G&T2013

 Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

44e jaargang - september 2018

De Klunderhof

201809a

 Yvonne en Chretien vertellen hun verhaal (foto Koos van de Belt)


Het is een mooie zwoele zomeravond, zoals er zoveel zijn geweest deze lange, warme en droge zomer. Het is goed toeven op de veranda bij de Klunderhof. Een panoramisch uitzicht op het dorp Thesinge, grazende schapen op het aangrenzende weiland en een fijne ontvangst door de bewoners van dit idyllische plekje aan de Lageweg.

Een gouden koppel
Vijftig jaar geleden, in de zomer van 1968, zijn Chrétien en Yvonne Schouteten getrouwd. Ze verhuisden in de zomer van 1971 vanuit het zuidelijke Limburg naar het hoge noorden, naar het dorp Ten Boer, waar Yvonne aan de slag ging als wijkverpleegster. Chrétien ging aan de Groninger universiteit scheikunde studeren. In Ten Boer bewoonden ze een krappe ruimte boven het Groene Kruisgebouw. Met veel creativiteit en slimme oplossingen lukte het hun om hun spullen daar een plekje te geven. Ze woonden hier nog maar net toen er een lugubere gebeurtenis plaatsvond. De moord op een Ten Boerster dominee en de sectie op het lichaam door patholoog-anatoom Zeldenrust op locatie. In de winter van 1978 streken ze neer op hun huidige plekje. Een verhuizing met Siberische omstandigheden, hoge sneeuw en gure wind. Beide gebeurtenissen leidden tot hilarische opmerkingen van familieleden uit het zuiden. Waar zijn jullie terechtgekomen?

Een gouden plekje
Van het huis en perceel aan de Lageweg, nu Klunderhof genaamd, is nog een koopakte uit 1896 aanwezig. Omdat het een koopakte betreft is het duidelijk dat het huis al eerder is gebouwd. Het huis en erf hebben in de loop der tijd veel veranderingen ondergaan, verricht door opeenvolgende eigenaren. In de jaren vijftig de familie Schutter, vervolgens de familie Ten Cate en daarna de familie Mulder. Yvonne kwam als wijkverpleegster over de vloer bij de familie Mulder. Ze was erg onder de indruk van het huis en de ligging ervan en vroeg met een kwinkslag haar te tippen, mocht de familie ooit verhuizen. Want ze waren toch wel een beetje zat van hun (te) krappe woonruimte in Ten Boer. En zowaar, na jaren ging de verkoop door. Een grote klus lag te wachten.  Om te beginnen vond er een transformatie plaats van een uitgestrekte geitenwei naar een boomgaard en een prachtige bloemen-, groente- en vruchtentuin. Yvonne werkte in haar jeugd vaak op het land van haar ouders en genoot erg van het buitenleven. Was het toen nog min of meer een verplichting, nu lagen de aanleg en het onderhoud van een eigen tuin op haar te wachten: een feestje! Het is weleens voorgekomen dat Chrétien in de late avond met een zaklamp op zoek moest naar Yvonne, die nog steeds in de tuin bezig was. In de loop van de jaren werd het woonhuis gerenoveerd en uitgebreid met een praktijkruimte.

Gouden producten
Terwijl fotograaf Koos en ik door de huidige tuin worden geleid zien we een volop genietende Yvonne. ‘Kijk eens, hoe mooi. Wonderlijk toch hoe alles groeit en bloeit? De droge zomer heeft ook zijn voordelen, slakken vangen is er dit jaar niet bij.’ Volop aardbeien, appels, peren, pruimen,  rode, zwarte, witte, kruis-, josta- en wijnbessen, frambozen en bramen. Wat doe je daarmee? Jam maken, en wel minstens 500 potten per jaar! De jam die Yvonne, vaak met hulp van vrienden, maakt is biologisch en vegetarisch.  Ze gebruikt geen gelatine, die o.a. van beendermeel wordt gemaakt, maar een nauwkeurige dosering marmello (geleerpoeder). Het plukken van bessen, het rissen hiervan en het ontpitten van de pruimen is het meest bewerkelijk, daarbij is hulp altijd zeer welkom. Daarna is het een kwestie van een uurtje koken en in potten doen. De jam vindt zijn weg naar de Agrishop in Garmerwolde, gaat als presentje naar vrienden en kennissen, of wordt gedoneerd aan acties en de voedselbank van de parochie in Lewenborg, waar Chrétien en Yvonne bij zijn aangesloten. De etiketten op de jampotten heeft Chrétien geregeld, als een verrassend verjaarscadeau. Hij bestelde 2000 stuks en deze zijn na 2½ jaar bijna op.

