G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

43e jaargang - maart 2018

Een goede buur in de W.F. Hildebrandstraat

201803a

Bovenste rij v.l.n.r.: Pia Pops, Antje Noordhof, Geert Pops, Janna Hazeveld. Onderste rij: Egbert Post, Bouwina Post, Hielke van Dijken en Carel Hazeveld. (foto Andries Hof) 

1968: in opdracht van de gemeente Ten Boer worden huizen opgeleverd aan de W.F. Hildebrandstraat in Garmerwolde. Naast elkaar komen de families Post, Van Dijken, Noordhof, Hazeveld en Pops te wonen. Vijftig jaar later wonen ze er nog steeds. Reden genoeg om eens te praten over hun wonen in Garmerwolde.

Na mijn telefoontje om een afspraak te maken heeft Janna Hazeveld met de buren besloten dat we gezamenlijk in gesprek gaan. De koffie en cake staan klaar als we binnenkomen. Het gesprek start met foto's van de optocht (met landen als thema) in 1995 ter ere van vijftig jaar bevrijding, waarbij de W.F. Hildebrandstraat een wagen had gemaakt over Mexico. Een mooie wagen met een heel grote sombrero. Al eerder waren er mooie wagens gemaakt, met trots wordt er over verteld. Bijna de eerste prijs voor het Vikingschip, maar de roeispanen waren iets te kort.

Hoe het buurtje ontstaan is
Voor 1968 bestaat de Hildebrandstraat uit het kleine stuk van de Dorpsweg tot aan nummer 25. Daar staat een hek, daar houdt de straat op. Aan beide kanten staan huizen. Achter de Dorpsweg is braakliggend grasland, waar met de verlenging van de bebouwing aan de W.F. Hildebrandstraat ook de L. van der Veenstraat wordt aangelegd. Dit laatste met name voor het bouwverkeer.
In de eerste maanden van 1968 worden de huizen toegewezen. Bij dat toewijzen gaan Garmerwolders voor op mensen van buiten. Hielke en Anje van Dijken wonen dan al aan de W.F. Hildebrandstraat. Egbert en Bouwina Post wonen aan de Dorpsweg. Geert Pops is geboren in Garmerwolde en is net met Pia getrouwd. Jan en Antje Noordhof én Carel en Janna Hazeveld wonen in de stad.
De belangstelling voor de huizen is niet erg groot. Het zijn mooie grote huizen - Bouwina raadt haar zuster Antje aan er eens goed over te denken - maar de prijs is voor velen te hoog. Er moet 125 gulden per maand worden betaald en daardoor haken velen af.
Carel en Janna gaat het huis bijna de neus voorbij, er is geen ruimte voor Stadjers. Het feit dat Janna geboren is in Garmerwolde doet op dat moment niet ter zake. Het huis waar ze nu wonen is op dat moment al verzegd. De eerste bewoner heeft zijn kachel geplaatst (het is winter en de huizen moeten worden drooggestookt), heeft zich nog voorgesteld aan Geert en Pia als nieuwe buurman en daarna heeft niemand hem meer gezien of gesproken.
De geboorteadvertentie van Heiko Noordhof in Nieuwsblad van het Noorden doet Carel opnieuw naar Ten Boer afreizen. In deze advertentie staat namelijk het nieuwe adres van de familie Noordhof (Stadjers) aan de W.F. Hildebrandstraat in Garmerwolde. Gelukkig wijst de gemeente de woning nu wel aan hen toe. Wat er uiteindelijk met de eerder geplaatste kachel gebeurd is…
De huizen worden verder klaar gemaakt voor bewoning en er wordt flink gepoetst. Je moet natuurlijk altijd afwachten wie je buren zijn of worden, maar in dit geval was het duidelijk: het klikte.

