G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

43e jaargang - mei 2017

Boekenclubs in Thesinge

201705a

De 'Lief en Leed boekenclub met v.l.n.r: Marleen, Dorien, Mieke, Desiree, Janiene en Astrid
(foto Joost van den Berg)

 

In Thesinge bestaan twee boekenclubs. Welke boeken lezen zij? Gaat het alleen om boeken of om nog veel meer? Toch maar eens op onderzoek uit.

De ‘Lief en Leed’ boekenclub
Deze boekenclub werd vier jaar geleden opgericht en bestaat uit zes vrouwen: Dorien Zweers, Astrid de Leeuw, Desiree Luiken, Janiene de Lange, Marleen Schönherr en Mieke van ’t Hoog.

Vriendinnenclub of boekenclub?
Dorien is de initiatiefneemster van de club. Zij had al eerder in boekenclubs gezeten en het leek haar leuk om er ook een in Thesinge te starten. De club heeft geen naam maar wordt tijdens het interview spontaan de ‘Lief en Leed’ boekenclub genoemd. ‘Eigenlijk is een boek wel de reden, de ‘dekmantel’, om bij elkaar te komen, maar de nadruk ligt op het delen van lief en leed’, vertelt Dorien. Of het nu aan het begin van de avond is of naar aanleiding van een boek, tijdens een groot deel van de avond gaat het over persoonlijke dingen. Eigenlijk is het meer een vriendinnenclub rond een boek dan een echte boekenclub. Een groepje van zes is een fijn aantal, maar de club benadrukt: ‘Wij nemen het dorp niet door, we zijn geen roddelclub.’

Tijdens de avonden is er weinig of geen structuur, maar het is vooral heel gezellig. De dames zitten altijd aan een grote tafel die vol staat met lekkere hapjes en drankjes: koffie, thee, wijn en dergelijke. En hun mannen? Die zijn niet welkom.

Toch ook wel boeken
Gemiddeld zes keer per jaar komt de club bij elkaar. Degene bij wie de club thuiskomt mag een boek uitkiezen. De keuze van een boek is helemaal vrij. Het kunnen serieuze, luchtige of spannende boeken zijn; het maakt allemaal niet uit. De afgelopen tijd hebben ze bijvoorbeeld ‘Tonio’ van A.F.Th. van der Heijden gelezen, ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ van Safran Foer en ‘Kom hier dat ik u kus’ van Griet Op de Beeck. Op de avond van dit interview heeft Marleen het boek ‘Judas’ van Amos Oz gekozen. Zij koos dit boek omdat haar moeder het mooi vond. Soms kiezen ze ook samen een boek uit. Het leuke van zo’n club is dat je soms boeken leest die je zelf nooit zou hebben uitgekozen. Die kunnen heel verrassend zijn.
Soms gaan ze naar aanleiding van een boek naar een verfilming of theatervoorstelling en rond de verjaardag van Dorien bedenken ze vaak een uitje.
Iedereen probeert een gekozen boek uit te lezen maar het maakt niet uit als dat niet lukt. Dorien heeft de term ‘diagonaal lezen’ geïntroduceerd. Het is een manier om, als je weinig tijd hebt, heel snel te ‘lezen’ en toch wat van de inhoud mee te krijgen. Soms is dat handig want het zijn allemaal vrouwen met een gezin en een drukke baan.
Op donderdagavonden eindigt de avond vaak om 23.00 uur, maar als de club op vrijdagavonden samenkomt, wordt het vaak veel later. Hoewel er niet veel structuur is, zit er toch wel enige lijn in de avond. Degene die het boek heeft ingebracht, begint met te vertellen wat zij van het boek vond. Dan wordt er min of meer een rondje gedaan waarin iedereen reageert op het boek of op het thema. Vaak is dat weer aanleiding voor het vertellen van allerlei persoonlijke ervaringen. Er wordt veel gelachen en soms ook wel gehuild. Het blijft een boekenclub maar de nadruk ligt meer op ‘lief en leed’ dan op ‘boek’. En dat bevalt de vriendinnen heel goed, dat is wel duidelijk.

