Griend, een eilandje wat je ziet liggen als je met de boot naar Terschelling of Vlieland gaat. Van april tot juli bewaakt door twee vogelwachters vanuit een huisje op palen. Naast deze twee zeer tijdelijke bewoners wordt Griend bewoond door duizenden grote sterns, de rosse grutto, kanoetstrandlopers, bonte strandlopers, drieteen strandlopers en de velduil.
Griend is een overblijfsel van een groter eiland, met in de 13e eeuw zelfs een welvarend stadje met een beroemde kloosterschool. Bij de St. Luciavloed op 13 december 1287 ging het eiland vrijwel geheel ten onder. Zo waren er in 1623 nog maar twee huizen over. In de loop der tijd verdwenen die huizen, werd Griend veel kleiner en verplaatste zich tenminste 10 kilometer naar het zuidoosten. Het eiland bestaat nu uit een strandwal in de vorm van een halve maan met daar achter een kwelder. (bron: www.natuurmonumenten.nl)

Beide heren, die elkaar van jongs af aan kennen, vinden het echter tijd voor wat anders. De uitdaging om een eigen bedrijf op te zetten is daar.
Even uitkijken welke financiële hobbels genomen moeten worden, maar daarna is het springen in het diepe. En het gaat goed. Het hoofd blijft absoluut goed boven water. Zelf aangenomen werk en inhuur door andere bedrijven maken dat er een naam wordt opgebouwd. Samen weten ze ook dat goeie contacten en het leveren van resultaat een basis is voor uitbreiding van de werkzaamheden.
Dan is daar de vereniging Natuurmonumenten. Via een hoofdaannemer is de vraag of er een offerte gemaakt kan worden. Klein zijn betekend ook weinig, zogenaamde, overheadkosten. De combinatie van goed werk leveren en die weinige overhead (kosten voortvloeiend uit bedrijfsvoering) maakt dat er een unieke klus wordt binnengehaald. Er moet een nieuw vogelwachtershuis worden gebouwd op het, niet voor publiek toegankelijke, Griend en Jelle en Luit zijn de aangewezen mannen om het (ongewone) installatiewerk te doen.
Je begrijpt het al. Geen vrachtwagens die af en aan kunnen rijden. Niet de gebruikelijke hoogwerkers en niet gewoon stamppot eten bij moeke thuis. Het wordt een avontuur.
De wensen zijn door de ligging van Griend divers. Er moet stromend water, verwarming en elektriciteit komen, maar hoe. Meedenken met de architect is aan de orde. Zijn wensen blijken wel eens moeilijker of duurder uitvoerbaar dan op de tekening en in het hoofd van de bedenker. Het regenwater zal in een grote tank worden opgevangen en via diverse filters geschikt gemaakt worden om te gebruiken voor douchen, afwassen en drinken. Al is dat laatste een puntje waar nog niet iedereen het geheel over eens is. Normaal leg je een toilet aan met een afvoerpijp richting riool. Op Griend zal er een composttoilet komen. Waar met behulp van hennepsnippers de uitwerpselen van de twee vogelwachters gecomposteerd worden zodat daarna het restmateriaal kan worden uitgestrooid over het eiland. Geen vogel die daar naar kraait.
Met zonnecollectoren zal elektriciteit worden opgewekt die in gigantische 200 kilo wegende accu’s zal worden opgeslagen.
Al het materiaal, voor het straks begane grond en drie verdiepingen tellende vogelwachtershuis, zal met helicopter of op een ponton worden aangevoerd. De omstandigheden zullen niet meewerken aan een vlot verloop. Het risico bestaat dat het eiland grotendeels onderloopt en er door het dikke slik naar de ponton moet worden gelopen. Daarnaast waait het continu en zal het zout bijna niet van de gezichten af te wassen zijn. Op de (of één van de) pontons zal waarschijnlijk ook geslapen worden. Veldbedje, kooktoestel, biertje misschien en de volgende dag weer aan het werk; 3 à 4 week zo aan de slag.
Een mooie gelegenheid om jezelf in de picture te zetten met een klant met naamsbekendheid, rapportage van het Jeugdjournaal en wie weet wat de provinciale of landelijke pers hier nog mee gaat doen.
Wij zijn in ieder geval benieuwd naar de belevenissen van Jelle en Luit en zullen later in de G&T hier op terugkomen. Jongens, heel veel succes!