G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

43e jaargang - februari 2018

 

Veertig jaar Wie Wil Kan!

201802a

De leden van W.W.K. zoals we ze op straat zouden kunnen tegenkomen.
(Jacob van Zanten ontbreekt wegens ziekte). (foto Koos van de Belt) 

Toneelvereniging W.W.K. viert in maart haar 40-jarig jubileum. Kees van Zanten, Jacob van Zanten, Madelon Otten, Ilva Lina, Anita op den Kelder, Jolanda Bol, Renée Oudman, Ria Stoppels, Trieneke Schuppert, Renger de Vries, Anne de Glee en Arjan Balkema maken nu deel uit van de groep. Veertig jaar is genoeg reden voor een feestje en voor een interview met twee betrokken spelers. Kees van Zanten is al vanaf 1978 lid en Jacob van Zanten speelt vanaf 2001 mee.

W.W.K. bestaat eigenlijk al langer
In januari 1978 nam Roelf Koopman het initiatief tot een doorstart van W.W.K. en dat was toen al een tweede doorstart. Hoe lang de toneelgroep eigenlijk bestaat is niet meer te achterhalen. Kees was bij die doorstart betrokken. Hij is dan ook degene die het langst meespeelt, al veertig jaar dus.
Jacob herinnert zich nog dat zijn moeder begin jaren zeventig meespeelde. De jaarlijkse uitvoering werd toen nog op tweede paasdag gehouden en vanaf 1978 op Koninginnedag. Als kind vond Jacob die uitvoeringen een echte happening.

Tradities en veranderingen
W.W.K. houdt vast aan een aantal tradities. Ze heeft in die jaren vooral kluchten en blijspelen gespeeld. Daar beleven de spelers zelf het meest plezier aan en: ‘Het publiek dat bij ons komt wil het liefst gein.’ Ook de opstelling van het publiek aan lange tafels is hetzelfde gebleven: ‘Dat vindt het publiek het leukst. Zo ging dat en zo is het gebleven.’ En natuurlijk het Gronings: een stuk wordt altijd vertaald naar het Gronings. ‘Voor de jongere garde is dat soms lastig, maar dat levert ook veel hilariteit op want soms maken ze de kromste zinnen.’
Toch zijn er ook veranderingen. De groep speelt niet meer ‘uit’. In het verleden speelden ze nog weleens buiten Thesinge, bijvoorbeeld in Bloemhof in Ten Boer. Daar hebben ze weleens meegemaakt dat de ouderen na het tweede bedrijf allemaal wegliepen omdat ze naar bed moesten. Dat uit spelen gaan werd wat te veel van het goede.
Ze hebben ook weleens hun medewerking verleend aan dorpsfeesten of aan het jubileum van de school. Een keer werkten sommige leden samen met de toneelgroepen VIOD en De Rijge. Dat was wel wennen. Ze begonnen bijvoorbeeld met ademhalingsoefeningen en oefeningen om hun emoties te uiten. Dat was wel heel anders en die oefeningen hebben ze dan ook niet overgenomen als ze zelf repeteren.
Er is al jaren een hechte band met een groep in Eelde. Ze gaan ieder jaar bij elkaar kijken en lenen spullen van elkaar. Dat scheelt in de onkosten. Omdat de opbrengsten van de omzet bij de uitvoeringen nu naar dorpshuis Trefpunt gaan, heeft de vereniging het financieel wat moeilijker en ook zijn de Bumarechten voor een stuk best prijzig. Daarom zijn ze dit jaar in december begonnen met een banketstavenactie. Ze hebben gelukkig ook subsidie gekregen van het Loket Leefbaarheid van de gemeente Ten Boer, de Schutterstichting en van Dorpsbelangen.

201802b

W.W.K. in actie, maart 2017 (foto Joost van den Berg)


Wat maakt toneel zo leuk?
W.W.K. repeteert op dinsdagavonden. ‘Je bent even met iets heel anders bezig. Je begint met niks, met een boekje en dan begint het te groeien. De personages ontstaan, de kleding komt erbij, de coulissen en de hele aankleding en langzamerhand ontstaat de voorstelling. Dat is gewoon heel leuk om te zien.’ Het stuk van dit jaar is bijvoorbeeld wat sauna-achtig. De dames bemoeien zich vooral met de kleding en de hele aankleding van het stuk. ‘Die denken dat ze het precies weten’, vertellen Kees en Jacob lachend.
Verder heeft iedereen met de eigen talenten een eigen inbreng. Ze regisseren het stuk met elkaar. De sfeer is goed, ook als ze elkaar aanwijzingen moeten geven en ook als ze een rol hebben die niet zo goed bij ze past. ‘We doen ons best, maar zijn niet een groep met hoge ambities.’ Het gaat vooral om de gezelligheid. ‘Om de beurt nemen we wat mee voor bij de koffie en voor de nazit. Vlak voor de uitvoering wordt de nazit steeds korter want dan gaat het erom spannen. Dan zijn er vaak ook extra repetities op de zaterdagmorgen.
Zelfs van de jaarvergaderingen maken ze een gezellige boel. Om de beurt organiseren ze iets grappigs voor na de pauze. En ieder jaar gaan ze een dagje met elkaar uit. Ook bij belangrijke gebeurtenissen van een medelid zijn ze betrokken. Zo verkleedden zij zich op het 25-jarig-huwelijksfeest van Renger als een Kozakkenkoor en deden een heel grappige act.

De klucht: ‘Mag ’t een beetje meer wezen?!’
De keuze is dit jaar gevallen op de klucht ‘Mag ’t een beetje meer wezen?!’ Het verhaal speelt in een kuuroord waar Joris de eigenaar van is. Een medewerkster van het oord leest op Facebook dat er een bedrieger is die hotels oplicht. Zou die bedrieger ook onder de gasten van het kuuroord zijn? Dan gebeuren er merkwaardige dingen. Er gaat van alles mis en juist als er een tv-ploeg komt voor de opname van een promotiefilmpje wordt het Joris teveel. Hij vraagt zijn tweelingbroer om hulp maar of die wel bestand is tegen deze drukte?
De voorstelling kun je gaan zien op vrijdagavond 9 en 16 maart. Op zaterdag 17 maart wordt het een groot feest. ‘s Middags wordt de klucht opgevoerd en aansluitend is er een stamppotbuffet en daarna een feestelijke avond met een dj. Naast de ongeveer twintig oud-leden die zijn uitgenodigd kan iedereen zich voor dit feestelijke jubileum opgeven. Tijdens de uitvoeringen is er een mini-expositie te bewonderen met oude en soms heel grappige foto’s van W.W.K.
En haalt W.W.K. de volgende tien jaar? Er is nu gelukkig een jonge garde, maar het is moeilijk om er jonge mensen bij te krijgen. Kees en Jacob hebben er vertrouwen in en toch… je weet maar nooit. In ieder geval heeft W.W.K. deze veertig jaar binnen en dat is zeker een feestje waard.

Irene Plaatsman