Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

26e jaargang juni 2000


Special Olympics 2000

Let's win together

Als vrijwilliger draaide Peta Jurjens een week mee op de Martini manege met haar paard Doerak. Hieronder kunt u haar verhaal in de vorm van een dagboek lezen. Henk Remerie zorgde voor de foto's.

Zondag
Zondagmorgen gaan Doerak en ik naar de Martini manege. Doerak (Welsh x Arabier) is 11 jaar. Als onderweg de eerste regen zich aankondigt, gaan we op een drafje richting de manege. Er is een mooie stal voor hem gereserveerd in de tent buiten. Het zeil klappert, maar de paarden trekken zich er weinig van aan.
De eerste morgen krijgen we als vrijwilligers een zak met "spullen" uitgereikt: fleecevest, pet, tasjes en een t-shirt. Vanwege het weer wordt buiten alles afgelast. De kleine binnenbak moet ontruimd worden en met man en macht wordt de plankenvloer er uitgehaald; het inrij-programma wordt aangepast. Buiten zou er in drie ringen gereden worden, maar nu het binnen is, moeten we het met één ring doen.

   juni2000a.jpg (19717 bytes)

Alle paarden - en dat zijn er nogal wat - worden door de vrijwilligers in drie groepen ingereden. Het is voor de paarden en ruiters even wennen met zoveel vreemde paarden in de bak, maar eigenlijk verloopt dit heel ordelijk.

Tegen half twaalf komen de sporters binnen. In de grote binnenbak is één gedeelte ingeruimd voor de sporters waar ze aan lange tafels kunnen zitten. Het overige gedeelte kan door het publiek en de vrijwilligers gebruikt worden. Voor de vrijwilligers komen er nu lijsten bij de stallen te hangen, waarop je kunt zien wanneer je je paard voor moet rijden. De landen zijn ook op tijd ingedeeld en het matching van de paarden kan beginnen (ruiter en paard moeten bij elkaar gezocht worden). Komt een land met vier ruiters uit, dan worden er zes paarden voorgereden door de vrijwilligers. De coach van het land bepaalt welke ruiter op welk paard gaat. De overgebleven paarden worden weer op stal gezet en de coach kan veertig minuten oefenen met de ruiters. Eddie, de ringmeester, houdt de tijd in de gaten en in de stallen zorgen de vrijwilligers ervoor dat de volgende groep paarden weer klaar staat. Zo kan het ook gebeuren dat jouw paard favoriet is en een aantal keren gekozen wordt.
Een paard mag maximaal twee keer lopen op de wedstrijd. Het wedstrijdsecretariaat bepaalt hoe de uiteindelijke indeling wordt. Deze klus wordt door Petra Datema gedaan samen met Jagoda uit Polen, die door de internationale Special Olympics is afgevaardigd.
De volgende landen doen mee: België, Duitsland, Engeland, Isle of Man, Finland, Ierland, Griekenland, Polen, Rusland en Kazakstan. Het ene land komt met twee, het andere land is vertegenwoordigd door vier of meer ruiters. Nederland heeft de grootste afvaardiging met acht ruiters. Vier van hen hebben les op de Martini manege, de overigen lessen in de buurt van Nijmegen. De Nederlandse ploeg logeert in Zuidbroek en komt elke dag met de bus via De Sontweg, waar overgestapt wordt, naar Thesinge.

Het weer zit niet mee, de wind wakkert aan tot een beste storm en er moet geholpen worden om het flapperen van het tentzeil van de buitenstallen tegen te gaan. Eerst proberen we het met stenen, maar dat lukt niet. Dan wordt Nico Groothoff ingeschakeld en die verstevigt de rand van de tent met een hoeveelheid zand. Verder wordt de tent van extra scheerlijnen voorzien, want men vertrouwt het niet.

Tegen zes uur ben ik thuis; nauwelijks binnen gaat de telefoon. "Haal Doerak maar op; alle paarden moeten uit de tent, het is niet langer vertrouwd." Op de manege gaan de manegepaarden bij elkaar in de binnenbak. Andere stallen, die dienst doen als kleedkamers, worden weer ontdaan van vloerbedekking en er komt weer stro in.

