
is nu juist de bedoeling van de voorstellingen. Bij voorkeur geen
vaste tribunes en geen microfoon. Wel wordt er geluidsinstallatie
gebruikt voor de muzikale omlijsting van de voorstellingen. Als
Patricia haar eigen stem gebruikt, naturel, is het publiek actiever.
Ze moeten meer moeite doen om wat te horen en te zien. Bovendien
werkt een microfoon belemmerend. Patricia maakt gebruik van allerlei
maskers en dan zit zo'n ding gewoon in de weg of werkt niet goed.
Een voorstelling geven is dus een interactie tussen speler en
publiek. Soms is de interactie er meteen bij het begin, soms duurt het heel lang
voordat er chemie is ontstaan. En
dat ligt, aldus Patricia, niet altijd aan het publiek. "Het is
wel eens voorgekomen dat ik na een lange reis, opgehouden door
allerlei files, onmiddellijk na aankomst moet spelen. Zonder enige
tijd van voorbereiding en dan soms ook nog in een omgeving die ik
niet prettig vind. Een tribune met heel veel mensen, die op dat
moment even vermaakt moeten worden. In mijn voorstelling moeten mijn
publiek en ikzelf naar elkaar toegroeien."
|
|
|
|
Het
publiek is ook verschillend, de volksaard speelt daarin nadrukkelijk mee.
"Noordelingen zijn wat afwachtend (doe maar gewoon), de Brabanders
zijn uitbundiger, bijna carnavalesk en de Belgen zijn beleefd en
terughoudend. Elk publiek vraagt zijn eigen aandacht. Natuurlijk speelt
ook het aantal kijkers en de locatie mee. Op een stadskade heb je ander
publiek dan bij een bezoekerscentrum van een Nationaal Park. Ik geef
educatieve voorstellingen met een boodschap. Het is leuk dat de
toeschouwer iets meeneemt. Besef dat wat de mens doet eigenlijk peanuts
is. Besef dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Besef, maar ook een
creatiever proces bij het bedenken van oplossingen."
Uniek theater
Patricia is begonnen met "gewoon" theaterwerk. Bij de
Groninger Jozef van der Berg ging ze in de leer als poppenspeler.
Uiteindelijk vindt ze daar haar huidige speelvorm. Je kunt het
objecttheater, figuurtheater noemen. Deze speelvorm is vrij uniek. Om de
figuren die Patricia uitbeeldt tot leven te wekken, is een ander
vakmanschap nodig dan het acteurschap.
In de begintijd speelde ze veel in club- en buurthuizen en in scholen. Nu
veel meer buiten in de openlucht. De locaties waar ze speelt, bevinden
zich vaak beneden de grote rivieren. Vooral in België. Zo'n veertig keer
per jaar wordt de Mercedesbus gestart. Deze vervoert Michelle en Patricia
met hun zware ijzeren attributen naar straattheaters, festivals,
buurtfeesten en de - al eerder genoemde - Nationale Parken. In oktober
hoefden ze niet zover van huis. Bij achterbuurman Herbert Koekkoek gaf
Theater Suer een succesvolle voorstelling in het kader van Dierenpad. Een
culturele activiteit vóór en dóór basisschoolkinderen uit de gemeente
Ten Boer.
De toekomst van het theaterwerk is onzeker. Subsidies en sponsorgelden
moeten blijven stromen om de diverse activiteiten te kunnen bekostigen.
Een theater als Suer inhuren, kost natuurlijk geld. De tijd van gratis
spelen op kinderfeestjes is voorbij. Kan ook niet meer. De onkosten zijn
hiervoor veel te hoog. Theater Suer moet dus meer aan de weg timmeren.
Alhoewel ook het (timmer)werk aan de boerderij het aantal voorstellingen
heeft geminimaliseerd. In de zomers van de jaren tachtig trokken Michelle
en Patricia er op uit. Op de bonnefooi. Zes weken lang voorstellingen
gevend, trekkend van camping naar camping. Anno 2003 is dit minder
gemakkelijk. Het werk in en rond de boerderij vraagt ook hun aandacht. De
zeven pony's, drie geiten, kippen, honden en katten moeten worden
verzorgd. Voeren, maaien, hooien. Taken, die je niet zo gemakkelijk over
kunt en wilt laten aan een oppas. Echter, in het ritme van deze
werkzaamheden - op een uitgelezen plekje aan het Maar - vinden Patricia en
Michelle hun rust en inspiratie. Inspiratie voor nog meer voorstellingen
met een boodschap van de natuur.
Roelie Karsijns-Schievink
|
