Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

25e jaargang april 1999


De G van Gevoel ...

In de hal van het gemeentehuis te Ten Boer hangen momenteel acht schilderijen van Winny Strijbosch uit Garmerwolde. Geen werken met een grote K van Kunst, maar met een G van Gevoel ... en dan op een meer dan middelmatig niveau. De brief, die er bij hoort, willen we u niet onthouden.

 

Revalideren ... en dan ...

Een zonnig weekend eind april 1997 ...
De mei-vakantie staat voor de deur; er worden plannen gemaakt voor een drukke, maar gezellige week.

winnie.jpg (28896 bytes)

Winny Strijbosch, bezig aan een nieuwe techniek: pastelkrijt.
(Foto: Henk Remerie)

Ik leg de telefoon neer ... en als ik op wil staan om bij de familie een kop koffie te drinken, voelt mijn rechterarm wat verdoofd aan; direct daarna voel ik mijn rechterbeen niet meer.
Ik kan nog net om hulp roepen ... mijn spraak begeeft het ... En in een ondeelbaar moment besef ik dat mijn toekomst er heel anders uit zal zien dan ik een minuut
geleden nog had gedacht ...
Na een verblijf van zes weken in het ziekenhuis, waarin de consequenties van mijn
hersenbloeding - een rechtszijdige verlamming - pijnlijk duidelijk worden en waarin de
therapie vooral gericht is op het activeren van de spraak, fysio- en ergo therapie,
verhuis ik naar Beatrixoord, waar mijn revalidatie met strakke, maar liefdevolle hand
wordt opgepakt.
Daar word ik ook aangemoedigd mijn hobby - tekenen en schilderen - weer op te
pakken. Maar hoe doe je dat, met alleen maar een functionerende linkerkant?
Het verlangen weer creatief bezig te zijn, wint van het gevoel van onmacht en de angst
van het mislukken.
Gedurende mijn opname en tijdens de periode van dagtherapie ben ik voorzichtig weer
aan de slag gegaan. Eenmaal weer thuis werd het schilderen een prima manier om
mijn gevoelens rond mijn handicap te verwerken.
Vanuit de Vereniging Beatrixoord kwam het idee een boekje samen te stellen met
revalidatieverhalen die aan de "buitenwereld" zouden laten zien wat de gehandicapte
mens aan strijd te voeren heeft, maar ook waar je met een positieve instelling weer kunt
komen.
Twaalf revalidanten en een therapeute hebben hun verhaal opgeschreven; ik heb mijn
verhaal geschilderd.
Ik ben met mijn schilderijen uitgegaan van de woorden die mijn proces tijdens en na
mijn revalidatie verbeelden: het heen en weer geslingerd worden tussen hoop,
teleurstelling, onmacht en succes ervaringen.
Revalideren is een proces wat steeds maar doorgaat; ik "sta" weer in de maatschappij,
heb mijn werk weer voor een gedeelte kunnen oppakken en geniet daarvan.

Winny Strijbosch-Okx


De tentoonstelling werd op vrijdag 26 maart geopend door wethouder R. Jurjens uit Thesinge. Als beleidsmedewerker Onderwijs kent hij Winny al jaren en schrok zich wezenloos toen hij haar destijds in Beatrixoord bezocht.
Reint: "Toen ik hoorde dat je terug zou komen in het onderwijs, was m'n eerste reactie: Kan dat wel? Wat bezielt jullie? Is het een misplaatste vorm van medelijden?
Maar het kan, je bent er weer helemaal! Ik heb het met eigen ogen gezien: je zit als een moeder-overste voor de klas!"
Winny: "De kinderen zijn heel behulpzaam: voordat ik het weet is m'n tas al naar binnen gebracht. Zelfs de tekenles lukt! Ik dacht eerst: moet ik dat nou wel doen? Maar het lukt prima; de kinderen houden het papier wel even voor me vast en ik kan ze nog goed stimuleren en begeleiden."

