Thesingers, sponsoren en de pers al een beetje aan. De stemming komt er helemaal in als in februari 2000 rekken vol kleding uit die tijd bezichtigd, gekocht en gehuurd kunnen worden. De hoedjes en attributen vinden gretig aftrek. Ideeën worden opgedaan. Nog later is ADO in Eelde, een kledingverhuurbedrijf, een trekpleister. Menig jurkje, pruikje, manchesterbroek en boezeroentje omhult tijdelijk een inwoner van Thesinge. Oma's kasten worden overhoop gehaald. En ook nu blijkt weer: wie wat bewaart, heeft wat! Enkelingen hullen zich na jaren weer in hun trouwpak of in het pak of jurk van een (voor)ouder.

De activiteiten in de wijken komen ook op gang. Elke wijk heeft zijn eigen bijzonderheden en moeilijkheden. De Lageweg, Achter Thesinge en Bovenrijgerweg beschikken over relatief weinig mensen. Zij bouwen maar liefst drie erebogen, die de grens van Thesinge markeren. Het meest voorkomende beroep van de straatgenoten wordt gebruikt voor het thema, waar hun activiteiten rond verweven zijn: het boerenleven uit de jaren vijftig.
De Schutterlaan neemt de grote voorjaarsschoonmaak, enkele winkeltjes en vele kilometers vlag voor haar rekening.
Aan de Dijk wonen in de jaren vijftig veel kleine neringdoenden. Panden ondergaan uiterlijk een metamorfose.
Het Dorp heeft als opvallend project de Openbare Lagere School. De gevel van het gebouw wordt van een vijftiger jaren jasje voorzien en een klaslokaal wordt in stijl ingericht. Dit vergt avondenlang schilder- en voorbereidingswerk.
De wijk Molenweg, Kerkstraat en Molenhorn kent in de vijftiger jaren verscheidene bijzondere panden. De molen, een bakkerij, boderijder, brandweerwagenstalling en middenstandswoningen. Ook deze wijk moet van enkele kilometers vlag worden voorzien.

Het organisatiecomité vergadert intussen frequent door, onderhandelt met leveranciers en sponsoren en stuurt de wijkprojecten aan via de wijkvertegenwoordigers. Eind maart wordt het spannend. Lukt het allemaal? Liggen we op schema? Kunnen we alles realiseren? Gelukkig werkt een groot deel van de bewoners mee. Daaruit blijkt waarin een klein dorp groot kan zijn. Je kunt op elkaar aan, de overleglijnen zijn kort en efficint. Eind april is Thesinge klaar voor de 50er jaren feestweek. Het feest kan beginnen.

Roelie Karsijns

Ouderwets vermaak
Tien uur. Het is speelkwartier. Vlaggensteken, zaklopen, touwtjespringen, steltlopen, kruiwagenloop. Een scala aan activiteiten voor en door de schooljeugd op het schoolplein. Als beloning voor hun inspanningen krijgen ze een felgekleurde houten tol. De toeschouwers moedigen de kinderen aan en nuttigen ondertussen liters koffie, thee en ranja. Enkelen nemen hun eerste biertje.

Hoog bezoek
De koningin komt niet op bezoek in Thesinge. Zij verblijft in het Zuid-Hollandse Katwijk en Leiden. Maar Thesinge heeft haar eigen hoogheid. Hare edelwelgestrenge hoogheid mevrouw Irene Plaatsman verwelkomt om een uur of elf een prominent gezelschap. De sponsoren, het gemeentebestuur van de gemeente Ten Boer, de burgervader en burgermoeder. Allen in stijl gekleed. Wat schetst onze verbazing: degene die de officiële opening zal verrichten is niet in gepaste kleding verschenen! Gedeputeerde Miriam de Meijer wordt hierover door Irene streng toegesproken. De gast verdwijnt gedurende enige tijd in de school, alwaar zij zich tooit in een lang gewaad en grote hoed. Na een korte toespraak door de gedeputeerde gaat de stoet van genodigden op verkenning door het dorp. Ze laten de vijftiger jaren sfeer goed op zich inwerken. De burgemeester en echtgenote zijn geheel betoverd en worden pas na een week feesten weer wakker, zo lijkt het wel. Bakkersvrouw "Wieringa" probeert een brood te verkopen aan Miriam de Meijer, maar helaas, zij heeft geen cent bij zich. Stadse fratsen, aldus de bakkersvrouw. De vertegenwoordigster van onze provincie krijgt daarna een roggenbol mee, op de pof. Is de rekening inmiddels voldaan?

