Het perceel Lageweg 2 kent een vrij lange geschiedenis, het is waarschijnlijk omstreeks 1900 gebouwd. Vroegere bewoners waren o.a. de grootouders van Harm Jan en Eltje Havenga (voor de eerste wereldoorlog) en de familie Huisman.
De huidige bewoners zijn Albert en Marleen Postma, die er samen met hun drie kinderen, Esther, Richard en Linda wonen. Ze hebben het huis dan ook “ ESRILI” genoemd.

Hoe zijn jullie aan dit huis gekomen?

“Een kleinzoon van de familie Huisman wilde in eerste instantie hier gaan wonen en was begonnen met de verbouwing. Het idee was om er weinig aan te veranderen maar wel te moderniseren. Hij is er lange tijd mee bezig geweest, maar slaagde er uiteindelijk niet in om alles rond te krijgen. De dochter van Huisman bood het te koop aan en het was binnen drie dagen verkocht. Wij hadden het te koop zien staan op Funda en wilden het vreselijk graag hebben. Hoewel we geen idee hadden waar Garmerwolde lag, zijn we gaan kijken en tot onze verbazing lag het vlakbij de plaats waar we toen woonden, in Beijum. Maar iemand anders was ons voor. Balen! Maar tot ons grote geluk ging die koop niet door en kochten wij het alsnog, nu 5 jaar geleden.”  

Hoe verliep de verbouwing?
Albert: “ik heb de hele verbouwing alleen gedaan. 80% van het huis is platgegooid. De oude voorgevel is blijven staan en de zijgevel is doorgetrokken. Voor de rest is alles vernieuwd. In twee jaar tijd is het grotere werk gedaan. We wonen hier nu drie jaar en het bevalt prima. Het huis voldoet helemaal aan de wensen, vooral het vrije uitzicht. Bovendien is het dicht bij ons werk. We hebben een fietsenzaak in Beijum. Het bevalt de kinderen ook goed hier; dochter Linda werkt bij de Agri-shop, wat ze erg leuk vindt.
Het enige wat erg jammer is is dat de bomenwal achter ons huis plaats heeft moeten maken voor rioleringsbuizen. Het was ongeveer 30 meter breed en had mooie paarse bloemen. De gemeente had een briefje gestuurd dat er riolering langs gelegd moest worden, maar dat briefje hebben we nooit ontvangen. Op zekere dag was de wal gesloopt en dan sta je wel even raar te kijken. Verder bevalt het ons hier prima en we hopen hier nog lang te wonen.”

Dat was ook een hoekhuis met exact dezelfde indeling als dit huis. “Ik kon in dit huis blindelings de weg vinden, deurkrukken, trap en keukenblok, alles op dezelfde plek! Dat gaf meteen het gevoel dat ik er “thuis” kwam. Dit huis is gebouwd in ’67 en het verschil met Garmerwolde is dat het hier blokken van drie huizen zijn, maar daar merk je in een hoekhuis niks van.” Ook heel toevallig is dat Kor uit die kleuterschoolperiode twee collega’s heeft die toen klasgenoot van hem waren. Hij werkt als filiaalleider bij Bo-mij in Groningen en hier werken ook Bram ten Cate en Wim van der Veen uit Thesinge.

 Lewenborg
De ouders van Mirjam woonden in Lewenborg. Op stap in Harkstede, in discotheek Skopje, ontmoetten Kor en Mirjam elkaar. Zij werkte toen in de horeca in de stationsrestauratie in Groningen. Het stel ging samenwonen en had een onregelmatig bestaan met alle wisselende diensten van Mirjam. Tien jaar geleden besloot Mirjam de opleiding tot pedicure te doen en samen met Marlèn Ossentjuk uit Garmerwolde in de zaak in Selwerd te gaan werken. Van deze keuze heeft ze geen moment spijt gehad. “Het is mooi werk om te doen, de klanten hebben je hulp echt nodig en zijn dankbaar voor de behandeling die ik doe. Het werken met mensen is heel plezierig en bovendien kan ik zelf mijn werktijden min of meer plannen. Zeker als ik op pad ben en aan huis behandelingen doe. Inmiddels zijn er nog twee medewerkers bij aangetrokken en is de zaak uitgebreid met de verkoop van kleding. Ik heb ook de manicureopleiding gedaan, maar dat geeft mij minder voldoening dan het pedicurewerk.”