Meer dan dat ene pootje ...
Ook Aukje van der Weg (bureaumanager van de Vereniging Beatrixoord) was bij de opening aanwezig. Winny leerde haar in het laatst van haar dagbehandeling kennen en heeft haar op Beatrixoord nog meegeholpen bij een informatiemarkt.
"Winny bezit een heel sterk doorzettingsvermogen, is geen doorsnee patint. Ondanks alles hebben we een leuke tijd gehad.
Wat is belangrijker in het leven: hollen, hollen, hollen ... of .... Relaties met anderen zijn belangrijker dan gezondheid; Winny is meer dan dat ene pootje. Je moet kijken wat er nog wl kan! Bij ons in Beatrixoord helpen we de mensen bij het maken van een nieuwe start. Je kunt beter je energie in de toekomst steken, dan steeds maar weer stil blijven staan bij wat je leven zo ingrijpend heeft doen veranderen."

Knokken
Winny: "Voor het merendeel denken de mensen positief en doen er alles aan er weer bovenop te komen. Ondanks alles hebben we toch een prima tijd gehad op Beatrixoord. Het is een beschermde wereld; je moet terug van een patintenrol naar iemand die normaal aan het leven deelneemt. De mensen om je heen: je man, kinderen, kleinkind, je vrienden ... die heb je er wl bij nodig.
Ik ben erdoor heen gedragen.
In de wc hangen twee enorme bokshandschoenen en een boksbal; die heb ik gekregen van een vriendin. Ze zei tegen me: "Hier heb je wat om tegen te knokken. Want het wrdt
knokken; maar als we het smen doen, kom je er wel."
Wat je mogelijkheden ook zijn, binnen je mogelijkheden kan je nog steeds groeien. Pas op voor de houding: dit is het dan ... en zo moet het maar blijven."

Steun en begrip
"In het boekje van de Vereniging Beatrixoord staat beschreven hoe het volt: allerlei verschillende patinten (jong, oud, reuma, ongeluk, beroerte ...) vertellen hun verhaal. Het boekje is een steun voor mensen in dezelfde omstandigheden; ook de omgeving kan er begrip uitputten.
Het is zo leuk: het zijn allemaal verschillende verhalen. En al die verhalen zeggen eigenlijk hetzelfde: je kan veel bereiken, mits je de wil hebt n je mogelijkheden benut.
Maar niet iedereen heeft dezelfde mogelijkheden ..."

Aanpassingen
"Alles gaat je in het begin te langzaam: je knt zo weinig zonder aanpassingen. Achteraf is die rust wel goed geweest. En nu begrijp je ook wel dat het niet anders kon, omdat het allemaal op je moest worden aangepast.
We hebben veel steun gehad aan Klazien Karsdorp (van de gemeente, afdeling Sociale Zaken/WVG). De eerste keer dat ze hier kwam, heeft ze wel twee uur zitten praten! Ze is heel flexibel in haar opstelling: als jullie het zo willen en je denkt dat het zo kan, dan moet je dat doen!
Ook de houding van Havenga en "zijn keukenmeesters" was fantastisch. Het ging allemaal in overleg. Daar was ik heel blij om, dat het allemaal zo liep!"

Ontieglijk duur!
Dankzij het meedenken en de zelfwerkzaamheid van haar man Henk (hij is handig geworden!) was er heel wat mogelijk.
Veel aangepaste artikelen zijn echter ontzettend duur!
Henk kan zich er kwaad om maken! "Vaak is hetzelfde artikel in de winkel aanzienlijk goedkoper. Een lepelhouder bv. kost in een speciaalzaak f 30,-; hetzelfde artikel kost bij V&D slechts een tientje. Zo gauw er een gehandicaptensticker op zit, is het ontieglijk duur! Een electrische vaatdoekenwringer kost f 900,-!"
Dit maakt handige dingen minder toegankelijk voor een groot aantal mensen. En dat is jammer.

