Het zal weinigen zijn ontgaan: het 1^e elftal van voetbalvereniging GEO uit Garmerwolde heeft via de nacompetitie promotie naar de 4^e klasse van het zaterdagvoetbal afgedwongen. Een verslag van een wisselvallig seizoen met een geweldige ontknoping.

Dit betekende dat aanvoerder Kasper Teunis (nog ‘maar’ 28 jaar) samen met ‘good old’ Klaasjan Bats (34) en Antoine Veringa (32) de smalle basis van ervaring moesten vormen. Door de goede doorstroom van eigen jeugd de laatste jaren bestond het elftal vooral uit begin twintigers, die op hun beurt toch ook alweer een aantal jaren meelopen. Dit leverde een uiteindelijke selectie op met maar liefst 13(!) spelers die ooit in de jeugd van GEO speelden, iets wat veel mensen uit de buurt zou aanpreken: al die bekende gezichten. Al met al genoeg ingrediënten voor een nieuwe, frisse start zonder al te hoge verwachtingen na een toch wat teleurstellend verlopen vorig seizoen in de 5^e klasse C.

Ups en downs maar goede sfeer
Het reguliere seizoen verliep kort gezegd wisselvallig. GEO wisselde prima wedstrijden af met duur puntverlies. Zo werd er twee keer nipt in hoogstaande wedstrijden verloren van het soevereine vv Loppersom, dat ongeslagen kampioen zou worden met een indrukwekkend doelsaldo. Maar er werd ook wel eens minder gevoetbald, zoals in de kansloze 0-2 thuisnederlaag tegen het Poolster van Ynze Prins, terwijl veel spelers juist in die wedstrijd gebrand waren op een goed resultaat. Soms zat het ook tegen, zoals uit tegen Meeden, waarin de scheidsrechter met een aaneenschakeling van foute beslissingen en een afgekeurd doelpunt de stand op 1-1 wist te houden. Ook de uitwedstrijd tegen LEO staat bij velen nog vers in het geheugen gegrift: GEO kreeg een legio aan kansen, maar de bal wilde er niet in waardoor er schlemielig met 1-0 werd verloren. Toch bleef GEO redelijk wat overwinningen behalen, waardoor in de winterstop een plaats bovenin de competitie bezet werd.  Ten opzichte van vorig seizoen werden vooral minder punten verloren tegen de ‘mindere goden’ in de competitie (zoals het ‘anti-voetbal’ van teams als Nieuwolda), die in het verleden nogal eens een struikelblok waren geweest. Halverwege het seizoen vetrokken twee basisspelers: Antoine Veringa vertrok voor langere periode naar Zwitserland om daar te werken, en Diederik Top had de prachtige kans om voor zijn opleiding een half jaar stage te lopen in Barcelona (dat is weer eens iets anders dan Delfzijl..).

Het tweede gedeelte van de competitie week niet veel af van het eerste. Soms leek het iets meer mee te zitten en kroop GEO door het oog van de naald, zoals thuis tegen Grootegast en ZEC uit Zandeweer. De overwinningen in deze wedstrijden werden op wonderbaarlijke wijze pas in de laatste minuten binnengesleept. Soms zorgde de jeugdigheid van het team voor fris en aanvallend spel, maar soms zorgde het gebrek aan ervaring er ook voor dat niet altijd even slim werd gespeeld.
Omdat op het niveau waar GEO voetbalt niet alleen voetbaltechnische aspecten doorslaggevend zijn, ging er veel aandacht uit naar de sfeer binnen het team. Dit sorteerde effect: spelers en trainer hadden veel lol, de opkomst bij de trainingen was hoog en vaak werd er na afloop nog een pilsje gedronken bij de altijd trouw aanwezige Jantje Ganzeveld in de kantine. Maar als de wedstrijd eraan kwam en het om voetbal moest gaan was iedereen scherp.

GEO eindigde uiteindelijk met 38 punten uit 20 wedstrijden als derde in de competitie, toch 2 plaatsen hoger dan het seizoen ervoor. Niet veel mensen hadden hierop gerekend en het resultaat stemde tot tevredenheid, zeker vanwege de gevolgen die dit zou hebben. De wisselvalligheid zorgde ervoor dat GEO er niet in slaagde een officiële periode (een ‘tussenstand kampioenschap’, gebaseerd op een reeks aaneengesloten wedstrijden) in de wacht te slepen, wat recht geeft op het spelen van nacompetitie. Echter, omdat kampioen Loppersum alle periodes won werd er één periode naar de eindstand verplaats. Omdat GEO als derde in deze stand eindigde, kreeg het deze laatste strohalm in de vorm van de vervangende periode toegewezen. In de strijd om promotie naar de 4^e klasse van het zaterdagamateurvoetbal moesten twee wedstrijden (uit en thuis) tegen SVV ’04 uit het Drentse Schoonebeek de beslissing brengen.