BZN (Boekenclub Zonder Naam)

201705b

Nog een gezellige boekenclub met v.l.n.r: Hatta, Edzard, Daphne, Anja,
Jetske, Andre, Carla en Marc(foto Simone Bouwstra)

De andere boekenclub werd ruim twee jaar geleden opgericht en bestaat uit Edzard Krol, Marc ten Cate, Carla Winkelman, Hatta Smit, Daphne Wiegertjes, Anja Ensing, André van de Nadort, Jetske Ypma en Milou Suer. Ze komen om de twee maanden bij elkaar.

Een ratjetoe, maar heel leuk
In deze boekenclub gaat het er chaotisch aan toe en iedereen geniet er zichtbaar van. De groep vertelt dat het af en toe een ratjetoe is. Dat blijkt ook wel. Op de vraag welk boek deze avond op het programma staat - ‘De zoon van de verhalenverteller’ van Pierre Jarawan - barst de discussie meteen los. Het is een prachtig boek, een echte aanrader, maar over de afloop van het boek zijn de meningen verdeeld. De een vindt het einde niet realistisch, voor de ander hoeft dat ook niet.
De enige structuur is dat degene bij wie de club bijeenkomt het boek mag kiezen. Daphne heeft het boek voor deze avond uitgekozen, maar in verband met de gezondheid van haar man Rudy, wordt de avond bij Marc gehouden die ook aan De Dijk woont.
De keuze van een boek is helemaal vrij. Geschiedenis, romans, soms ook een populair wetenschappelijk boek; het mag allemaal. Regelmatig roepen boeken ook persoonlijke verhalen op. Zo kan een familiegeschiedenis bijvoorbeeld aanleiding zijn om verder te praten over je eigen familie.
Ook deze club vindt het leuk dat je boeken leest die buiten je comfortzone vallen en die jezelf nooit zou kiezen. ‘Als je iemand hoort vertellen over een boek dat hij of zij heel mooi vindt, ga je er zelf opeens heel anders naar kijken’, zegt Jetske.
De club voldoet aan een behoefte. ‘Het dwingt je eigenlijk om weer te gaan lezen’, vertelt Carla. Dat blijft er vaak bij naast een drukke baan. André heeft als doel een boek ook echt uit te lezen, ook als het hem niet aanspreekt. Soms telt hij de pagina’s af, om te kijken wanneer het boek eindelijk uit is, maar hij leest door. Meestal vindt de club de gekozen boeken verrassend of leuk.
Een club in de buurt is ook praktisch. Dat was ook voor Edzard de reden om het initiatief te nemen tot de club. Hij belde Rudy Noordenbos op, omdat deze Nederlands had gestudeerd en vast wel van lezen zou houden. Maar dat bleek toch niet zo te zijn. Daphne was echter meteen enthousiast. Hatta, een hartstochtelijk lezer, had het net met André gehad over het oprichten van een leesclubje. Zo kwam van het een het ander en werd de club een feit.

Proza en poëzie
Elke avond wordt er ook een gedicht voorgelezen. Als het onderwerp poëzie ter sprake komt laait de discussie wederom op. De een heeft weinig met gedichten - Edzard vindt het vaak een gepuzzel om achter de betekenis te komen en Hatta houdt juist heel veel van poëzie. De reacties wanneer Hatta een gedicht voorleest: ‘prachtig’, ‘ik begrijp er niets van’ en ‘wat een onduidelijk einde’.
En zo gaan de avonden voorbij, een gezellige ratjetoe met hapjes en drankjes. De een zet de avond soms voort tot diep in de nacht en de ander gaat rond een uur of elf naar huis. Met nog een mooie dichtregel in het hoofd of een boek dat hij of zij nooit zelf gekozen zou hebben en dat toch heel verrassend bleek. Juist die verschillende meningen over boeken maken een leesclub zo leuk.

Irene Plaatsman