Weer aan het werk!
De oude strijdlustige Winny is er weer. Het aangepaste autootje staat niet vaak op het erf!
Ze werkt officieel drie dagdelen: de hele vrijdag en de woensdagmorgen; ze vindt het heerlijk dat ze weer kan werken voor haar geld. Ze werkt op de Driebondschool (genoemd naar de polder tussen Ruischerbrug en Engelbert) locatie Engelbert; ook de locatie Ruischerbrug heet zo. Het is n school; voor het vervoer van de leerlingen rijdt er een schoolbus. De onderbouw zit in Ruischerbrug; groep 5 t/m 8 in Engelbert.
"Die kinderen zijn heel makkelijk met m'n handicap omgegaan.
Juf, zal ik die tas even dragen/ naar binnen brengen? Soms zitten ze meer in de rolstoel dan ik! Heel ontspannend allemaal. Ze zijn helemaal niet verbaasd, ze vinden het heel gewoon."

Als je dat wilt, is het mogelijk ...
"Ik "wist" het vanaf het begin: Ik kom weer terug, hoe dan ook! Ook al is het als vrijwilliger.
Reint is zich lens geschrokken in Beatrixoord!
Die vooruitgang is eigenlijk gekomen doordat ze in Beatrixoord tegen me zeiden: Als je dat wilt, dan is het in jouw situatie mogelijk.
Hoe meer je doet in die uitprobeerfase, des te sneller lukt het. Ik heb zoveel steun gehad van de therapeuten, familie, enz. En in principe waren de mogelijkheden aanwezig!"

Schilderen
"Het maakt je ontzettend onzeker bezig te gaan met je oude hobby en het kost je moeite om die zekerheid weer een beetje terug te krijgen.
Vroeger schilderde ik met olieverf en zijdeverf. Ik maakte mooie plaatjes; nu is het meer met inhoud: iets laten zien van jezelf.
De onderwerpen: een gespleten boom, onzekerheid en onbereikbare buitenwereld, zijn gemaakt met acrylverf; de andere zijn aquarellen (waterverf: nat en droge techniek), sommige gecombineerd met krijt."
Ze heeft ook een leuk tasje ontworpen, met een slak erop; deze krijgen de CVA patinten aan de rolstoel mee naar de behandelende therapeut. Ook hier weer dat werk van binnenuit!
"Mijn dochter is graficus en heeft het ontwerp klaargemaakt voor stofdruk. Dit werk heb ik ook voor het eerst gesigneerd! Dat had ik bij die schilderijen nog niet; dat vond ik ook helemaal niet nodig!"

Geniet van wat je hebt!
"De grootste beperking is dat je alles van tevoren moet beredeneren: f het kan en he het kan. En dat er nooit meer iets zomaar kan. Als ik ergens naar toe ga, moet ik zeker weten dat de mensen thuis zijn. Alles moet gepland worden ... en als dat niet in je manier van leven zit, is dat heel moeilijk.
Je hebt altijd een ander nodig bij wat jij wilt!
Nu ik weer auto rijd, is het wel veel makkelijker geworden. Maar wat ik niet kan, is mijn rolstoel/scootmobiel uit de auto halen.
En anderen dragen mijn tas, als die te zwaar is.
Ik heb wel heel veel van mijn mogelijkheden teruggekregen, dat is wel heel fijn dat er zoveel kan. Vergeleken bij andere mensen mag ik nog van geluk spreken.
Mensen, probeer te genieten van de mogelijkheden die je hebt! Nu ik ze weer terugkrijg, ben ik daar extra blij mee.
Je bent af en toe op onverklaarbare momenten onverwacht verdrietig. Die onzekerheid en dat verdriet komt onverwachts terug.
Zoveel meer je wilt, zoveel meer obstakels kom je tegen.
Ik hoop dat de strijd er een keer uitgaat: voor je eigen gevoel moet je alles bevechten. Dat ik nu alleen over de Dorpsweg loop, heb ik moeten bevechten. Je hebt weer moeten leren vertrouwen op je eigen kunnen.

In het begin is het - in figuurlijke zin - veel vallen en weinig opstaan; het wordt steeds meer opstaan en minder vallen."

Hillie Ramaker-Tepper