Ze wilde eerst kiezen voor autonome (vrije) schilderkunst, maar besloot uiteindelijk illustrator te worden, omdat ze liever in opdracht werkt.
 “De kunstacademie, dat was een supertijd. Het was een vrij kleine academie en ik voelde me er helemaal op mijn plek, ik zat er tussen mensen bij wie ik paste. Heel anders dan op de middelbare school. Ik kreeg er ook de kans allerlei technieken uit te proberen, van zeefdruk tot grafiek en nog veel meer. Er waren zoveel mogelijkheden, net een snoepwinkel. Ik heb daar vooral geleerd mijn eigen stijl, mijn ‘handschrift’ te ontwikkelen.”

Sesamstraat
Eenmaal afgestudeerd pakte Tineke al het werk als illustrator aan wat er maar te krijgen was. Zelfs onbetaald. Zo slaagde ze erin aan de slag te komen. Na een half jaar kreeg ze voor één dag in de week een vaste baan als assistent-vormgever bij uitgeverij Meulenhoff in Amsterdam. “Dat was leerzaam en ook heel goed voor mijn netwerk. Daarnaast probeerde ik opdrachten te krijgen. Dat is best moeilijk, je moet steeds jezelf verkopen, voortdurend bellen en mailen. Het weinige geld dat ik verdiende, stopte ik weer in dingen als kalenders en muismatten die ik rondstuurde om mijn werk aan de man te brengen.
Tijdens mijn studie heb ik een stageopdracht bij het tv-programma Sesamstraat gedaan. Dat is ook uitgezonden. Daardoor gingen er makkelijker deuren voor me open bij het zoeken naar opdrachten. Zo ben ik ook deze richting ingerold, kinderboeken illustreren. Mijn stijl leent zich daar ook goed voor. Maar ik heb wel de ambitie ook werk voor volwassenen te maken.”

Altijd bezig
Zodra haar kinderen naar school zijn, begint Tinekes werkdag. “Ik beantwoord mijn e-mails, daarna gaat de pc meestal uit en de muziek aan. Als ik geen opdrachten heb, ben ik toch altijd aan het tekenen. Ik maak dan vrij werk waarbij ik kan experimenteren. Ik verkoop dat werk in mijn webwinkeltje en op de Etsy site. Dat zou ik wel meer willen doen, het autonome schilderen blijft toch wel trekken. Als ik in opdracht werk, moet ik me natuurlijk houden aan de tekst waar de illustratie bij hoort. Maar ik probeer wel altijd een grapje in de tekening te stoppen. En er moet ook altijd ergens iets te ontdekken zijn.”
Eenzaam aan het werk op een zolderkamer, waar vind je dan je inspiratie? Tineke heeft meerdere bronnen. Naast het werk van andere illustratoren en Internetblogs waarop die informatie uitwisselen is er de muziek. “Ik draai altijd muziek bij mijn werk. Het geeft me energie. Meestal luister ik naar stevige rock of pop, maar op het moment luister ik veel naar Roosbeef en Emiliana Torrini. Teksten, een enkele regel uit een gedicht of lied, inspireren me ook. Of soms hoor ik iets, gewoon op de radio of tv. Dat schrijf ik dan op en af en toe kan ik daar iets mee. De kinderen aan wie ik als BIK’er lesgeef, daar leer ik ook van. Kinderen gaan bijvoorbeeld veel vrijer en onbevangener om met materiaal dan volwassenen. Dan denk ik soms dingen als: ‘Gôh, zo kun je een krijtje dus ook vasthouden.’ Ook mijn eigen kinderen inspireren me. Het klinkt misschien wel als een cliché, maar het is toch mijn doelgroep.”

Kick
“Als ik terugkijk op eerder werk, zie ik dingen die ik anders had moeten doen. Je wordt natuurlijk ook steeds kritischer.” Tineke laat een paar boeken zien waar ze nog steeds heel blij mee is. Zoals de tekeningen die ze maakte bij ‘De aard van het beestje’, van Hans Andreus. Of de gebundelde versjes uit het tijdschrift Bobo, verschenen onder de naam ‘Zacht zijn de wolken’.
“Mijn werk betekent alles voor me”, zegt Tineke. “Mezelf verbazen met een nieuwe tekening, daar krijg ik een kick van. Wanneer ik aan een tekening begin, heb ik wel een wazig idee van hoe het ongeveer moet worden. Als het dan klaar is en ik zie dat het beter is, een stapje verder dan eerder werk, dan haal ik daar voldoening uit. Ik wil mezelf verbeteren, de lat steeds hoger leggen en bij elke tekening het beste doen wat ik kan.”

Tineke Meirink (Utrecht, 1972)