Wat gaat er schuil achter deze titel? Het verhaal van de familie Nijdam; doe het zelf zaak, keukens, vloeren, meubels, tuinartikelen, enz. Te veel om op te noemen. Maar hoe is dit nu eigenlijk begonnen? Om hier achter te komen ben ik naar Jeroen en Anita Nijdam gegaan voor een interview. 

In Ruischerbrug woonde toentertijd ene Nikelerie aan de Woldweg, die Berend Nijdam nog geld schuldig was. Berend ging er heen en zag toen dat de helft van het pand te koop was. De koop was snel rond en op 1 april 1972 vertrok de familie naar Ruischerbrug waar een start werd gemaakt met de houthandel en doe het zelf artikelen. De zaak begon te draaien en in 1973 werd de andere helft van het pand aangekocht.
De mensen die er in die tijd al kwamen zullen zich nog wel herinneren dat er geen kassa aanwezig was; maar dat alles op een kladblokje werd genoteerd en dat een oud broodtrommeltje fungeerde als kassa. De kinderen hielpen al op jonge leeftijd in de zaak. Jeroen ging in 1976 van school af en ging in de zaak werken. Datzelfde jaar verhuisden Berend Nijdam en zijn vrouw naar Westerbroek en is Jeroen samen met twee broers verder gegaan.

Wanneer is de zaak uitgebreid met keukens en tuinartikelen?
De drie broers werkten gewoon door en de zaak breidde zich langzamerhand uit. Er werd een voorzichtig begin gemaakt met de keukenverkoop, doch dat begon meteen goed te lopen. Allengs kwam er ruimtegebrek en toen in 1988 voormalig café en disco “Landzicht” te koop kwam was de beslissing snel genomen. Deze ruimte kon goed gebruikt worden als loods en opslagruimte. De zaak groeide door en er kwam ook steeds meer personeel.
In 1991 werd de zaak overgenomen van de ouders, de formule werd iets veranderd en de omzet steeg. De showroom werd te klein, besloten werd om in 1995 het café om te bouwen tot showroom voor keukens en vloeren. Eind oktober 1995 werd er open dag gehouden en vanaf het begin was het een groot succes.
Het verhaal begint een beetje saai te worden maar na een aantal jaren was er alweer ruimtegebrek. Industrieterrein Driebond was toen in volle ontwikkeling en er werd besloten om daar een stuk grond te kopen en hierop een magazijn te bouwen. Maar de gemeente Groningen stak hier een stokje voor. Bouwen mocht wel maar dan moest het een showroom worden met een magazijn. In maart 2000 werd er een showroom van 750 m2 geopend aan de Koldingweg. Sinds de opening van de zaak aan de Koldingweg wordt er geleverd in de drie noordelijke provincies.
Ondertussen werd de zaak in Ruischerbrug opnieuw ingericht, hout en tuin in de oude zaak en de ijzerwaren in het café. Dat beviel erg slecht, veel te veel heen en weer geloop.
Als lezer krijg je nu de indruk dat het alleen maar voor de wind ging. Dat is niet zo, vooral 2003 was een heel slecht jaar. Door alle uitbreidingen kwamen er ook steeds meer mensen in dienst; er werkten op de hoogtijdagen 22 mensen. In 2004 is er gereorganiseerd, er werden een aantal mensen ontslagen en zo langzamerhand komt de zaak er weer bovenop. Momenteel zijn er 15 mensen in dienst.

De verhuizing naar de Timpweg lijkt hiermee in tegenspraak!
De verhuizing is ook niet vrijwillig geweest. In maart 2004 is er een voorlichting geweest van de ARBO dienst. De situatie in Ruischerbrug voldeed niet aan de eisen; het was te klein en zagerij en verkoop mag niet in één ruimte. We hoefden er niet op stel en sprong uit maar er moest wel wat veranderen. Even is nog overwogen om met de “doe het zelf “stoppen en alleen met de keukens verder te gaan. Maar alsof het zo moest zijn: het pand van garage Pruijs aan de Timpweg kwam te huur. Binnen een dag was de huur geregeld en binnen 4 week was de verhuizing een feit. De verhuizing van de zaak is in één weekend gebeurd. Gedurende twee dagen waren er 30 mensen bezig, zelfs klanten hielpen mee. De zaak is geen dag dicht geweest. De zaak aan de Timpweg bestaat nu bijna een jaar en het lijkt goed te gaan. Het assortiment is niet groter geworden, maar de opstelling is ruimer zodat je met minder personeel meer kunt doen. Aan de Timpweg is alle ruimte om met een heftruck te werken, de parkeergelegenheid voor de klanten is ruimer en de bevoorrading gaat ook efficiënter. Aan de Woldweg was het krap, je moest rekening houden met de school, enz.

Wat gebeurt er nu met de oude panden?
Het oude pand wordt nu als opslagplaats gebruikt, in de toekomst wordt het misschien gerestaureerd en weer als winkel gebruikt.
Het voormalig café is nu een winkel geworden in koloniale meubelen en snuisterijen. De goederen komen rechtstreeks uit Indonesië. Anita beheert de winkel. Deze is op donderdag, vrijdag en zaterdag geopend. En natuurlijk altijd op aanvraag.
Het interview had plaats in de winkel en ik moet zeggen dat het er geweldig uit ziet.
Al met al lopen de zaken erg plezierig momenteel. Wat betreft de kassa, die is nu wel veranderd in een computer.