G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

44e jaargang - juli 2018

Buurvrouwen

201807a

Renate en Roelie, dorpsgenotes en nu ook buurvrouwen (foto Henk Tammens)


Twee vrouwen met een lange staat van dienst in Thesinge zijn vertrokken uit ons dorp. Roelie Dijkema-Oomkes ging eind mei en Renate Dijk-Jobus verhuisde begin juli naar een appartement bij verzorgingshuis Bloemhof in Ten Boer. Beiden hebben veel voor het dorp betekend. Roelie heeft met haar man twintig jaar het café gerund en is zeer actief geweest in het verenigingsleven. Renate was de plaatselijke baakster en heeft in heel veel Garmerwolder en Thesinger gezinnen een belangrijke rol gespeeld. Samen met de huisartsen uit Garmerwolde en Ten Boer was ze bij veel bevallingen en zorgde ze daarna voor moeder en kind en deed de nodige huishoudelijke werkzaamheden. Nu zijn de dames buurvrouwen. Wij hopen dat ze nog lang en met plezier naast elkaar blijven wonen.

Roelie Dijkema: tot Taisn oet…

Binnen twee dagen moest Roelie Dijkema uit Thesinge beslissen of zij naar het appartement bij Bloemhof in Ten Boer wilde verhuizen. Sinds kort worden deze verhuurd door Woonzorg Nederland terwijl het voorheen aanleunwoningen waren van het verzorgingshuis. Dit vanwege alle veranderingen in de organisatie van de zorg. Inmiddels woont zij er vanaf eind mei en is tevreden over haar keuze. Ze kijkt vanaf de eerste verdieping ruim uit over een grasveld en voor haar huis langs rijdt wat verkeer over de Blinkerdlaan. Veel kinderen op de fiets richting het zwembad geven toch wat reuring in het straatbeeld.

Verhuizen
Het nadenken over een verhuizing is al langer aan de orde. Haar huis aan de Schutterlaan was aan groot onderhoud toe en ook is Roelie tegenwoordig minder mobiel. Haar elektrische fiets bracht haar tot oktober vorig jaar nog overal heen. Toch werd ze wat onzeker. ‘Op een nacht droomde ik dat ik met de fiets was gevallen en in het ziekenhuis lag. Toen ik goed wakker was besloot ik de fiets weg te doen. Omdat Jakob van der Woude vlak daarna jarig was heb ik hem de fiets cadeau gedaan. Hij heeft veel van mijn klussen in het dorp overgenomen. Hij bezoekt de nieuwe bewoners in Thesinge en organiseert samen met Dora Westra de jaarlijkse fietstocht. Dit heb ik samen met Roelf Jansen jarenlang gedaan. Jakob is erg blij met mijn fiets en komt geregeld bij mij langs in Ten Boer. Tot mijn vijfentachtigste heb ik dus nog gefietst. Daarna zijn er wat meer lichamelijke mankementen bij gekomen en nu heb ik mijn rollator echt hard nodig. Je wereld wordt kleiner en je bent steeds meer afhankelijk van anderen. In deze omgeving kan ik zelf een boodschapje doen in de winkel. De Coop brengt de boodschappen bij mij thuis. Ik heb niet zoveel meer nodig, omdat ik drie keer per week een maaltijd via een cateraar laat komen. Ik moet hier elektrisch koken en daar heb ik niet zoveel zin in. Ik heb dit huis goed ingewijd. Ik ben namelijk twee keer midden in de nacht gevallen en kon daarna niet overeind komen. Het alarm dat ik overdag draag lag buiten bereik. Ik had het geluk dat Lia, mijn dochter, ’s morgens vroeg langs kwam. Na de tweede val kon ik wel bij het alarm en zijn er hulptroepen geregeld.’