201809b

 Yvonne in haar fruittuin waar de bramenstruiken overvloedig
vrucht dragen (foto Koos van de Belt)

Gouden buurt
De Lageweg is een kleine maar hechte buurtschap, die veertien adressen telt. Eens in de vijf jaar wordt er een beroep gedaan op de gezamenlijke creativiteit en werkkracht bij het organiseren van activiteiten in het kader van de Thesinger feestweek. Elke keer vinden Yvonne en Chrétien het erg leuk om samen met de buurtgenoten, jong en oud, een bijdrage te leveren aan deze feestweek. Ze ondervinden ook veel hulp, steun en gezelligheid van de buurtbewoners. Een aantal van hen heeft het afgelopen voorjaar geholpen bij het realiseren van een prachtig tuinhuis. En wat te denken van het feest dat eind juli werd gevierd ter ere van de gouden bruiloft van Yvonne en Chrétien? Dat begon ’s ochtens vroeg al. Yvonne zat om een uur of zeven buiten op een bankje te genieten van de stilte en de ochtendkoelte, toen ze zachte stemgeluiden hoorde. Het waren de buren die hen wilden verrassen met een versierde tuin. In de avonduren was het nog lang gezellig op de feestlocatie in Rietland (Zuidwolde). 


Gouden jaren
Voor  Chrétien en Yvonne zijn het gouden jaren om op terug te blikken. Maar natuurlijk kijken ze vooral vooruit. Ze hopen nog lang van elkaar en hun Klunderhof te genieten. Chrétien is met pensioen, na zijn werkzaamheden als scheikundeleraar aan het Willem Lodewijk Gymnasium. Er is werk zat in en rond het huis. Ook tafeltennist hij elke week met overbuurman Jaap, al meer dan 30 jaar. Verder schrijft hij aan een nieuw toneelstuk, zingt hij bij het Parochiekoor in Lewenborg en begeleidt hij af en toe schoolkinderen die moeite hebben met exacte vakken. Yvonne heeft haar werk als wijkverpleegkundige geruime tijd geleden beëindigd en geniet inmiddels ook al een poosje van haar AOW. Toch heeft ze het nog steeds druk. Niet alleen met huis en tuin, maar ook met haar praktijk voor individuele begeleiding en lichaamsgerichte psychotherapie. Hiervoor heeft ze destijds een opleiding gevolgd en dit werk doet ze nog steeds met veel plezier. Hoewel ze de regels en formaliteiten om gecertificeerd te blijven erg belastend en soms minder zinvol vindt, is ze gekwalificeerd tot 2020. Tot die tijd is het de kunst, ook voor haar eigen balans, om zich niet te laten leiden door de vraag. Want die neemt nog steeds toe. Niet door het plaatsen van wervende advertenties, maar door aanbevelingen van hulpvragers die door Yvonne zijn geholpen. Mensen komen bijvoorbeeld vanwege een relatieprobleem, een echtscheiding, het verlies van een dierbare, problemen op het werk of een burnout. Opvallend is tegenwoordig de toename van jongeren die uit balans zijn geraakt. Wordt er teveel van hen verwacht? Leggen ze zelf de lat te hoog?  Zijn ze minder weerbaar geworden? Op dat soort vragen proberen de cliënten samen met Yvonne een antwoord te vinden. Gelukkig kan ze hen vaak weer op weg helpen bij hun zoektocht naar balans en geluk. Geluk dat vaak zit in kleine dingen waarover je je kunt verwonderen. Zoals over een glimmende tros bessen in de avondzon.

Roelie Karsijns-Schievink