Een aantal spelers van E2 tonen trots de gewonnen Fair Play bokaal. (Foto: Koos van de Belt)

Er was een woonkamer-keuken en twee slaapzalen voor de jeugd. Tevens was er een slaapkamer met een stapelbed voor twee begeleiders. Nadat we de slaapplaatsen hadden verdeeld mochten we eten in een zeer grote eetgelegenheid. Daarna was er ruimte om te spelen en te oefenen. Hier werd gretig gebruik van gemaakt. De volgende morgen werden we vrolijk gewekt door Agheet (7.00 uur met veel kabaal). Er bleek op de Camp een zwembad aanwezig te zijn en als je die besprak had je het zwembad twee uur voor jezelf !!!!

We maakten ons klaar voor de wedstrijd. Wij moesten tegen Heino zelf. Al gauw bleek dat zij eerste klasse speelden. Na de rust mochten wij met 10 spelers spelen (normaal 7-7). Dat wij alles verloren hebben heeft niet aan de inzet van de jongens (en Janine) gelegen, maar aan de verkeerde klasse. Maar het mocht de pret niet drukken. De eerste wedstrijd hebben we verloren met 15-0, de tweede wedstrijd tegen Duitsland werd 7-1, tegen Lemmerveld, de kampioen van Nederland, werd het 8-0 en de wedstrijd tegen de Belgen werd 7-0.

Na telefonisch overleg troffen we elkaar weer op een parkeerplaats en vervolgden onze weg tot Braunschweig, waar hoge nood de groep weer splitste. Hernieuwd telefonisch contact bracht de groep weer bij elkaar en tot op de plaats van bestemming konden we daarna bij elkaar blijven. We reden Susice binnen om 18.00 uur en met ruim 1000 km op de teller.

Nadat de organisatie ons, in prima Duits, op de hoogte had gebracht van de gang van zaken konden we onze intrek nemen in ons pension, een uiterst sober vier verdiepingen tellend flatgebouw met drie persoons kamers met wc én ligbad. Met  name van dit laatste werd veelvuldig gebruik gemaakt (Arne Stiksma moesten we op de ochtend van vertrek om 09.10 uur nog uit bad halen). De geserveerde maaltijd (koude spaghetti met iets wat op een saus moest lijken) deed ons besluiten de komende twee avonden uit eten te gaan. Dat bleek geen verkeerde keus, zowel financieel als gastronomisch gezien: schnitzels zo groot als deurmatten, een heerlijk biefstukje, of forel op voortreffelijke manier bereid voor ca. 5 euro p.p. ’s Avonds vermaakten we ons prima in een nabij, in het bos gelegen pub, waar vooral halve liters bier en cola van goede kwaliteit bleken voor alweer zeer lage prijzen.

Na een zeer acceptabel ontbijt bracht de eerste wedstrijddag sportief gezien geen reden tot vreugde: drie wedstrijden verloren, waarvan twee met tien man eindigend. De aanblik op en rond het veld zullen we niet gauw vergeten. Op het plaatselijke voetbalveld in een klein plaatsje nabij Susice moesten de auto’s, wegens gebrek aan parkeerruimte, naast het veld, voor de reclameborden worden geparkeerd.
’s Avonds vond de presentatie plaats van alle deelnemende teams aan de plaatselijke bevolking. In optocht, voorafgegaan door een muziekkorps en de plaatselijke majorettes maakten we een rondgang door Susice en werden in het stadion aan het publiek gepresenteerd. Natuurlijk stonden onze jongens vlak achter de kortgejurkte jongedames. Net toen GEO Sappemeer (foutje bij de inschrijving) zou worden voorgesteld gaf de geluidsinstallatie tijdelijk de geest en verwaaiden de woorden van de speaker naar die zijde waar geen publiek was te bekennen.
Omdat we als laatste in onze poule geeindigd waren speelden we op zondag slechts één wedstrijd: om de 11e en 12e plaats. Ook nu weer moesten we spelen in een klein plaatsje buiten Susice, waar om 14.30 uur onze finale begon. Op een prachtig gelegen voetbalveld, met op de achtergrond de Tsjechische heuvels namen we tegen Woerden B1 een vlotte 3-0 voorsprong en waanden ons al zeker van de voorlaatste plaats. Voor de wedstrijd was de bestelling reeds opgenomen: de bratwürst zou ons over 20 minuten prima smaken.  Maar helaas, ook Woerden presteerde het om na de rust drie keer doel te treffen. Zodoende moesten strafschoppen de beslissing brengen. Na 9 genomen strafschoppen per team was de stand nog gelijk, maar de 10e deed ons de das om: wij misten, Woerden niet.
Om 19.30 uur vond de prijsuitreiking plaats, wederom in het plaatselijks stadion. Ook nu waren er weer majorettes, enkele jaren jonger dit keer en ook nu begaf de geluidsinstallatie het. De prijsuitreiking zelf was een langdradige gebeurtenis en na precies een uur mocht Marco de twaalfde prijs (een schitterende ingelijste elftalfoto) in ontvangst nemen. Deze werd namens de spelers als afscheidscadeau aangeboden aan Bert de Boer. Sportief gezien was een eerste plaats natuurlijk mooier geweest, maar de laatste plaats betekende wel dat we een half uur minder lang hoefden te wachten en dus een half uur eerder konden eten.

Het uitchecken maandagmorgen gebeurde met een Oost Europese grondigheid. Alle kamers werden zorgvuldig geïnspecteerd en we moesten 400 kronen (= €13 ) van onze borg achterlaten wegens aangerichte schade. Dat dit met de nodige discussies gepaard ging spreekt voor zich. Vanwege reparatie aan een auto vertrokken we pas omstreeks 13.00 uur uit Susice en na een lange reis kwamen we om 00.30 uur aan op de parkeerplaats bij GEO, alwaar een aantal ouders ons stond op te wachten. Moe, maar zeer voldaan lieten de meeste spelers dinsdag hun schoolse verplichtingen schieten om in bed nog wat langer na te genieten over de afgelopen dagen.