Eerst een beetje behelpen
De eerste periode was wel heel anders dan nu. Er was nog geen straatverlichting aangelegd. Het was aardedonker. Er lag wel een grote haspel met kabel en een betonblok klaar, maar hier gebeurde helemaal niets mee. Er is vaak bij de gemeente geïnformeerd, waarop de reactie was: ‘alles komt goed’. Tot een zwager van Carel en Janna zijn nieuwe auto behoorlijk beschadigde tegen het genoemde betonblok. Carel heeft toen zelf een installatie gemaakt. Bij verschillende dorpsgenoten heeft hij stormlantaarns gehaald en daarmee een provisorische straatverlichting aangelegd. Nadat hierover een bericht verscheen in Nieuwsblad van het Noorden en de burgemeester ook nog een kijkje kwam nemen was de straatverlichting snel geregeld.
Een ander punt was de afwezigheid van telefoon: alleen de Van Dijkens hadden een toestel, aangelegd op verzoek en kosten van de werkgever van Hielke. Van deze telefoon is door de buurt dankbaar gebruik gemaakt. De buren kregen in bijzondere gevallen allemaal een sleutel van het huis. Dan konden ze ook telefoneren als Hielke en Anje niet thuis waren. Een mooi voorbeeld hiervan is dat Janna de telefoon heeft gebruikt om Geert op te trommelen toen Pia ging bevallen van Carina. Er stond een spaarpotje bij, waar iedereen na het bellen een kwartje in deed. De opbrengst van het spaarpotje ging naar de baas. ‘Hij betaalde het abonnement en de gesprekskosten, dus had hij ook recht op de betalingen’, aldus Hielke. Later kwamen er natuurlijk meer telefoonaansluitingen. Met name bij het ouder worden van de ouders werd het ontbreken ervan in de andere huizen voelbaar. Pia, die bij de PTT werkte, zocht voor de buurt gemakkelijk te onthouden en ‘mooie’ nummers uit. Janna is nog steeds heel blij met haar handige telefoonnummer!

201803b

Het Vikingschip met de te korte roeispanen(foto via Antje Noordhof)

 

Kinderen, beesten en moestuinen
Mooie verhalen komen naar boven over de zorg die met elkaar gedeeld wordt.

Over oppassen met een vroege babyfoon op elkaars kinderen. Via het net en de radio. Pia paste al op voordat ze zelf kinderen had en Janna vertelt dat ze eens heeft opgepast op de ‘verkeerde’ kinderen. De babyfoon stond op de verkeerde frequentie afgesteld. Ook is er initiatief genomen voor het starten van een crèche / peuterspeelzaal in het vroegere Groene Kruisgebouw. Daar werden de kinderen dan een ochtend per week heengebracht. Er werd door enkele moeders opgepast en de anderen waren vrij. Ook andere moeders uit het dorp deden hier aan mee.
Wanneer er iemand ziek was liep alles gewoon door in de gezinnen. De rol van de moeder werd door de buren overgenomen door de was, het koken en dergelijke op zich te nemen. Janna heeft eens drie weken met een gebroken been in het ziekenhuis gelegen en daarna nog drie maanden in revalidatiecentrum Beatrixoord moeten verblijven. Ook die periode werd het huishouden geheel opgevangen door de buren.
Tijdens vakanties werd er voor de dieren - met name die van Carel - gezorgd; dat heeft ook wel een paar konijnenlevens gekost. Een hond van verderop uit de straat vond de konijnen heel interessant. Daarnaast is Carel eens verrast door een heel erg groot ei in de nestkast van zijn pekingeenden. Probleem bij deze eenden was dat ze hun eieren overal in het land legden. En op een dag lag er een heel groot ei in de nestkast. Een ganzenei, zomaar ineens. Een plagerijtje van Eeltje Terpstra, die een paar huizen verderop woonde.
Het verhaal van een gerepareerde frees heeft ook wel lachrimpels opgeleverd. Carel had een kapotte frees van Jan Veenstra gekregen en hersteld met een nieuwe cilinderkop. In zijn zondagse kleding zou Carel de frees wel even uitproberen in de tuin. De kinderen keken belangstellend toe. Hielke gaf het advies om een beetje gas te geven. Carel zette het apparaat aan, schoot met een grote vaart door de rijen bonen in de moestuin van Pia en vervolgens belandde de frees in de sloot achter de tuin. Het zondagse pak was niet meer toonbaar, de frees was kapot.

Noaberschap
Uit de verhalen komt veel noaberschap naar voren. Lief en leed worden gedeeld. Van alle kinderen van deze gezinnen waren er zeven al geboren voordat er naar hier verhuisd werd: Klaas Post, Harma en Truus van Dijken, Heiko Noordhof en Marleen, Wilma en Arjan Hazeveld. Ria Post, Heidi Noordhof en Carina Pops zijn er later bij gekomen.
De buren gaan samen op pad, iedereen wordt uitgezwaaid als hij met vakantie gaat, hoe laat of vroeg hij ook vertrekt. Er wordt samen Nieuwjaar gevierd. Maar ook het verdriet na het overlijden van Wilma Hazeveld, van Jan Noordhof en Anje van Dijken wordt door de buren gedeeld. Iedereen is er om te steunen, zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Alles wordt gewoon geregeld.
Als ik het huis van Carel en Janna verlaat na een uiterst gezellige avond zijn de stoelen weer op hun plek gezet en is Pia aan het afwassen. Goede buren in optima forma.

Marian Baarda