Maandag
Tegen negen uur moet ik weer op de manege zijn. Doerak uit het land halen, benen afspuiten en wassen met groene zeep. Deze keer niet lopend naar de manege, maar met de trailer vanwege het slechte weer.

   juni2000b.jpg (20396 bytes)

Het programma van zondag wordt weer in grote lijnen afgewerkt. Een hoogtepunt vandaag is de opening door burgemeester Alssema. Willie Kampschaar van de Nederlandse ploeg overhandigt de burgemeester de fakkel, de burgemeester ontsteekt de vlam en de spelen op locatie zijn officieel geopend. Alle sporters staan in een halve cirkel rondt de vlam en er gaat een hartelijk applaus op als de vlam brandt.
Na de lunch, die er elke dag voortreffelijk uitziet, gaat het matching van de paarden weer verder.
Petra heeft in januari van elk land een formulier gekregen waarop een aantal gegevens van de ruiters staan (gewicht, leeftijd, lengte en in welke klasse ze uitkomen). Verder is zij zelf via advertenties en mondelinge reclame op zoek gegaan naar paardenliefhebbers die hun paard tijdelijk wilden afstaan. De reacties waren positief en zo kon Petra op papier combinaties bij elkaar zoeken. Deze twee dagen is gebleken dat ze daar aardig in is geslaagd, want bijna alle landen konden een keuze maken uit de paarden die hen aangeboden werden.

Dinsdag

De zon schijnt en het lijkt ander weer te worden. Als vrijwilligers gaan we de paarden buiten rijden, zodat ze langzamerhand ook aan die omgeving kunnen wennen. Als ze los gereden zijn - en dat is voor elk paard natuurlijk weer anders - zijn we tegen tienen klaar en gaan we koffie drinken. De sporters zijn er om half elf en vandaag krijgt ieder land een half uur om dressuurmatig te oefenen. De paarden zijn aan de juiste ruiters gekoppeld en het is nu afwachten of het echt klikt.
Doerak komt uit voor Nederland en Denemarken. Edwin, die op Doerak rijdt, komt vanmorgen meteen op mij af. "Heeft Doerak wel eten gehad?" Als ik hem geruststel, begint hij gelijk over gisteren: dat hij wel z'n best gedaan heeft, maar dat hij nog wel beter kan en dat vandaag ook gaat doen. Edwin en Doerak, ze gaan een goede combinatie worden.
Ook de contacten met Denemarken verlopen gezellig. Elke morgen even een praatje met de coach en Annette Jensen. Hij is een echte paardenkenner; in Denemarken heeft hij zelf een manege. Annette is nog en beetje bang en dat merkt een paard natuurlijk ook. "Thuis is ze minder gespannen", zegt de coach en hij hoopt dat dat hier ook nog komt.

Woensdag
Net als gisteren zijn we om negen uur aanwezig. Heel veel vertrouwde gezichten, maar ook vrijwilligers die vandaag voor het eerst meedraaien. In het begin nog wat onwennig, maar al gauw ontstaat bij hen ook het gevoel: "Let's win together".
Om half elf arriveren de sporters. Vandaag mogen ze een half uur buiten oefenen.

   juni2000c.jpg (24947 bytes)

Met Annette gaat het al veel beter. In galop krijgt ze Doerak nog niet en we hopen dat het straks in de ring wel zal lukken. Helaas is dit niet het geval, zodat de jury in moet grijpen en ze uit de ring wordt gehaald. De jury gaat in overleg met de coach en er wordt besloten dat Annette vrijdag op de officiële wedstrijd een klasse lager start. Als ik met de Deense coach in gesprek raak, zegt hij: "Ik snap er niks van, thuis gaat het zo goed met haar en galoppeert ze als de beste, maar hier is ze zo gespannen dat het niet lukt."
Edwin en Doerak beginnen een aardige combinatie te worden. Dressuurmatig loopt het lekker en vanmiddag gaan we de working trail (hindernisbaan) oefenen.
In de hindernisbaan moeten ze onder een poort met laaghangende touwtjes door, verder over wat balkjes lopen, langs koeien, een slalom om pionnen en het moeilijkste onderdeel is wel een bosje tulpen van de boer naar de boerin toe brengen. Edwin loopt eerst zelf de proef, evenals Doerak. Bij het boerenechtpaar heeft Doerak wat bedenkingen, maar door hem aan de tulpen te laten ruiken en ook de poppen goed te laten zien, stapt Edwin vol vertrouwen op Doerak. Tot mijn verbazing neemt Doerak alle hindernissen, alleen bij de tulpen is hij nog wat onwennig. Frank, de coach van Edwin, geeft hem nog wat duidelijke aanwijzingen en laat hem verschillende onderdelen een aantal keren oefenen. Dan is het al weer tijd en moeten we de hindernisbaan verlaten, want anderen zijn weer aan de beurt. Doerak zet ik weer op stal, want Annette hoeft morgen de trail niet te lopen. Dan ga ik hoofdstel en zadel schoonmaken en Doerak wassen. Zorgen dat de stal uitgemest is en er voldoende stro in ligt, zodat hij vannacht niet vies wordt.
Om zeven uur gaat de telefoon: "De manege". Er is alsnog besloten om de paarden in te vlechten; of ik ook nog langs kan komen. Gauw de afwas doen en nog wat mensen opgebeld om te vragen of ze kunnen komen vlechten. Op de manege zijn al een aantal mensen druk bezig. Om tien uur zijn alle paarden ingevlochten en keert iedereen huiswaarts.

