G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

44e jaargang - maart 2019 

Toch is 't een bescheiden jongen

 

201903a

Henri moest als fractievoorzitter van de Statenfractie van D66 ongestoord
kunnen werken. In zijn boerderij heeft hij daarvoor uiteraard een
eigen werkkamer. (foto Koos van de Belt)


Vanwege de transitie van de exploitatie van dorpshuis Trefpunt en de reuring die dat geeft ging uw altijd alerte dorpskrant eens praten met een markante en actieve Thesinger: Henri Schijf. Ook de recente Provinciale Statenverkiezingen vormden een aanleiding. Gelukkig praat Henri makkelijk over zichzelf, en niet ten onrechte met enige trots. Maar hij laat ook niet na zijn wapenfeiten te relativeren en de nodige bescheidenheid aan de dag te leggen.

We praten in de keuken van de in de loop der jaren fraai gerestaureerde en verbouwde boerderij aan de kop van de G.N. Schutterlaan. Na begroet te zijn door echtgenote Marina (en uitbundig door de honden) en na een korte rondleiding door het hele pand, valt Henri direct met de deur in huis: 'Je treft het, want ik heb net gisteren mijn laatste vergadering gehad als D66-fractievoorzitter in de Provinciale Staten van Groningen. Dus ik zit nog vol van dat vertrek …'
In een lang vervolg vertelt Henri hoe het allemaal is begonnen en gelopen. En we kunnen in dat verband ook niet om zijn werkcarrière heen. Zijn hobby's en passies komen aan bod, en natuurlijk zijn gezin.

Politiek
'Hoe ik in de Statenfractie ben gekomen en waarom?' Henri (74) begint enthousiast te vertellen. 'Na mijn pensioen, ik was toen zestig, herinnerde ik me het plezier waarmee ik als dertiger ooit fractievoorzitter voor D66 in Oosterhout (een stadje bij Breda) was. En enig lid', grijnst hij, 'het was een eenmansfractie! Ik wilde nog wel weer een bijdrage aan de maatschappij leveren en werd lid van de steunfractie van D66 in de Provinciale Staten, de helpers van de toen eenmansfractie van Piet de Vey Mestdagh.' Vervolgens kwam Henri als negende op de lijst te staan. Bij de verkiezingen van 2011 en 2015 groeide de fractie gestaag en kon Henri zitting nemen in diverse commissies. Hij belandde op de tweede plaats van de kieslijst en kreeg in de nieuwe viermensfractie een plek op het pluche. Nog geen twee jaar later werd hij fractievoorzitter.
'Mijn laatste wapenfeit was een initiatief, dat aangenomen is, om in het Provinciehuis op een prominente plek Artikel 1 van de Grondwet te visualiseren.' (Voor de niet zo wakkere lezers: dat artikel gaat over gelijke behandeling en rechten voor eenieder en verbiedt discriminatie.) 'En dat vind ik erg belangrijk in het huidige tijdsgewricht.' Henri laat een gekke term vallen: het was een motie vreemd aan de orde van de dag, hetgeen een 'wilde' motie blijkt te zijn. Hij vervolgt: 'Het was verfrissend om, juist nu in de harde verkiezingstijd, ook 'ns eensgezinde Staten te zien: we doen dit samen.'
Hij vertelt ook gelijk maar een ander belangrijk en geslaagd initiatief van hem en zijn fractie: na het ontdekken van de inmiddels ruim verspreide kleine windmolens van E.A.Z. Wind uit Hoogezand (die molens met houten bladen en dito staart) was Henri zo gecharmeerd van het kleinschalige ontwerp, dat hij een motie indiende om deze molens zonder veel gedoe (lees: ingewikkelde vergunningprocedures) toe te laten. 'En ik ben best wel trots wanneer ik nu hier in Thesinge om me heen kijk en er wel vijf zie!'
Ik vraag hoe hij de toekomst ziet van de provincies, nu de gemeentes steeds groter groeien en een provinciale weg straks bij wijze van spreken maar door één gemeente loopt. 'Pakweg de eerste vijftien jaar zie ik de provincies niet verdwijnen hoor, maar op langere termijn zou het kunnen. Ze moeten wel een stap terug gaan doen, denk ik. Energiebeleid, ruimtelijke ordening en natuurbeheer zijn nog echt regionaal, terwijl de bestemmingsplannen steeds meer door de gemeentes worden vastgesteld. De provincie wordt steeds abstracter, stippelt de grote lijnen uit en de gemeentes moeten het uitvoeren. En daarbij komt nog de omvang: kleinere provincies (denk aan Utrecht) hebben minder regionaal gewicht dan een heel grote als Gelderland. En ze zijn niet allemaal even rijk: Zeeland is arm, sommige zijn super rijk, Groningen zit wat in de middenmoot.'
Henri heeft wel wat zien verbeteren: in Groningen luistert de provincie tegenwoordig beter naar Stad en Ommelanden. Lachend: 'Wist je dat er vroeger twee ingangen waren in de vergaderzaal: een voor de stad en een voor de ommelanden?'
Na deze mooie maar drukke tijd wilde Henri nu van de verantwoordelijkheid af en ook voorkomen dat hij een oude bok zou worden tussen de jonge garde. En hij heeft het gevoel dat de klus in goede handen is.