De ontknoping
GEO speelde de eerste wedstrijd tegen SVV in de nacompetitie op zaterdag 20 mei in Garmerwolde. De Drentse ploeg had de 2^e periode weten te bemachtigen in de 5^e klasse D door een goede reeks van 7 overwinningen op rij neer te zetten. Verder was er weinig bekend over het team. Het koffiedik kijken (puntenaantallen en doelsaldo’s vergelijken) gaven volgens sommigen het beeld van een goed verdedigende maar moeilijk scorende ploeg. Zeker dit laatste gold ook voor GEO dit seizoen. Het beloofde een boeiende en vooral spannende wedstrijd te worden. Het  hobbelige veld in Garmerwolde kon de regen van de laatste dagen goed gebruiken. Gelukkig klaarde het weer op toen de wedstrijd begon. Beide teams waren vanwege het belang van de wedstrijd erg gespannen en durfde niet vol op de aanval te spelen. Er waren maar weinig kansen. GEO kreeg er één toen Kasper Teunis alleen voor de keeper niet wist te scoren. SVV kon behalve 2 gevaarlijke vrije trappen (paal en lat) ook weinig laten zien. De wedstrijd eindigde in 0-0. Alles was nog mogelijk, de week erop in Drente. Dat niet alleen de spelers en de begeleiding inzagen hoe belangrijk de wedstrijd was bleek uit de massaal meegereisde supporters, die meekwamen in de bus (waarmee ook de spelers en begeleiders als ware profs uit Garmerwolde vertrokken) en in een aantal extra auto’s. Aangekomen op het mooie complex begonnen de spelers met hun voorbereiding en zochten de supporters (bewapend met een trommel, een toeter, een megafoon, fakkels en vooral veel verbaal volume) een mooie plek op de tribune. De eerste spreekkoren werden ingezet: “Come on, GEO!”.

Geïnspireerd door de aanmoedigingen begon GEO goed aan de wedstrijd. Dit worp gelijk zijn vruchten af toen Kasper Teunis een verdediger onder druk zette en de bal kon afpakken. Hij twijfelde niet en schoot de bal hard langs de keeper: 0-1, een betere start kon GEO zich niet wensen en de tribune bouwde een feestje. De jonge scheidsrechter kon de wedstrijd niet aan en was nadrukkelijk erop uit een stempel op de wedstrijd te drukken. Dit lukte hem: hij onthielt GEO twee keer een strafschop na een zuivere handsbal en duw in de rug bij een voorzet. Aan de andere kant werd Lex Visser in eigen strafschopgebied omver geduwd, waarna hij de bal op zijn bovenarm kreeg. Waar iedereen aan een vrije trap voor GEO dacht legde de arbiter de bal op de stip. Verbijstering alom en 1-1. Dit was tevens de ruststand. Na rust was GEO even (mede misschien door de bizarre eerste helft) de concentratie kwijt. Een voorzet van de linkerkant ging aan alles en iedereen voorbij, behalve de SVV-speler die de bal oppikte, bij de tweede paal de uitgekomen keeper Remco Been omspeelde en de bal in het lege doel tikte. SVV kreeg daarna een levensgrote kans op 3-1, maar een mooie stift belandde op de kruising. Later lag de bal er wel in, toen de spits van SVV de bal uit een vrije trap langs de muur schoot en via een gemene stuit op het natte veld het net wist te vinden. Even was er een grafstemming op het veld en de tribune, maar aangemoedigd door de onvermoeibare supporters onder leiding van Almer Top (“Boeren die geven nooit op!”) ging de kop der veur met nog twintig minuten te spelen. GEO’s kwartiertje begon toen de jonge Bart van der Tuuk (eigenlijk nog A-junior!) een diepe bal slim meenam, zijn bewaker op snelheid klopte en de doelman omspeelde. Met rechts tikte hij de bal beheerst in het lege doel. Het publiek deed er nog een schep bovenop en GEO bleef aanzetten. Echte kansen kwamen er niet, totdat GEO in de laatste minuut een vrije trap kreeg te nemen. Albert Kremer, die in de eerste helft al dichtbij een doelpunt was geweest, schoot de bal hard via de muur in de benedenhoek en de rood-witten konden hun geluk niet op: 3-3!

En dan volgt iets waar al veel over geschreven is: penalty’s. Volgens sommigen de grootste loterij van het voetbal. GEO mocht beginnen. Klaasjan miste helaas, maar er was nog geen man over boord. SVV scoorde, maar dat deed Albert Kremer ook. Vervolgens pakte Remco de tweede SVV-penalty waardoor het gelijk werd. Kasper leek niets van de druk te voelen toen hij de derde GEO-strafschop á la Panenka benutte. Ook de derde SVV’er scoorde. Menko Heidema’s penalty werd gestopt door de keeper van SVV, zodat nog maar weinig mensen iets voor de kansen van GEO gaven. Maar keeper Remco Been ontpopte zich tot penaltykiller door de laatste twee strafschoppen te pakken, terwijl Lex Visser de vijfde voor GEO had benut: GEO won!

Wat daarna allemaal gebeurde is onbeschrijfelijk.
Eerst de ontlading op het veld en het feest in de bus terug. De buschauffeur nam in al zijn enthousiasme het voortouw en de avond kon niet meer stuk. Clubcoryfeeënwerden toegezongen. De spandoeken op de hoek van de Rijksweg bij het binnenrijden van Garmerwolde waren een grote verrassing die erg gewaardeerd werd. De voortzetting in de kantine aan de WF Hildebrandstraat een groot feest. Voetbalgeluk op zijn best in Garmerwolde en Omstreken. Een onvergetelijke dag.

De sleutel tot het succes?
Moeilijk te zeggen. Was het niet een basketballcoach die ooit zei: “There’s no ‘I’ in the word ‘TEAM’”? Ook niet in het woord ‘CLUB’, en dat geldt zeker voor GEO. Een mooie verzameling vrijwilligers, spelers en supporters uit de omgeving die zich voor de vereniging inzetten en met z’n allen een gemoedelijke sfeer creëren, waarbij iedereen zich op zijn gemak voelt. Dat is iets om trots op te zijn.