G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

43e jaargang - april 2017

Wim Benneker huisarts-af en geridderd

201704a

Wim en Anne verrast en trots na het opspelden van het 'lintje' door
burgemeester Andre van de Nadort (foto Jaap Koerts)


Na 36 jaar is Wim Benneker uit Garmerwolde op 1 april jongstleden (geen grap) officieel gestopt met zijn werkzaamheden als huisarts bij Gezondheidscentrum Lewenborg (GCL). Donderdag 30 maart konden patiënten en oud-patiënten hem spreken en bedanken tijdens een grootse afscheidsreceptie in het GCL. Vrijdag 31 maart was er in de kerk van Garmerwolde een speciale bijeenkomst met (oud-)collega’s, familie en vrienden. Tot zijn eigen verbazing werd Wim aan het eind van die middag ook nog eens benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. 

‘Het waren feestelijke en - vergis je niet - ook emotioneel intense dagen waar Anne en ik nog steeds van nagenieten en bijkomen,’ vertelt Wim. Ik tref Wim en zijn vrouw Anne nog net op tijd, vlak voordat ze voor vakantie vertrekken. Deze vakantie is heel bewust gepland: ‘Dat hebben we ook wel even nodig om wat dingen te kunnen laten bezinken.’ Wim en Anne vertellen over de enerverende tijd en gebeurtenissen rond het afscheid.

Afscheid van de patiënten
Allereerst was er donderdag 30 maart de receptie in het gezondheidscentrum zelf – naast huisarts was Wim jarenlang voorzitter van het GCL als geheel. En omdat hij destijds de ontwikkeling van het nieuwe gebouw leidde was de grote hal van het GCL de aangewezen plek om deze receptie te houden. Muziek werd verzorgd door dorpsgenote Jantje Brouwers op piano. De opkomst was enorm. ‘Ik schat tussen de 400 en 500 mensen,’ zegt Wim, ‘en de hal is best groot, maar we moesten ze in fases laten komen, dus dat werd ‘A tot K’ van 15.30 - 17.00 uur en ‘L tot Z’ van 17.00 - 18.30 uur. Dat betekende lang en veel handen schudden (en al die tijd bleef ook Jantje doorspelen, bijna zonder pauze); het was erg indrukwekkend allemaal en hartverwarmend om al die mensen te spreken.’ Wim vertelt van alle bedankjes en goede wensen die hij (ook in brieven) mocht ontvangen, zoals ‘ga nu maar eens zelf genieten, dokter’. Maar ook ervaarde hij ‘gestold verdriet’, zoals hij het zelf verwoordt. ‘Op zo’n dag komt heel expliciet naar voren wat je over de jaren allemaal hebt meegemaakt met mensen, en bij sommigen leidde dat tot de nodige tranen, niet alleen van verdriet trouwens. Als arts probeer je maximale toenadering te vinden en sterkte te bieden voor de mensen, maar wel een bepaalde afstand te houden, dat hoort bij het vak. Maar die middag stond ik daar niet als dokter natuurlijk.’ Na de overweldigende receptie was er een eten met de collega‘s, waar Wim moe maar vol adrenaline plaats nam aan tafel en een verrassend optreden kreeg van een gelegenheidsorkest gevormd door (oud-)GCL-collega’s, dat een repertoire bracht van Wim’s favoriete muziek (‘van Bach tot Boss’). Hij staat nog even stil bij zijn collega’s en de samenwerking: ‘Wat een bijzondere groep en geweldige plek om te werken! Ik heb het ontzettend naar m’n zin gehad; niet voor niets heb ik daar 36 jaar gezeten.’ Door de stapel brieven en kaarten zijn Wim en Anne overigens nog niet helemaal heen gekomen.

Feest in de kerk
De vrijdag erop was er een feestelijke middag met een groep van ongeveer 150 (oud-)collega’s, familie en vrienden. Het was een receptie waarbij een aantal door Wim zelf gekozen sprekers het woord voerden. Ook de locatie mocht hij zelf uitkiezen: het hem dierbare kerkgebouw in woonplaats Garmerwolde. ‘Het waren alleen maar mooie verhalen, over onderwerpen die mij na aan het hart liggen en de ontwikkeling in mijn werkzaamheden over de jaren kenschetsten,’ vertelt Wim, ‘Anne beet het spits af over het kerkgebouw en de historie daarvan. Verder waren er sprekers over de palliatieve zorg, de doktersdienst, de ontwikkeling van het gezondheidscentrum, en ook sprak onze oudste dochter Suzan (eveneens huisarts) – zij bracht een ontzettend mooi persoonlijk verhaal over hoe zij papa over de jaren heen (niet alleen als arts) had gezien.’ Tot slot bedankte Wim alle mensen met wie hij had samengewerkt en ook iedereen die voor hem belangrijk was geweest, om uiteindelijk te eindigen bij Anne. En als afsluiter van de middag was er – uiteraard – muziek, waarbij Wim samen met drie vrienden uit het Gemengd Mannenkoor Garmerwolde The holy city zong. ‘De akoestiek in de kerk leent zich daar perfect voor. Zo was het programma rond, en toen was het klaar… dacht ik.’