Werk
Henri, geboren in Zwolle, en Marina, uit Breda, leerden elkaar kennen tijdens hun studie psychologie in Groningen. Henri kreeg eerst een baan bij de Sociale Academie, daarna verhuisde het stel naar Brabant waar Henri bij Philips ging werken; eerst in Eindhoven, later in Breda.
Ze kwamen terug naar Groningen omdat Henri directeur personeelszaken werd bij de universiteit van Groningen. Philips bleef echter trekken en na twee jaar werd hij internationaal directeur HRM (Human Resource Management, de Engelse ziekte-termvoor personeelszaken) in de vestiging aan de Europaweg. Die baan deed hem ook alle uithoeken van de wereld zien. Henri: 'Dat was dertien jaar lang eigenlijk de leukste tijd van mijn werkzame leven.'
In die tijd werd de ICT-afdeling van Philips zelfstandig en ging verder als Atos Origin. In de vaart der volkeren werd Schijf daarheen geschoven. Hij vertrouwt me in dit kader wat opmerkingen over (terechte) eigenwijsheid toe, niet voor publicatie, maar om te illustreren dat zijn carrièrepad natuurlijk niet alleen maar over rozen ging. Bij Atos werkte hij de laatste zeven jaar. Het gezin woonde in deze tijd eerst in Zeijen en verhuisde later, nu al weer 31 jaar geleden, naar Thesinge.
En zo kwam er na zijn pensioen, bijna vijftien jaar geleden, tijd vrij voor de Provinciale Staten, het dorp, de kinderen en kleinkinderen, een koor, honden, de tuin, noem maar op.

201903b

Hij is er hier niet op gekleed, maar Henri is graag bezig in
zijn grote tuin die mooi overloopt in het weidse
Groninger landschap (foto Koos van de Belt)


Het dorp
Henri stopte onlangs ook met zijn bijdrage aan dorpshuis Trefpunt. Na in het begin de financiering (middels de bekende obligaties) en later voortvarend de personele planning van het dorpshuis te hebben gedaan, samen met de onvolprezen Jan en Henny Mollema, en ook nog langdurig voorzitter te zijn geweest, vond Henri dat hij ook hier maar eens plaats moest maken voor de volgende lichting. Henri's werk voor Trefpunt mag niet worden onderschat, want ook voor de recente grote opknapbeurt had hij eerder al het voorbereidend werk gedaan. 'En ik vond het belangrijk dat dorpshuis Trefpunt rendeerde, zodat er een potje ontstond voor investeringen.' Dat belang bleek wel toen de kerk moest worden aangekocht en het dak, inclusief zonnepanelen, aan de beurt was. 'Ik ben zo blij dat er nu een nieuwe groep mensen met frisse moed en heel veel inzet aan ons dorpshuis werkt.'
Na het eerste vertrek van Jan en Henny liep het wel door, dankzij de vrijwilligers, maar het ging pas weer echt lekker toen Jan en Henny terugkwamen. 'Volgens mij miste Jan het', knipoogt Henri. Blij was hij ook met de versterking door Parry de Raad, die de planning overnam. Henri coördineerde toen de vrijwilligers. 'Aly Pepping doet dat nu, en veel beter.' (Lezer, lees nog even de kop van dit verhaal.)
'De laatste jaren voerden Parry, Jan, Henny, de vrijwilligers en ik eigenlijk al dezelfde discussie als nu: hoe hou je Trefpunt open en rendabel? We mogen als dorp best trots zijn dat we het allemaal zo mooi voor elkaar hebben gekregen en ons dorpshuis na elf jaar nog steeds floreert. En dat het dorp, in de vergaderingen voor en met het nieuwe bestuur, er zo bij betrokken blijft en het (weer) oppakt. Ik heb er eerlijk gezegd wel eens een hard hoofd in gehad, maar dankzij de jongste ontwikkelingen heb ik ook hiervan met een gerust hart afstand kunnen nemen.'

Honden en zingen
En of het allemaal nog niet genoeg was zong Henri ook een aantal jaren bij TheSingers. 'Ik heb een belangrijk deel van mijn leven een band met het podium gehad.' Als student deed hij mee aan Cameretten (een cabaretwedstrijd) en won …, hij schreef een toneelstuk (Liefde zonder Lintje) voor toneelvereniging VIOD en hij won bijna de Taisner Idols (met Het Dorp van Wim Sonneveld, onder begeleiding van ondergetekende op de piano) tijdens het dorpsfeest van 2010.
Ook hielp hij tussen neus en lippen door nog bij de opvoeding van vier prachtige dochters (van wie er een in Thesinge is gebleven), die samen voor tien kleinkinderen zorgden. En assisteerde hij echtgenote Marina bij het fokken van een aantal nesten schapendoezen.
'En ja, ook de hondenfok en het koor hebben moeten wijken voor de behoefte aan minder drukte en verantwoordelijkheid.'

En nu…
'Gisteren was de laatste Statenvergadering en vandaag realiseerde ik me: wauw, ik hoef niks meer te lezen! Soms moest ik pakken papier doorwerken van wel driehonderd pagina's - en niet altijd over dingen die me bovenmatig boeiden. En ook dit: ik ben van nature positief ingesteld en vond het vaak best moeilijk wanneer iedereen over een onderwerp bromde dat het niks was en ook niks kon worden.
Dus wat nu? Ik ga boeken lezen. Ik ga de tuin onderhouden. Ik ga misschien wel Italiaans studeren. Nee joh, ik weet het niet, maar ik verveel me nog geen moment!'
Zijn hele leven een drukke, succesvolle en toch bescheiden jongen dus.

Jan Ceulen