Dankzij de kinderen
‘De verhuizing is door mijn kinderen goed geregeld. Het nodige heb ik meegenomen hierheen en wat ik niet kon plaatsen is in het oude huis gebleven. De kinderen hebben zich hier verder mee bemoeid. Het huis is inmiddels leeg en staat in de verkoop. Zoon Siebolt woont in Groningen, zoon Jan in Nietap en dochter Lia in Harkstede. Ik heb op advies van Lia alleen mijn mooie serviesgoed meegenomen. Dit was nog van mijn trouwen. Dat zou dit jaar 60 jaar geleden zijn. Het servies is alleen bij hoogtijdagen gebruikt en ziet er nog heel mooi uit. Ook twee mooie kraantjespotten heb ik hier te pronk staan. Het zijn een huwelijkscadeau en een erfstuk. Er zijn wel meer oude erfstukken achtergebleven in het huis. De kinderen hebben hier tegenwoordig geen belang meer bij. Wij hadden heel veel meubels van de ouders. Die kreeg je en zette je vervolgens op zolder of op slaapkamers. Begrijpelijk dat de jongere generatie dat niet doet. En misschien kan er nu iemand anders blij mee gemaakt worden op de rommelmarkt van GEO of bij Mamamini.’ De kinderen Dijkema hebben in Thesinge op de openbare lagere school gezeten. Lia was een van de laatste leerlingen. Zij is vanaf haar tiende in Ten Boer naar school gegaan. Dit was in 1978. Er waren toen nog zeven leerlingen over op de openbare lagere school. Roelie was secretaresse in het bestuur en heeft de sluiting van de school van nabij meegemaakt. 

Café Molenzicht
Ook in 1978 stopten Tonnie en Roelie met het café in Thesinge. Vanaf hun trouwen hadden ze er ook een kruidenierszaak en drogisterijartikelen bij. Roelie heeft voor haar trouwen zes jaar gewerkt als apothekersassistente en had een vergunning voor de drogisterij. Tonnie nam de winkel aan De Dijk over van zijn moeder en kreeg een vergunning voor het café toen hij de leegstaande zaak aan de Molenweg overnam. ‘Twintig jaar hebben wij hier samen hard gewerkt en onze drie kinderen zijn er opgegroeid. Toen het huis van een oom aan de Schutterlaan vrij kwam hebben we besloten om daar te gaan wonen en de zaak te verkopen. Tonnie ging aan het werk bij de firma Keipp in Groningen. Hier werkten indertijd meerdere dorpsgenoten. Deze firma ging failliet en Tonnie was al op zijn zestigste bij huis. Gelukkig is er in een eigen huis met tuin altijd veel te doen en hij heeft zich niet verveeld. Dat geldt voor mij ook. Ik heb in het dorp alle verenigingswerk, het schoolbestuur, toneel, schrijven voor Thomasvoar en Pieternel en voor de kranten (Noorderkrant en G&T) met heel veel plezier gedaan. (Voor alle activiteiten van Roelie, zie het artikel van de familie.)

Vrouger
Roelie kijkt terug op een jeugd in oorlogstijd. Ze was dertien toen de oorlog was afgelopen en herinnert zich de heerlijke chocola die ze kreeg van de Canadezen. Maar ook de problemen zoals het maken van kinderkleding en het vinden van materiaal voor kleding. ‘Mijn ouders hadden in Zuidwolde ook een winkel en kwamen door middel van ruilen aan de spullen. Wij zijn qua voeding niet erg tekort gekomen. Ik kon na de oorlog als late leerling naar de HBS. Na drie jaar heb ik gekozen voor het werken in de apotheek. Dat kwam later dus goed van pas met de drogisterij bij de kruidenierszaak. Ik kwam nieuw in Thesinge in een tijd dat er zich veel jonge mensen in het dorp vestigden. Ik heb er een prachtige tijd gehad en voel me een echte Taisner.’