201704b

Wim als 'Ridder' in de Orde van GEO-3 Clan (foto Matthijs Welling)

Benoeming tot ridder
‘Er stonden de hele tijd al drankjes en hapjes klaar, zag ik, maar toen kwam de ceremoniemeester (Jeanet Nugteren, huidige voorzitter GCL) met het bericht dat we nog even niet konden toeslaan omdat we nog wachtten op een gast. Een paar minuten later liep burgemeester André van de Nadort binnen, met ambtsketting om.’ Wim werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij ontving deze hoge koninklijke onderscheiding onder andere vanwege zijn vele verdiensten in de medische zorg (zie kader): als huisarts, voorzitter van GCL, begeleider van huisartsen-in-opleiding, aanjager van het project ‘Welzijn op recept’, SCEN-arts, mede-oprichter van de Centrale Doktersdienst Groningen en zijn werkzaamheden daarbinnen, mede-oprichter van, en zijn activiteiten binnen het Provinciaal Palliatief Team Groningen, en diverse functies binnen de Regionale Huisartsenvereniging. Daarnaast ook vanwege zijn bestuursfuncties bij Dorpsbelangen Garmerwolde en zijn inmiddels 13 jaar als voorzitter van vv GEO. ‘Een totále verrassing, en ik was diep geroerd.’
De volgende dag stond er een voetbalwedstrijd met zijn team op het program. Wim heeft – begrijpelijk – maar 10 minuten op het veld gestaan, maar in de kleedkamer wachtte hem een ludieke verrassing. In navolging van zijn koninklijke onderscheiding werd hij door zijn teamgenoten namelijk benoemd tot Ridder in de Orde van de GEO-3 Clan. Met een cornervlag werd hij tot ridder geslagen, terwijl het team het gezang van Ivanhoe door de kleedkamer liet schallen.

Na het werk
Wim is 63, binnen zijn vak een normale leeftijd om te stoppen. ‘Hoe mooi het ook is, het is een zwaar vak, waarbij je veel leed tegenkomt. Je moet je elke dag geven en openstellen voor mensen, altijd scherp zijn.’ In 2015 werd bij Wim darmkanker geconstateerd. Gelukkig is alles inmiddels goed en is hij volledig hersteld, maar de revalidatieperiode leerde hem meer dan verwacht: ‘Redelijk snel na de operatie merkte ik dat ik er goed voor stond, maar terug naar werk was erg ver weg. De praktijk werd goed gerund en ik had tijd nodig om te herstellen dus ik heb me geheel gericht op mijzelf, mijn eigen herstel. Toen merkte ik eigenlijk voor het eerst sinds ik was begonnen als arts hoe heerlijk het is om tijd te hebben en ook regie daarover. Dat bracht rust met zich mee. Ik merkte dat het een vak is dat toch wel erg veel van je vraagt. Die ervaring heeft het laatste zetje gegeven om te stoppen.’­
Op de vraag wat er nu op de planning staat antwoorden Wim en Anne: ‘Wandelen, fietsen, en meer reizen; Nieuw-Zeeland staat als eerste grote project op de lijst.’ Verder wil Wim zich verder verdiepen in de architectuur van middeleeuwse kerken en wil hij zangles nemen. Ook op medisch vlak gomt hij niet gelijk alles uit. Zijn registratie als arts loopt nog tot 2020, dus blijft hij in eerste instantie nog werkzaam binnen SCEN (zie ook kader) en blijft hij - zij het beperkt - betrokken bij de Centrale Doktersdienst, een van zijn grote trotsen. ‘En GEO blijft na-tuur-lijk!’

Harjo de Poel

 

Wim en Anne wonen sinds 1983 in Garmerwolde. Wim werkte sinds 1981 als huisarts bij het GCL. Hij was jarenlang voorzitter van het GCL en zette meerdere projecten op, zoals ‘Welzijn op recept’ dat zich bezighoudt met psychische klachten die kunnen leiden tot fysieke klachten. Wim specialiseerde zich onder andere verder in de palliatieve zorg, dat wil zeggen: zorg die is gericht op het zo veel mogelijk voorkomen en verlichten van lijden van patiënten die in de laatste fase van hun leven zitten. In dat kader is hij sinds 2001 erkend SCEN-arts (Steun en Consultatie bij Euthanasie in Nederland), wat inhoudt dat hij op oproepbasis door andere artsen geconsulteerd kan worden over zware beslissingen betreffende euthanasie. Ook stond hij aan de wieg van de Centrale Doktersdienst Groningen (Damsterdiep), opgericht in 1999. Deze dienst regelt de weekend- en nachtdiensten onder de artsen in en om Groningen. (Voor die tijd had je als huisarts eigenlijk altijd dienst, hetgeen niet altijd ten goede kwam aan de kwaliteit van de zorg en de gezondheid van de arts zelf.)