De dames hebben hun tasje gevuld met pepermunten, eau de cologne 4711 en een smetteloos wit zakdoekje. De kinderen volgen hen gedwee. Ikzelf vind het indrukwekkend; de "grote mensen" met hun serieuze gezichten en hun onkreukbare wandel uit mijn jeugd komen weer tot leven. Nu, als volwassene, zie ik ook andere dingen. De schoenen knellen om de onwennige damesvoeten, de strakke plooi is een aangemeten masker ... erachter zitten mensen van vlees en bloed, die je ook anders hebt leren kennen.

Bij de tent aangekomen overdondert mij het aantal mensen dat in de tent verzameld is. Vierhonderd mensen. Veel Thesingers, oud-Thesingers, mensen uit naburige dorpen. Een koor uit Westeremden, twee strenge dominees, een statige voorlezer, een deftige organist uit de Stad.

Allen werken zij op hun eigen manier mee aan de dienst die gehouden wordt. De kerkgangers zingen, begeleid door het harmoniumspel van Piet Wiersma, oude - voor de ouderen vertrouwde - liederen. Het koor zingt herkenbare geloofs- en klassieke liederen. Voorlezer Albert Plijter leest uit het oudtestamentische boek Daniël. De dominees preken. Dominee de Lange begint met de uitleg van het bijbelgedeelte. Tot de tussenzang. Daarna preekt Dominee Ypma verder. Over de confrontatie van Koning Nebukadnezar met de God van Sadrach, Mesach en Abednego. Wie is de ware koning? De koning van Babel, of de God van Daniël? Voor de aardse koning wordt het duidelijk: de God van Daniël. Op 's konings bevel moet iedereen deze God aanbidden. Aan het eind van de dienst wordt het volkslied van Nederland, het Wilhelmus, gezongen. Daarin wordt ook de afhankelijkheid van de oranjetelg aan zijn God bezongen.

Aansluitend wordt er nog wat nagepraat onder het genot van een kopje koffie of thee. Daarna schrijden of rijden de dames en heren, jong en oud, huiswaarts. Daar genieten ze nog even van de zondagsrust voordat zij zich ter ruste begeven. De week is nog lang ...

Dit zien we 's avonds in Noord Nieuws terug met ook nog een opname van een klas schoolkinderen die nog op ouderwetse wijze worden aangepakt. Een oorvijg van de meester was toen heel gewoon.
Voor de kleintjes is er op deze middag een buikspreker in de grote tent. En voor de basisschoolkinderen is er een educatieve puzzeltocht door het dorp uitgezet. Zij trekken in - op leeftijd samengestelde - groepjes door de straten langs de bezienswaardigheden.

"Geen been om op te staan"
Om half acht zitten we alweer in de feesttent voor de uitvoering van het toneelstuk met de bovenstaande titel door spelers van VIOD en WWK. Knap werk van deze samengestelde groep met hun regisseur Arend Kampen. Spelen voor een zaal met zo'n 500 toeschouwers is een superprestatie. Bovendien gaat het om een eenmalige voorstelling en moet alles in één keer goed!
Samen met zijn honden speelt Andries van der Meulen de hoofdrol. Beeldig om te zien hoe de beide honden hem volgen en naar hem opkijken en luisteren als hij zijn klaagzangen tegen hen aanheft. Hij speelt het treurige verhaal van de moedeloze weduwnaar die geen oog heeft voor de begerenswaardige weduwe. Deze rol is geknipt voor Trijn Dijkstra.

Gain ain? Ainmoal aandermoal? Gain ain? Geluk der mit. Noam?" "Jaap Oudman oet Taisn". En din komt volgende koavel al weer aan bod.

Holten korenschop. "k Heb n bod van vief gulden bie de zoel. Wel budt der meer as vief gulden? Je kinnen hom der nait zulf veur mokken hur! Tien gulden doar boden midden in t goul. Ainmoal aandermoal? Gain ain? Verkocht! Noam?" "Kees van Zanten." "Kees van Zanten Pzn. voornoemd." (dat betaikent dat Van Zanten al eerder wat kocht het en t veur notoares en zien klerken sneller is om t op te schrieven). Notoares en zien lu zitten ook op n boerenwoagen en holden alles bie.
Kooistra wait t publiek op n aangenoame menaaier bezig te holden. As e n koavel nait kwiet kin, vragt hai aan ain dij veuraan staait: "Wat gefst der veur?" Vraauw zegt ien aal heur onschuld: "Twij kwartjes." "Verkocht, " zegt Kooistra. "Mevraauw, wat is joen noam?" "Jansen."
"Vrouger was t aans," zegt Kooistra, "toun kon k aal vraauwlu nog bie veurnoam, mor nou nait meer hur!"
Din het hai n haile mooie melkbus te koop. "Mos t mooie kaant even veur doun," zegt e tegen zien haalfstoander. "Wel budt der wat? Twijviefteg? Doar vief gulden, achter in schuur is n tientje boden. Wel nog meer as n tientje? Ainmoal aandermoal, verkocht. Noam? Woar kom joe vandoan?" "Lèlns."
Minsen kommen overal vot. Taisn, Middelsom, Gaarmwol, Leek, Kannes, Tinaalng, De Wilp, t Schild ... teveul om op te nuimen.