Contact met het dörp
‘Elke woensdagmorgen geniet ik van het koffiedrinken bij Noaberstee. Het wordt er steeds drukker en het is echt hartstikke leuk! We maken ook leuke uitstapjes en ik wil hier heel graag aan meedoen. Hiervan wil ik ook nog wel een verslagje schrijven voor de G&T. De kaartclub hou ik hopelijk ook nog lang aan. Ik wordt opgehaald en weer thuis gebracht. Wat een weelde. Met het schrijven voor Thomasvoar en Pieternel voor volgend jaar ben ik nu ook bezig. Ik heb zo mijn informanten, maar als mensen mij anekdotes kunnen vertellen of opsturen dan heb ik dat heel graag. Het mag alleen niet anoniem zijn! Ik woon op Bloemhof 68.’ Er zijn drie boekjes met steeds tien jaarlijkse ‘Vertezzels’ van Thomasvoar en Pieternel van de hand van Roelie samengesteld. Roelie hoopt een vierde boekje te kunnen vullen. Dan moeten er nog twee komen. Voor volgend jaar gaat dat vast lukken! ‘En Dorpsbelangen gaat mij aan het hart. Samen met Roelf Jansen en Welly Boer ben ik erelid en is er een wisselbokaal, gemaakt door Herbert Koekkoek, naar mij vernoemd. Dat is een grote eer! Helaas is toneelgezelschap VIOD opgeheven. Wat heb ik daar een plezier aan beleefd. Toen ik veertig jaar bij het toneel was is er speciaal een stuk voor mij geschreven door Henri Schijf. Ik hoefde alleen mezelf maar te spelen… Het stuk heette “Echte liefde hoeft geen lintje”. Deze titel past bij mij. Ik doe en deed de dingen met aandacht en plezier zoals dat bij mij past en daar hoef je geen lintje voor te krijgen.’ 

Renate Dijk: zorgen en werken


Het huis bij de oude smederij in Thesinge werd voor Renate Dijk veel te groot. De tuin was altijd een lust voor het oog. Kleurrijk en strak onderhouden, een mooie binnenkomst in de Kapelstraat. Daar houdt Renate ook erg van: flink aanpakken en zorgen voor mensen en de omgeving waarin zij leven. Alles moet er goed en netjes uitzien. In haar werk was dit een eerste vereiste, maar ook thuis is dit voor haar belangrijk. Het nieuwe appartement is nog niet volledig ingericht. Er moet nog van alles aan de wand opgehangen worden en Renate moet nog heel veel spullen nakijken en opruimen. Ze is blij met haar bovenwoning. ‘Je kijkt overal mooi overheen en je zit zelf heel privé. Het uitzicht is ruim en er is altijd een parkeerplek voor de auto. Ik stond, sinds mijn nieuwe nier, al negen jaar ingeschreven als woningzoekende, maar daar kwam nooit reactie op. Dit jaar bleven de voormalige aanleunwoningen van Bloemhof leeg staan. Ik woon hier volledig zelfstandig en kan zo nodig zelf zorg inkopen.’

Opruimen
Eind april heeft Renate al besloten voor deze woning te gaan. Daarna begon het selecteren van alle spullen. ‘Wat verzamelt een mens toch veel! Ik heb het nodige meegenomen en heel veel spullen gaan naar de rommelmarkt van GEO of naar de kringloopwinkel. Mijn handwerkspullen heb ik naar de basisschool gebracht en naar een handwerkclubje in het dorp. Vanwege mijn reuma kan ik het fijne werk niet meer doen. Toch loop ik nog heel veel te zoeken naar dingen. Heb ik het hier of zit het nog ergens in een doos? De kinderen hebben mij goed geholpen bij het opruimen en bij de verhuizing. Ik heb zestig jaar in Thesinge gewoond. De eerste zestien jaar op de boerderij in Klunder en daarna in het huis bij de smederij. Hier heeft voorheen de familie Kampen gewoond. Zij zijn verhuisd naar Hoogezand. Peter en Ina Heidema zijn er daarna een tijdje in getrokken totdat hun nieuwe huis in de Bakkerstraat klaar was. Bij mijn kleindochter, hier in Ten Boer, heb ik een stukje tuin waarin ik me mag uitleven. Mijn oudste dochter, Anita, woont ook in Ten Boer en de jongste, Wilma, in Thesinge. Gelukkig heb ik de drie kleinkinderen en vier achterkleinkinderen vlakbij. 

