G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

42e jaargang - november 2016 

Met pensioen en dan...

 

201611a

Han Mandema(foto Andries Hof)


Op 2 november was bij Lieske en Han Mandema in Garmerwolde de voortuin versierd met kerstverlichting. Even leek het alsof de kerst al was begonnen. De feestverlichting had echter een andere reden. Han is met pensioen!
 

Han heeft 30 jaar als kinderarts gewerkt. Hij begon in 1986 met een tijdelijke aanstelling bij het Martini-ziekenhuis. Nog datzelfde jaar solliciteerde hij er naar een permanente. Tegelijkertijd werd hij door het toenmalige AZG (nu UMCG), waar hij ook zijn opleiding had gevolgd, teruggevraagd. Dit gaf Han de keuze uit twee banen. Uiteindelijk koos hij voor de baan bij het AZG, omdat het gemakkelijker leek om in de toekomst nog eens te wisselen van een baan bij een academisch ziekenhuis naar een bij een perifeer ziekenhuis dan andersom. Dit omdat in een academisch ziekenhuis meer werd verwacht dat je de nieuwste ontwikkelingen in het medische onderzoek bijhield.

Rol in een academisch ziekenhuis
Die overstap naar een perifeer ziekenhuis is er nooit van gekomen. Han is tot aan zijn pensioen bij het UMCG werkzaam gebleven. Een wetenschappelijk onderzoeker voelde Han zich echter niet. 'Elke vijf jaar heb ik mij afgevraagd of ik nog wel op mijn plek zat in een academisch ziekenhuis zonder wetenschappelijk onderzoek te doen.' Het opleiden van arts‑assistenten en coassistenten bleek in een academisch ziekenhuis echter ook waardevol. Han voelde zich daarin altijd erg gewaardeerd, zodat hij toch steeds concludeerde dat hij zijn plek in het UMCG wel waard was. Dit bleek ook duidelijk uit een symposium dat ter gelegenheid van Han’s pensioen werd gehouden. Door de kinderartsen in opleiding werd benoemd dat zij vooral géén afscheid namen van Han (in de hoop dat hij langs zal blijven komen). Ook vele andere collega’s van Han spraken een grote waardering uit voor zijn werk.

Symposium
De titel van het symposium ter gelegenheid van het pensioen van Han was: 'Het cement tussen de stenen.' Deze titel had in Han zijn werk alles te maken met zijn verbindende karakter. In ziekenhuizen worden artsen steeds meer opgeleid tot deelspecialisten, met bijvoorbeeld een specialisatie in het hart of de neurologie. Han is in zijn werkzame bestaan in de eerste plaats steeds algemeen kinderarts geweest. Hij heeft het dan ook altijd belangrijk gevonden dat een ziek kind in zijn geheel wordt gezien. Er moest gezorgd worden dat iemand de coördinatie en het overzicht hield over alle deelspecialismen. In dergelijke coördinatie in de patiëntenzorg was Han heel goed en uiteindelijk leidde dit er toe dat hij een aantal jaren Chef de Clinique van de kinderafdeling en later ad interim hoofd van de algemene kindergeneeskunde is geweest. De managementtaken in dergelijke functies lagen Han echter veel minder. 'Van een managementcursus heb ik geleerd dat ik geen manager wilde zijn.' Toen hij de mogelijkheid kreeg om deze functies aan anderen over te dragen deed hij dit dan ook graag.

Sociale pediatrie
Een bijkomend effect van de functie van Chef de Clinique was dat veel lastige problemen rondom patiënten bij Han terechtkwamen. 'Daar bleek ik wel talent voor te hebben'. Dit maakte dan ook dat toen de hoofden van de kindergeneeskunde en de kinder- en jeugdpsychiatrie besloten dat deze afdelingen meer samen moesten werken ze uiteindelijk onder meer bij Han terecht kwamen. Samen met een psychiater van de kinder- en jeugdpsychiatrie ontstond zo in Groningen de Sociale Pediatrie. Opnieuw was hierbij het zien van de gehele patiënt erg belangrijk. De sociale pediatrie draaide om de drie-eenheid tussen lichaam, geest en brein en daarmee dus ook de verbinding tussen verschillende deelgebieden.
Soms vond Han het echter ook heel prettig om met het ‘technische’ artsenwerk bezig te kunnen zijn. Daarom is hij gedurende zijn loopbaan ook als kinder-intensive-care-arts blijven werken. Op deze afdeling draait het om het stabiel houden van de fysiologie van een kind. Dat is een heel andere manier van werken. In al het werk dat Han deed was het echter zaak om in de breedte te blijven kijken en zo nodig met creatieve oplossingen te komen. 'Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan, dat is altijd een credo van mij geweest.'

201611b

Han Mandema(foto Andries Hof)

Pensioen
Mijn creativiteit zal Han nu op een andere manier kwijt moeten. Dat zal echter geen probleem zijn, want aan het huis is altijd voldoende op te knappen en te verbouwen. 'Ik heb verschillende dingen rond het huis laten liggen tot na mijn pensioen. Die projecten kan ik nu mooi oppakken.'
Andere plannen die Han heeft voor de komende tijd is het opruimen van al zijn gereedschap. Dit plan wordt sterk ondersteund door de kinderen die graag regelmatig gereedschappen lenen, maar ze niet kunnen vinden. Naast de kinderen lopen er inmiddels ook zeven kleinkinderen en een aantal achterneefjes rond waar regelmatig op gepast wordt. Dat betekent dat dagelijks uitslapen er nog niet inzit. En we mogen natuurlijk zijn vrouw Lieske niet vergeten. Met haar zal Han nog regelmatig eropuit trekken in de camper. En mocht Han zich ondanks alles toch nog gaan vervelen, dan heeft hij voorlopig altijd nog een nul-aanstelling bij het UMCG.

Freek Mandema