G&T2013
Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

41e jaargang - april 2015

Eric Elbertsen 'Into the wild'

201504a

Op weg' naar Lapland (foto: Andries Hof)


In twee maanden honderden kilometers te voet door de ongerepte en verlaten vlaktes en bergen van Lapland; je moet het maar willen. En je moet het maar kúnnen ook. Eric Elbertsen uit Garmerwolde gaat deze zomer in ieder geval deze uitdaging aan, samen met zijn vaste wandelpartner en beste vriend Ton Brandsen. Sterker nog, het is een reeds lang gekoesterde wens van de mannen, waarvoor vorig zomer in een tocht door de Italiaanse Alpen de eerste vaste plannen werden gemaakt. De G&T Express was benieuwd naar Eric’s bijzondere plannen en sprak hem over zijn drijfveren en de verdere achtergrond en voorbereiding van deze opmerkelijke tocht.


Je kunt Eric wel eens hebben zien lopen in de omgeving rond Garmerwolde en Thesinge. Hij wandelt sowieso veel - het maakt ook onderdeel uit van zijn werk - maar de afgelopen maanden is de frequentie wat opgeschroefd als training voor de aanstaande lange trektocht. Hij loopt nu zeker 40 à 50 kilometer per week. Eric is 55 jaar en woont samen met Marjan en hun dochters Lukla en Rosa sinds 2006 in Garmerwolde. Al twintig jaar lang gaat hij elke zomer met Ton een aantal weken wandelen en klimmen in de bergen. Komende zomer wordt de tocht echter wat uitgebreider en zijn ze een stuk langer dan gebruikelijk gescheiden van hun werk en gezinnen. ‘De wens om zo’n heel lange tocht te maken bestaat al een behoorlijke tijd’, vertelt Eric, ‘We zijn dan inderdaad lange tijd verstoken van onze gangbare gewoontes en ervaringen in het dagelijks leven. En dat is ook juist een van de drijfveren om deze uitdaging aan te gaan. Het is zeker niet alleen een uitdaging op fysiek gebied; eigenlijk nog meer op mentaal, spiritueel vlak. Afgezonderd in de leegte van Lapland, zonder de afleidingen van onze westerse beschaving en zonder enig contact met andere mensen, en dat dan voor zo’n lange tijd: hoe zouden we daar mee omgaan? Daar ben ik al jaren benieuwd naar.’


Ont-dekken, ervaren en voelen
Eric en Ton - ze kennen elkaar al sinds de middelbare school - delen deze fascinatie. Op de vraag of hij de tocht ook als een zoektocht beschouwt antwoordt Eric resoluut: ‘Nee.’ ‘Het is zeker niet dat ik op zoek ben naar mezelf of zo; het is ook niet bedoeld als een soort van tocht naar Santiago de Compostela. Het gaat mij om het ontdekken.’ Hij nuanceert zijn antwoord nog even: ‘Ont-dekken, met een streepje ertussen; daarmee bedoel ik het ‘afpellen’ van alle deklagen van het dagelijkse leven zodat alleen nog de pure werkelijkheid overblijft. We nemen bijvoorbeeld geen GPS of horloge mee. En in de zomer in Lapland wordt het nooit donker; je komt dus wellicht in een heel ander ritme. Hoe ervaar je dan de tijd, in wat voor flow/staat kom je dan? Misschien ervaar ik dan wel helemaal niets meer dan mijn eigen gedachten, die niets meer te maken hebben met beslommeringen van alledag, maar alleen maar met de huidige pure werkelijkheid. Misschien raken gedachten wel volledig op de achtergrond. Met twee weken hiken in de Alpen of Pyreneeën bereik je dat soort stadia meestal niet of zeer kort, je komt vaak toch andere mensen tegen op de route en het is ook een te korte tijd - je houdt je dan toch wel eens bezig met wat er bijvoorbeeld volgende week op je werk moet gebeuren. Maar met deze tocht hoop ik dit soort dingen echter wel te ervaren. Het is iets dat mij al jarenlang intrigeert.’

Jubileum
Het voornaamste is dus de ultieme fysieke en vooral mentale en spirituele uitdaging, maar daarnaast zitten er nog meer ideeën achter de tocht. ‘Het is ook een jubileumtocht. Het idee bestaat eigenlijk al sinds Ton en ik begonnen met onze trektochten, en over de jaren bleef het ook hangen. Maar zoals met zoveel dingen kwam het er nooit echt van. Deze zomer wordt ons twintigste jaar, dus die gelegenheid bood een uitstekende aanleiding om daden bij de woorden te voegen.’ Dat het zo lang heeft geduurd heeft ook een andere reden. ‘De kinderen zijn inmiddels allemaal oud genoeg om het een tijdje zonder papa uit te houden. Daarom hadden we het ook uitgesteld.’ Op de vraag wat zijn gezin er eigenlijk van vindt dat hij zo lang wegblijft zonder mobiel bereik en andere contactmogelijkheden antwoordt Eric: ‘Marjan vindt dat als je iets graag wilt, je dat moet doen als het mogelijk is. Ze zegt ook: ‘Je hebt ‘t er al zo lang over.” Een leuk detail is dat Marjan en Eric dit jaar na eenentwintig jaar samenzijn in het huwelijksbootje zijn gestapt. De vraag rijst natuurlijk of het toevallig is dat het vlak voor deze tocht is. Eric antwoordt lachend: ‘Dat we getrouwd zijn staat los van de Lapland-plannen, maar het speelde wel degelijk mee in onze gedachten. Je moet natuurlijk wel dingen goed geregeld hebben, mocht er iets gebeuren.’

