Echter bij zeer oude gebouwen zoals de kerk van Thesinge en waarschijnlijk van Garmerwolde, die gebouwd werden toen het veen nog grotendeels aanwezig was, is het in de ondergrond nog aanwezig.

zoveel welstand opgebouwd dat het de dorpelingen mogelijk werd een stenen kerk te bouwen. Waarschijnlijk is toen een houten voorganger afgebroken. Steen, zogenaamde kloostermoppen, was een duur bouwmateriaal.

Men moest wel over kapitaal beschikken om zoiets te kunnen bouwen. Rond 1250 is er begonnen met de bouw in een stijl die wij nu romano-gotiek noemen. Die kerk met toren staat er gelukkig nu nog steeds al is in het midden van de 19e eeuw wel het schip wegens bouwvalligheid afgebroken. In de eeuwen die volgden na de bouw bleek de welstand aan te houden, de kerk werd in de eerste helft van de 15e eeuw voorzien van plafondschilderingen en zo'n 100 jaar later werd de toren voorzien van een uurwerk. Aangezien de kerk en toren een centrale plaats in die oude dorpsgemeenschappen hadden, werd daar ook de tijd zichtbaar gemaakt waardoor het leven geordend werd. Er kwam een uurwerk in de toren, de klok werd bij ontij, rouw of vreugde geluid. Voor de diverse signalen werden verschillende klokken gebruikt, terwijl bij het oproepen van de gelovigen voor de kerkdienst het grote massieve geluid van de grootste klok voortdurend over de velden klonk. Het uurwerk met de daarbij behorende klokken waren zowel een kerk- als ook een dorps- bezit. Slechts de zeer rijken en gestudeerden hadden een eigen klok. De dorpsklok was ook echt een dorpsklok.

Garmerwolde heeft het geluk gehad dat zowel de kerk (3/4 deel), de toren en ook het uurwerk de tijd heeft doorstaan. Door restauraties en onderhoud staan beide gebouwen er redelijk voor. Zeer dringend onderhoud vanwege bijvoorbeeld instortingsgevaar is niet noodzakelijk.

Het uurwerk is opgebouwd in een smeedijzeren frame, die waarschijnlijk stamt uit de 16e eeuw of uit de eerste helft van de 17e eeuw. Door een slinger, aangedreven door een gewicht wordt de tijd gemeten. In de vroegste periode van het uurwerk was het echter geen slingeruurwerk, de tijdmeting ging door een zogenaamde waag. De waag was een balk die in het midden was opgehangen aan een haak. Op de uiteinden van de balk hingen gewichten. Door de waag rond te laten draaien als een onrust, vloeiden de krachten naar de buitenkant en kreeg het een versnelling. De tijd kon gemeten worden. Door het toch wel enigszins primitieve karakter van die meting liep het uurwerk altijd voor of achter.