Thesinge; fijn leven in dit dorp
Zoon Sander is bijna zeven en zit in groep 3 van de Til. “Het dorpsleven is voor een kind in Thesinge veilig en vertrouwd. Er is opvang voor hem in de buurt en ook oppas is gemakkelijk te vinden. We voelen ons rijk met de beide opa’s en oma’s in de buurt en dat is voor alle partijen ook erg leuk. We kenden al heel wat mensen in het dorp door het voetbal bij GEO en allerlei feesten door de jaren heen.” Sander voetbalt nu ook bij de F-jes en Kor nog steeds in het 3^e of 4^e elftal en hij fluit wedstrijden bij de jeugd. Mirjam draait regelmatig een kantinedienst in het clubhuis van GEO. In het dorp zijn ze al aardig ingeburgerd. Kor zit in het bestuur van de IJsvereniging en hij speelt mee in de biljartclub “Taisner Steuters”. Mirjam zet zich in voor de medezeggenschapsraad van basisschool “de Til” en speelt toneel bij VIOD. Het dorpsleven vinden ze alle drie heel prettig in een straat waar wat reuring is en waar mensen elkaar kennen en een praatje met elkaar maken. En voor Sander een fijne school en genoeg kinderen om mee te spelen.

Oude bekenden Johan Oomkes en Olga Schijf wonen na enige omzwervingen sinds juli dit jaar weer in Thesinge. Maar nu samen, in één huis, en met hun kinderen Stijn (5), Bas (2) en Eva (net 1).

Het mooie begin in Thesinge
Johan zag in de Luddestraat het eerste levenslicht. Maar als 1 jarig kind verhuisde hij al naar de Molenweg waar hij het tot zijn 25^e prima naar zijn zin heeft gehad in huize Oomkes. Een tijd zonder zorgen en weinig verplichtingen, een heerlijke jeugd in het dorp! Alle vrienden om de hoek, op zaterdags werk bij de Intratuin (om de auto bij elkaar te sparen) en ’s avonds lekker met de pot mee-eten.
Terwijl Johan in Thesinge rondscharrelde werd ondertussen, ruim 250 kilometer verderop, in huize Schijf te Oosterhout Olga geboren. Nog niet wetende van Thesinge, gingen de Schijfjes met de toen 4-jarige Olga hun geluk beproeven in Zijen (bij Assen). Daar lag niet helemaal het ideaal… en zo belande Olga op haar achtste in de voormalige boerderij aan de Lageweg. Het geluk werd nog groter toen tien jaar later haar oog viel op de coole Thesinger ‘DJ Johan’ van Disco First Move, tijdens één van de stapavonden in het Trefpunt.

Over de dorpsgrens
Kort daarop werd de grote sprong over de dorpsgrens gemaakt. Johan verhuisde naar een 2 kamerflatje - onder de rook van Thesinge - in Lewenborg en Olga naar de Ubbo Emmiussingel in de stad. De liefde hield ondertussen stand en na een jaartje trok Olga gezellig bij Johan in het flatje. Tja, en dan komt de kinderwens en natuurlijk de wens tot wat groter wonen…. En zo werd het flatje verruild voor een rijtjeshuis aan het Gangboord, waar Stijn, Bas en Eva werden geboren.

Terug naar het dorpsleven
In het voorjaar belden Astrid en Arjen: of ze interesse hadden in hun huis aan de Schutterlaan? Met de goede jeugdherinneringen in het achterhoofd zeiden Johan en Olga meteen JA! En trokken, nu als gezinnetje, op 1 juli Thesinge weer binnen. Precies halverwege hun ouderlijke huizen, aan opa’s en oma’s in de buurt dus geen gebrek!
Voor Johan kwam een grote droom uit: een huis waar je omheen kunt lopen èn een schuur met werkbank. Na een maand stevig doorklussen en verbouwen (een Oomkes doet eigenlijk niets liever) konden ze er in augustus in.
Het huis is echt heerlijk en het is erg fijn weer terug te zijn in het vertrouwde dorp. Maar toch mist Olga nog wel eens het buurtje in Lewenborg, waar de kinderen gemakkelijk zelf over straat hun vriendjes konden opzoeken. Ook is het nog even schakelen: een nieuwe school voor de kinderen en bijvoorbeeld het vertrouwde loopje naar de buurtsuper - dat nu al snel een sprong in de auto betekent. Gelukkig is Olga’s werk op kinderdagverblijf Toddlershuis vanuit Thesinge nog goed te bereiken.
Johan heeft naast zijn baan bij Gasterra de (relatieve) rust in Thesinge gevonden en is in z’n vrije uurtjes druk bezig met de studie Management, Economie en Recht. Ook zijn er nog wat klussen in en om het huis te doen. Ondanks de move naar Thesinge is het dus de vraag of we hem de komende tijd nog zullen aantreffen in de disco van First Move!