Harde werkster
In de beginjaren van haar huwelijk met Having Dijk heeft Renate het druk genoeg gehad op de boerderij. In haar jeugd in Duitsland heeft zij degelijk leren werken in het huishouden en kennis opgedaan over kleding maken en allerlei handwerktechnieken. In Groningen heeft zij in Huize Tavenier (de alom bekende voormalige kraamkliniek aan de Ubbo Emmiussingel) haar opleiding tot kraamverzorgende gedaan. Dit vak paste haar helemaal. Bij nacht en ontij ging ze met een huisarts op pad. Het zorgen voor moeder en kind gebeurde met grote degelijkheid. Ook heeft ze EHBO lessen gegeven in onze omgeving. Bij de vroegere huisarts in Garmerwolde, dokter van der Werff, werden haar talenten ook opgemerkt. Zij deed allerlei hand- en spandiensten in de praktijk en in het gezin. Vandaag de dag bezoekt zij nog geregeld de weduwe van de dokter. Bij dokter Friezema en zijn gezin was zij ook behulpzaam in de praktijk en in het gezin met jonge kinderen. Ze heeft de drie kinderen zien opgroeien en ziet hen nog regelmatig. Ook de dokter en zijn vrouw bezoeken haar zo nu en dan. Tot op de dag van vandaag is Renate behulpzaam bij het huidige doktersechtpaar. Zij vangt hun kinderen vaak op en die zijn ook bij haar thuis kind aan huis. ‘Ze noemen mij zelfs Oma!’ glundert Renate.

In de zorg
‘Voor mij is Bloemhof bekend terrein. Tot aan mijn operatie voor de nieuwe nier, die ik van mijn tweelingzus heb gekregen, heb ik jarenlang in het verzorgingshuis Bloemhof gewerkt. Ook ben ik er daarna actief gebleven in allerlei vrijwilligerswerk. Dit zit blijkbaar in de genen want ook mijn beide dochters werken in de zorg. Anita in Bloemhof en Wilma tot vorig jaar ook. Zij werkt nu bij Thuiszorg Lentis. Ik heb hier heel wat voetstappen gezet en ken er heel veel mensen. Ik denk dat ik hier wel snel gewend zal raken. En als ik straks wat op streek ben dan hoop ik weer aan mijn hobby’s toe te komen. Ik denk er aan om het schilderen weer op te pakken en misschien ga ik ook weer eens kleding naaien. Eigenlijk heb ik plezier aan alle soorten werk. Als ik maar lekker bezig kan zijn.’

Taisn
‘Gelukkig rij ik nog auto. Mijn tweelingzus woont in Duitsland en daar rij ik zonder problemen naar toe. Ik kom nog geregeld met de auto in Thesinge. Ik heb er nog genoeg adresjes om even langs te gaan. Ik heb echt met plezier in Thesinge gewoond. Zestig jaar totaal waarvan vierenveertig in het huis aan de Kapelstraat. Noaberstee blijft trekken en dan neem ik mijn buurvrouw Roelie toch gezellig mee!’

Truus Top-Hettinga

 

Beste Dorpsgenoten

201807b

Roelie en Tonnie in de Centrawinkel rond 1960
(foto uit het archief van de familie Dijkema)


Het zal u wellicht niet ontgaan zijn dat Roelie Dijkema is verhuisd. Na zestig jaar Thesinge woont zij nu in een aanleunwoning bij Bloemhof in Ten Boer. Met wat de dorpsgenoten voor haar gedaan en betekend hebben en wat zij voor en in het dorp heeft gedaan een bericht in de G&T meer dan waard.
Twintig jaar winkel, drogisterij en café gerund met echtgenoot Tonnie. Bestuurslid van de ouderraad van de openbare school, de Scheuvel, Dorpsbelangen, VIOD, de Soos en het Kwetternest. Organisator van de fietspuzzeltocht, schrijver en performer van Thomasvoar & Pieternel, correspondent voor Garmer & Thesinger en Noorderkrant. En ook nog gewoon huisvrouw, moeder en oma. Het is nogal een lijst!
En natuurlijk de absolute blijk van waardering: de door Dorpsbelangen ingestelde Roelie Dijkema-prijs, waar zij zeer trots op is en wij als familie ook.
Veel mensen hebben haar de afgelopen jaren erg geholpen in allerlei situaties en daar zijn wij zeer dankbaar voor. Hulde!
Roelie zal nog regelmatig in Thesinge zijn bij onder andere Noaberstee van Janna en de kaartavonden bij Dora. En als zij gewoon zin heeft naar Thesinge te gaan, want eigenlijk kan ze niet zonder. 

Dank en groet, familie Dijkema