Der stait n poest wiend en temperetuur is ook nait hoog, zodat der straks wel wat kerels maank goan, denk ik.
Din roak k nog even aan de proat mit Jan Klimp en Jaantje Bouwsema dij 27 joar op boerderij woond hebben. Toun ze begonnen, was der n stukje baauwlaand en wat gruinlaand. Ze hebben toun in dij tied der aalmoal baauwlaand van mokt. Toun Jaantje nog op Achter Taisn woonde, hulp ze nog wel mit op boerderij; mor hier was dat nait meer neudeg: Jan haar zoveul mesienen, zodat zai veur bie kinder blieven kon.
Veur kinder was der gain perspectief meer om verder te boeren op dis stee. Jan verkocht t boerenspul aan Koert Tijdens. t Laand is verdailt onder noabers en Tijdens wil wieder as hobbyboer.
"Hou is t om nog even weer trug te keren op t òl stee?" "Hail mooi, dat geft n goud gevuil."

k Heb mie wel vermoakt op bouldag aan Bovenrieger. k Stap op fiets en goa weer richting hoes aan. Meuln draait as n gek en in t dörp is t al weer drok. Nog even langs bakker veur n stoet en bie melkboer neem k nog wat soepenbrij mit.

Mit n stamper wordt t voelgoud deurnkander husseld. Je mot toch echt wel wat in de maauwen hebben, aanders lukt dit nait. As t goud nait schoon genog is, wordt t op t wasbord legt en mit n klodder gruine zaipe en n bounder schrobd. t Wicht helpt ook mit en mag t waskegoud deur wringer hoalen. Op blaike wordt t witgoud hìnlegd om oet te trekken. t Zakje blaauw heb k nait zain.

Na het dagelijkse bezoek aan bakker Wieringa op naar de slager. Want men had mij weten te vertellen dat daar heerlijke gehaktballen in het vet op mij lagen te wachten. En inderdaad, heerlijk op het trapje van slager Havinga een gehaktballetje weggewerkt.
Langzaamaan over de Dijk nu richting Schutterlaan, want in de verte hoorden we al de eerste klanken van de fanfare Juliana. Een drom mensen had zich daar vooral op en rond de brug al verzameld. En terecht, want een enorme colonne oude legervoertuigen was in aantocht. Soldaten met volle bepakking, legertrucks, jeeps en weer de uit Canada afkomstige muzikanten.

M'n gedachten gingen heel kort terug naar 55 jaar geleden, toen ik er natuurlijk absoluut nog niet was, maar toen dit soort zaken dus keiharde realiteit waren.

Niet alleen op de doorgaande wegen kwamen de voertuigen, ook de kleine straatjes van het dorp vulden zich met jeeps en soldaten. Eén van de mannen vertelde me over de herkomst van zijn motor. Oorspronkelijk uit Griekenland gekomen en gekocht in Helmond. Daar stond het vehikel in een schuur onder het stof. Z'n hart was verkocht, kopen die handel. Dus terug naar Friesland op dat ding, drie keer aantrappen en hij liep weer, vertelde hij. Daarna zonder problemen naar Leeuwarden gereden, ondanks het feit dat de motor toch een flink aantal jaren had stilgestaan.

Goed, het spektakel was nog niet afgelopen. In de verte klonk het geluid van een vliegtuig. Hoera, brood!!! Na bepaling van de sterkte en richting van de wind dropte het vliegtuigje een hele serie broodpakketjes, waar de mensen beneden als mieren op doken. Een aantal mensen waanden zich - gezien hun gretigheid - even weer in een hongerwinter, terwijl dat volgens mij toch alweer een tijdje geleden is.
Als toetje trok er nóg een band uit Canada door de smalle straten van Thesinge met in hun gevolg een grote groep strak marcherende guards.