Donderdag
Doerak is lekker schoon gebleven en als vrijwilligers (groom) staan wij er vandaag ook netjes op: laarzen gepoetst en de witte rijbroek aan. Ik heb nog twee witte rijbroeken meegenomen, want niet iedereen heeft een witte broek. Ze komen goed van pas. Voor Annette en Edwin heb ik een foto van Doerak, ze zijn er erg blij mee.

 

   juni2000d.jpg (22512 bytes)

Ik maak kennis met de ouders van Annette, ze zijn uit Denemarken overgekomen. Annette wordt veel vrijer en komt af en toe gezellig bij ons zitten en vertelt van alles in het Deens, wat voor ons toch moeilijk te verstaan is. Edwin heeft vandaag zijn wedstrijdkleren ook aan: witte broek, wit overhemd met stropdas, zwart jasje, laarzen en witte handschoenen. Ze zijn allemaal trots op hun outfit!
Het eerste onderdeel van vandaag is: English equitation (de jury kijkt welke combinatie het beste kan stappen, draven en galopperen). Edwin doet het heel aardig en in zijn klasse wordt hij uiteindelijk vierde. De hindernisbaan verloopt wisselend. Doerak heeft veel belangstelling voor de boerin en het valt voor Edwin niet mee om de tulpen in haar jurk te plaatsen, uiteindelijk lukt het wel. Doordat hij Doerak in de hoek wat teveel been geeft, springt hij in galop en gaat in galop over de balkjes, wat niet echt de bedoeling is. Tot slot bereiken ze de poort en zit het er voor Edwin op. Hij vindt het jammer van z'n galopje, maar is toch tevreden. Ook hierin zal Edwin een vierde plaats halen.
De andere Nederlanders doen het uitstekend. Bij English equitation: twee gouden, een zilveren en een bronzen medaille. Bij working trail: twee gouden en twee zilveren medailles. Greetje van der Laan, die hier bij de Martini manege rijdt, wint goud op beide onderdelen!
De prijsuitreiking is een emotioneel gebeuren. Alle vrijwilligers en het toegestroomde publiek zijn er bij. De sporters worden met luid applaus verwelkomd en ook bij hen stijgt de spanning. Elke klasse kent een winnaar en krijgt dan het lied "Let's win together", gezongen door Wia Buze, te horen. Het publiek en de vrijwilligers ondersteunen het lied met luid applaus. De sporters genieten echt, maar ook als vrijwilliger lopen de koude rillingen je over de rug.

Vrijdag
Edwin start om half twee. Bij het inrijden gaat het goed en ik heb goede hoop. Frank, de coach van de Nederlandse ploeg, is redelijk tevreden. We wachten dus maar af wat de jury ervan zegt. Annette moet als laatste die middag. De proefjes worden gereden op een tijdschema.

   juni2000e.jpg (23104 bytes)

Als er wat tijd over is, worden de vrijwilligers gevraagd om in de ring hun kunsten te laten zien. De coach en Annette zijn serieus aan het inrijden. Heel rustig is hij met Annette aan het werk, je kunt zien dat het een vakman is. Dan is het tijd en wordt Annette gevraagd de ring in te komen. Toch altijd een beetje spannend hoe het gaat. Annette rijdt een keurige proef, de coach is zeer tevreden. Ook voor Annette is de spanning eraf en ze praat honderduit. Ik laat haar nog even op Doerak uitstappen, om er dan zelf op te gaan zitten, want over tien minuten worden de vrijwilligers in de ringen verwacht voor het carrousel rijden. Van de mensen op de tribune krijgen we een hartelijk applaus. In galop verlaten we de ring; dat geeft toch wel eventjes een kick.
Dan is het tijd voor de prijsuitreiking van de dressuurproeven. De spanning stijgt. Edwin wordt zesde, de rest van de Nederlandse ploeg behaalt twee keer zilver. Annette wordt tweede, een zilveren medaille; we zijn er alledrie apetrots op. Alle winnaars krijgen een roos, die de toepasselijke naam "de kampioen" draagt. Als de prijsuitreiking - die nog meer sfeer kent dan gisteren - achter de rug is, krijg ik van Annette de roos en een omhelzing van de coach:

We did win together.

Peta Jurjens

.