Uitrusting
Bij zo’n tocht kun je uiteraard risico’s lopen. ‘Nou, dat valt ook wel mee hoor’, zegt Eric, ‘We zijn behoorlijk ervaren in trektochten en goed voorbereid en bovendien is het deels een bestaande route die niet heel erg gevaarlijk lijkt. Desalniettemin moet je bijvoorbeeld wel uitkijken dat je niet verdwaalt. We hebben geen GPS bij ons, maar wel ‘ouderwets’ een kompas en kaarten. We zijn in de bergen door de zeer dichte mist wel eens verdwaald, waardoor we in plaats van 6 uur pas na 12 uur lopen op een plek kwamen waar we konden rusten. Dat was geen pretje kan ik je zeggen. We zijn toen ook direct NKBV-cursussen (Koninklijke Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging - red.) gaan volgen over oriënteren, gletsjerlopen en overleven/surviven.’ Eric vertelt ook over de speciale uitrusting die ze meenemen. ‘Ik wil zo licht mogelijk bepakt zijn. Mijn rugzak is alles bij elkaar (dus inclusief tent en eten) 12 kilo. Ik loop bijvoorbeeld ook niet op reguliere bergschoenen, maar heb speciale schoenen uit Engeland laten overkomen, zogenaamde ‘Inov8 trailrunners’. Ze wegen minder dan 300 gram maar zijn perfect voor dit soort tochten. Ik heb twee paar gekocht, zodat als er een paar nat is ik het andere paar aan kan doen. Het zijn ook speciale sneldrogende schoenen. Een paar moet ongeveer 500 kilometer meegaan, volgens de producent in ieder geval.’
Qua eten en drinken wordt het ook een uitdaging. ‘Onderweg doen we wel een aantal hutten aan met een soort provisiekast die eens in de zoveel tijd wordt bevoorraad, maar in principe moeten we steeds voor minimaal een week aan voedsel meenemen. Waarschijnlijk wordt het die twee maanden wel erg weinig verse groente, maar goed, daar staat het Scandinavisch eten sowieso niet om bekend.’ Eric vertelt ook dat hij ervaring heeft met periodes van vasten, wat in dit geval goed kan uitkomen. Eens per jaar gaat hij op retraite om zich weer bewust te worden wat voedsel doet met zijn lichaam en geest. ‘Vasten reinigt het lichaam, niet alleen qua ‘spijsverteringsstelsel’, maar ook in emotionele zin. Zo’n periode leert je om beter te luisteren naar je lichaam en meer te voelen in plaats van te denken. Ik zie het zo: veel van ons denken is onnodig ’energievretend’. Ondanks het feit dat ik dan een week niet heb gegeten ben ik altijd veel sensitiever en helderder in mijn hoofd, en heb ik ook verrassend veel energie. Dat komt ook omdat je lichaam dan helemaal geen energie meer verspilt aan verwerken van voedsel en aan denken. Hersenactiviteit kost per slot van rekening ook gewoon energie.’

201504b

Eric Elbertsen (Foto: Andries Hof)

De tocht
Hoe gaat de tocht er eigenlijk precies uitzien? ‘We beginnen boven de poolcirkel in Zweden, in het plaatsje genaamd Kvikjokk om precies te zijn. Om daar te komen vliegen we op Stockholm, om vervolgens zestien uur met de trein noordelijk te reizen, daarna vier uur met de bus en tot slot anderhalf uur met de boot. Vanuit Kvikjokk gaan we via het Zweedse en Finse deel van Lapland en we eindigen in Noorwegen; in totaal gaan we tussen de 800 en 1000 kilometer te voet afleggen. Het hoogste punt is 2300 meter, dus dat valt wel mee. We lopen ongeveer vijfentwintig kilometer op een dag en natuurlijk hebben we voldoende rustdagen ingepland. Ik ben ook wel benieuwd wat er gebeurt als een van ons een blessure krijgt. Dan doe je helemaal niets meer, niet eens lopen (laat staan lezen of tv kijken), dus je bent dan gedwongen tot ook echt nietsdoen. Ik ben nieuwsgierig naar welke ervaring ik opdoe bij het wellicht dagenlang een-beetje-in-de-lucht-staren.’
Naast dit alles hoopt Eric zijn ervaringen ook te kunnen gebruiken voor zijn werk. Met zijn bedrijf geeft hij trainingen in persoonlijke ontwikkeling en leiderschap (al dan niet ‘in company’) en als zodanig fungeert hij ook als wandelcoach en doet mindfullness-wandelingen in stilte. Voor meer informatie, zie de website: www.erasmus-training.nl. Met de tocht wil hij ook uitzoeken of het een mogelijke trainingsvorm kan zijn die hij kan toepassen op zijn cliënten. ‘Maar voordat ik anderen iets ga ‘aandoen’ moet ik het natuurlijk wel eerst zelf meemaken. Het zou in ieder geval geweldig zijn als ik mijn ervaringen kan gebruiken om andere mensen verder te helpen.’
Eric is op dit moment nog volop in de voorbereiding en maakt flink wat wandeluren. Na de zomer zullen we gaan zien hoe het Eric ‘verlopen’ is.

Harjo de Poel