Naast deze happening gaat het leven in het dorp ook z'n gewone gang.
Er speelde een klein conflict tussen de burgervader en dhr. Appie R. De burgervader had eerder deze week bezwaar gemaakt tegen het venten van petroleum en aanverwante zaken door dhr. Appie R. Gelukkig geen veldwachter nodig, want vanmiddag werd het probleem opgelost. Appie Ridder bleek wel degelijk een tienjarige vergunning te hebben voor het venten van petroleum en diverse olieprodukten en kon die dan ook met trots overleggen aan de burgemeester. Hij had zelfs een kopie bij zich voor deze beste man.
Nou we het toch over de burgervader hebben. Zoals men in de rest van Nederland nog niet weet, staat er een heel mooi pand te koop in Thesinge. Zal bijna een miljoen moeten kosten. Mooi plekje, fraai uitzicht en goed onderhouden. Het gerucht is als volgt: de burgemeestersfamilie is de laatste tijd opvallend vaak gesignaleerd in Thesinge en uit één van mijn meestal welingelichte bronnen heb ik vernomen dat de familie dit pand heeft gekocht. Gistermorgen bedongen tijdens de boerenboeldag, en nou maar hopen dat er geen vragen worden gesteld in de gemeenteraad.

Ondanks al deze drukte beviel ergens in een achtertuin in de Luddestraat een moedergeit (ik zie u al denken: 't zou de eerste vadergeit geweest zijn) van twee kleine kindergeitjes. De één nog erg zwak en klein, de ander drinkend bij ma. Even was ik weer met beide benen op de grond.

Na een heerlijk bakje vette friet met een klodder mayo van de tijdelijke Thesinger patatboer weer op naar de tent voor een heuse dance party.
In grote getale was het publiek opgekomen en de tent vormde een swingend geheel. Bij mensen waarvan ik nooit had gedacht dat die konden swingen of dansen waren de zweetdruppels niet aan te slepen en daarna ook de (fris)drank bijna niet. Zo gingen polonaise en hardrock nog lang hand in hand tot diep in de nacht.

Geerle v. d. Veen

Complimenten van slager Siegers voor Welly Boer: "Ze had alles goed voor elkaar, zo goed georganiseerd zie je niet vaak."

En het was nogal een organisatie. Zes vrouwen uit Thesinge gingen elke maand langs de deur om f 10,- op te halen voor de spaarpot. Zus Ridder had 14 klanten op de Dijk en de Singel, Welly Boer 44 in de Kerkstraat, Molenweg en Molenhorn, Corrie van Houten 29 in het Dorp, Lina Koenes 13 op de Lageweg, Grietje Schuurman 16 op de Schutterlaan en Margreet Ritsema 11 op de Bovenrijgeweg en Achter Thesinge. Eén van de laatste keren dat de dames langskwamen, kwam er een bestellijst mee (elke "wijk" een eigen kleur, handig met uitdelen) waarop eenieder aan kon geven wat gewenst was. De keuze was groot: van verse worst tot rollades, van halfom gehakt tot barbecue pakket.

Donderdagmiddag werd alles op wijkkleur uitgestald in café Molenzicht en konden de leden van de spekclub hun vlees komen ophalen. Het was een mooi gezicht, al die tafels vol met pakketten voorzien van kleurige briefjes. Ook het weer werkte mee, dus weer een geslaagde dag in de Thesinger Feestweek.

Kirsten de Wolf

Dodenherdenking

's Avonds loopt de tent weer vol omdat er vanaf 19.30 uur de Dodenherdenking plaatsvindt. Dit is georganiseerd door de vereniging van Dorpsbelangen. Irene Plaatsman verzorgt de aaneenschakeling van de vele onderdelen van deze indrukwekkende bijeenkomst.

Muzikale omlijsting is er van een strijkorkest en van de beide gelegenheidskoren: een gemengd koor van volwassenen en een jongerenkoor. Marjan Karsijns speelt "The Last Post" en dan wordt twee minuten stilte in acht genomen, waarna uit de minstens 500 kelen het Wilhelmus opklinkt.
Een heel persoonlijke en ontroerende bijdrage door Alex Mollema doet ons beseffen dat er ook nu nog in de nabije wereld grote problemen zijn. Anneke Meiners geeft in haar overpeinzing aan dat vrede in heel veel kleine dingen zit en steeds bij jezelf begint.
De bijdrage door de schoolkinderen uit groep 7 en 8 sluit hier goed bij aan. In het programma is de aankondiging al heel confronterend: "Als niemand meer tijd heeft en maar rent en vliegt, kan je net zo goed een kous op je kop doen. Het maakt dan niets meer uit. Niemand ziet je meer staan. Niemand weet je naam. Je bent anoniem." Zij willen met hun optreden aangeven dat ieder mens een verhaal heeft. Niemand leeft voor niets en ieder mens heeft een naam.
Karin van der Ree neemt ons mee in haar beleving van de mensen en de wereld om haar heen. Andries van der Meulen is doventolk en vertaalt de gebarentaal waar zij gebruik van maakt.
Met het jeugdkoor treedt Ruth Nijmeijer als soliste op en ook dit getuigt van durf.
De hele avond voelde als een goed en warm moment van bezinning "onder ons" in deze hectische week.

