‘Hip’, ‘best grappig’ en ‘een mooie combinatie van materialen’. Een greep uit de vele reacties op het kunstwerk ‘Stad en Lande’ op de hoek Dorpsweg - Van der Veenstraat dat op 1 juni werd onthuld door burgemeester Rika Pot namens de gemeente Ten Boer, door Jan Wigboldus namens de vereniging Dorpsbelangen en door Wim Kiel namens de buurtbewoners.  Met een paar ‘slaiven’ water uit het Damsterdiep brachten zij het werk van de Amsterdamse kunstenaar Nicolas Dings tot leven.

Garmerwolde vormt de overgang tussen stad en ommeland; de bakstenen verhoging is een terp en de donkergrijze schaal daarvan het spiegelbeeld. Daarin ontvouwt zich de open dorpsgemeenschap waar het meanderende Damsterdiep door stroomt. De hond staat symbool voor waakzaamheid voor het behoud van waarden, terwijl de economie maar voortraast. Dit laatste wordt verbeeldt met de gouden bal. De haas tenslotte, gekleed in slordig pak en een schep in de hand, symboliseert de vereniging van het verleden, heden en de toekomst die door de bewoners van Garmerwolde vorm moet krijgen.
Door in te steken op een eenvoudige nieuwbouw, een zgn. blokkendoos, kan er 10% op de oorspronkelijke bouwkosten worden bespaard. Door middel van tekeningen legt Stefan uit wat de bedoeling is. Het is en blijft een kwalitatief goed gebouw dat voldoet aan de huidige eisen qua comfort, veiligheid en uitstraling. Belangrijk voor de toekomstige exploitatie.

Bij de onthulling waren de bewoners van de gerenoveerde straten rijk vertegenwoordigd. Zij zijn maar wat blij met de vernieuwing van het ‘keurelkampke’, (‘keutelkampje’) zoals een aantal bewoners het voormalige, officieuze hondenuitlaatplaatsje noemde. Een vieze rommelpot was het; dit is een hele verbetering. Bij het ontwerp van het nieuwe aanzien waren de bewoners nauw betrokken. Volgens Wim Kiel ging dat allemaal in goede harmonie en stonden vanaf het begin van de plannenmakerij de neuzen aardig dezelfde kant op. Kindvriendelijk moesten de straten worden en dat is gelukt, zelfs met de keuze voor het kunstwerk. Vlak na de onthulling werd er door de kleintjes druk geklommen en gekliederd met het meanderende Damsterdiep, terwijl in de kerk de groten nog een paar glaasjes naar binnen meanderden en proostten op de nieuwe aanwinst. Een kritisch geluidje betreft de constructie. ‘Als ze maar niet aan die oren gaan hangen’, zo verzucht een moeder van een klauterende kleuter. Blijven die steentjes wel in die terp zitten na een flinke regenbui?
Al tijdens de onthulling bleek dat Nicolas Dings met zijn symboliek helemaal raak geschoten heeft. Twee dorpsbewoners – al aardig op leeftijd - namen direct plaats op het nieuwe bankje. Hoe het zit? ‘Behoorlijk hard’, aldus een van de twee. Zitkussentjes moeten er komen. En een prullenbak! Nog voordat de kunstenaar ons dorp verlaten had kwamen de haas en de hond al in actie.