Daarna heeft Kees nog een poosje in Harkstede gewoond, maar zijn sociale leven speelde zich toch het meest af ergens tussen Garmerwolde en Thesinge. Zijn hart bleek ook hier te liggen en n en toen een mogelijkheid kwam om terug te keren was de keuze snel gemaakt.

Kees kocht een huisje aan de Kapelstraat in Thesinge, waar hij tot 2008 gewoond heeft.

Toen het huis van de familie Duursma in Garmerwolde te koop kwam verhuisde Kees begin
2008 terug naar Garmerwolde. In het begin was het even wennen voor hem: “je merkt niets
van het doorgaande verkeer, dus het is stilletjes in huis.” Maar spijt heeft Kees niet.

Café De Unie en de familie Maat
Wim denkt dat café De Unie ergens omstreeks 1840 is gebouwd. Misschien zelfs wel door één van zijn voorouders. In ieder geval had Wim's overgrootvader, een Van der Molen, het café al in bezit. Toen het café gebouwd werd, was het een zogenaamd “doorrit-café”. Later is één van de toegangen (de linker) naar achteren verplaatst en het vrijkomende schuurgedeelte verbouwd tot woonkamer. Oorspronkelijk was het café-gedeelte namelijk meteen ook het woongedeelte (in die tijd heel gebruikelijk).

Wim's grootvader, Barteld Van der Molen, was een heel markant persoon, kun je wel stellen. Altijd in het pak en veel op pad. Hij dreef naast het café ook nog een winkel, een bakkerij en een boerderij in het pand. En daarnaast handelde hij in paarden en had hij een eigen renpaard, compleet met jockey. Een rijk man voor die tijd dus. Barteld is niet echt oud geworden, slechts 57 jaar (overleden in 1937). Zijn weduwe, Wim’s grootmoeder Grietje van der Molen-Groenhoff, zette het bedrijf voort, samen met haar twee dochters. Na een paar jaar werd de bakkerij (de bakkerij-apparatuur en het klantenbestand) verkocht aan bakker Bloemendaal, die toen in Garmerwolde aan de Dorpsweg (nr.48) begon. Omstreeks die tijd kreeg Wim's moeder verkering met Azing Maat. Azing was de zoon van (ook) Azing Maat, een landarbeider. Het gezin Maat woonde, met zes kinderen, in het eerste huis aan de Oude Rijksweg (nr. 1). Een beetje krap, als je bedenkt dat in het vooreind van de woning ook een kapper en zijn gezin woonden. Een landarbeider had het in die tijd niet breed: 's winters zat je in de steun. Dat betekende keien bikken voor de gemeente. Vader Azing heeft, volgens Wim, dan ook altijd opgekeken tegen de gegoede schoonfamilie. Toen zijn ouders pas getrouwd waren, woonden ze in het huis tegenover café De Unie (Dorpsweg 54). Ze zijn in 1945 naar het café verhuisd en oma tegelijkertijd naar de overkant. Wim's vader en moeder hebben het café en de kruidenierswinkel (later met het postkantoor erbij) altijd met veel plezier gerund. Wel hadden ze, zoals alle middenstand in kleine dorpen, de laatste jaren het tij tegen. De klandizie liep steeds meer terug en midden jaren zeventig werden de openingstijden van het café beperkt. In 1978 hebben ze het café verkocht aan de Garmerwolders J. Veenstra en J. Wigboldus en zijn ze zelf in Zuidlaren gaan wonen. Wim's moeder heeft de winkel, en misschien nog wel het meest de Garmerwolders, de eerste jaren erg gemist. Zo erg zelfs dat ze een paar jaar zwaar overspannen is geweest.
Enkele jaren later, in de zomer van 1982, is café De Unie afgebrand. De restanten zijn nog hetzelfde jaar gesloopt. En daarmee verdween een markant pand uit het beeld van Garmerwolde.