Truus Top

De dames Ida Oomkes en Saskia Vaatstra kwamen deze ochtend moeilijk uit bed. Ze komen halverwege het ontbijt geeuwend binnen met de krulspelden nog in het haar. Iedereen lacht zich rot en gelukkig is er nog plek voor deze dames, die zo de dag toch nog vroeg begonnen.

Met z'n twaalven uit één wijk in een lange rij zeker twaalf keer moeten springen, werd een daverend succes. Er werd gelachen en gemopperd want tja ... als je met z'n twaalven op één rij moet springen, springt er wel eens eentje mis ... Ahum ... was ik daar zelf ook niet één van? !!!

Er waren nog veel meer mooie uitdagingen te zien, het schoolplein was een gezellig druk feest geworden. Bij Menno en Zus Ridder vlogen de snoep, drankjes, e.d. van de hand in de mond. Dorst en trek krijg je wel van zoveel warmte en beweging. Aan het eind van de middag werd er door velen nog een lekker afzakkertje gedronken bij Susan in café t Jopje.
Met roze, rode of bruine huidjes ging ieder z'n weg naar huis. Daar stond waarschijnlijk bij velen een stoel klaar om de kleren op uit te hangen, en een andere stoel om wat moois voor het slotfeest 's avonds uit te zoeken.

Ik denk dat deze mooie vrijdag, een 5 mei die er zo nog nooit eerder was, één is om altijd te onthouden in veel vreugde en warmte, met z'n allen één en in je eentje met z'n allen.

's Avonds volgde het tweede deel van de revue met Achter-Thesinge, Lageweg en Het Dorp. De eersten gaven een onnavolgbare weergave van het duo Snip en Snap.

Met z'n allen, de muziekvereniging Juliana voorop, betreden de - voor deze gelegenheid nog eenmaal in vijftiger jaren kleding uitgedoste dorpelingen - de evenementenhal. Juliana steelt de show met haar feestelijke en gemoedelijke muziek. Het voorprogramma wordt door hen verzorgd en de aanwezigen klappen met alle deuntjes mee.

Daarna wordt het allemaal wat officiëler. Veel dankwoorden, en blijken van dankbaarheid worden gewisseld. Voor en door het 5 mei comité, die het gebeuren rondom de Canadezen hebben georganiseerd. Het programma loopt direct al een half uur uit. Een scala van koren uit Stad en Ommeland passeert de revue. In de belendende foyer wordt het evenement voortgezet onder het genot van een hapje en een drankje. Jammer genoeg zijn de Thesinger consumptiebonnen niet meer geldig.
Je kunt merken dat de buitenlandse gasten moe zijn. En dat is geen wonder. Een intensief programma heeft deze mensen, allemaal minstens vijfenzeventig jaar, behoorlijk afgemat. De uitzwaaiavond duurde, ook voor hen, eigenlijk veel te lang.
Na het intermezzo in de foyer wordt iedereen weer in de grote zaal verwacht. Een gedeelte van de Thesingers blijft echter in de foyer hangen en bouwt hun eigen feestje. De plichtsgetrouwen maken het laatste deel van het programma mee. Ondermeer horen zij een schitterend optreden van een vocal-group. Als slotlied wordt een speciaal voor deze gelegenheid gecomponeerd lied ingestudeerd.

Wij vertellen de verhalen
met de woorden van weleer
en we blijven ze herhalen
zo besef je meer en meer
hoe de vrijheid te behouden
als een onbetaalbaar goed
dat je daar met elkaar aan werken moet.

Tegen half twaalf gaan de Thesingers weer huiswaarts. Het feestje wordt in de bus voortgezet. Enkele leden van Juliana hebben nog steeds niet genoeg van hun deuntjes en spelen er lustig op los. In een uitgelaten sfeer worden we op Smidshouk uitgezet. De stoelendanshit schalt over het nachtelijke Thesinge. De grote trom doet het autoalarm van onze tijdelijke dorpsgenoot, burgemeester Alssema, afgaan. Langzamerhand verstommen de stemmen. Thesinge gaat genieten van een welverdiende nachtrust.

Roelie Karsijns