Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

27e jaargang december 2001
 

Vrijwilligers maken een samen-leving

Dit themanummer van de GT-Express gaat over mensen. Het gaat over U, het gaat over ons. Dit jaar, 2001, is nog steeds het jaar van de vrijwilliger. Dit themanummer gaat daarom over mensen die vrijwilligerswerk doen. Vorig jaar was het decembernummer gewijd aan communicatie, en schreven we: "Het praatje op straat, het moi! onderweg, het lijken kleine onbelangrijke dingen maar het zijn juist die kleine kunststukjes van communicatie die de smeerolie van de samenleving zijn".

Samen-leving
Het is één woord, uit twee gemaakt. En is het niet zo, dat juist vrijwilligers die samen-leving maken, dat zij maken dat in onze dorpen op een goede manier door iedereen samen-geleefd kan worden?! Zonder vrijwilligers is het een koude, harde ieder-voor-zich maatschappij. een alleen-ik tijdperk.
Wie zijn dat, die mensen waarover wij schrijven? Zijn het dé vrijwilligers van Garmerwolde en Thesinge?
Hebben we niemand vergeten? Nee, we hebben niemand vergeten; maar over iedereen schrijven kan niet, we moeten een keuze maken.
Peta Jurjens hangt de aan de wilgen; school en paard blijven.... 
(Foto: Wolter Karsijns)

Tóch schrijven we over iedereen, omdat we geloven dat in ieder mens een vrijwilliger huist. Het hoofdartikel gaat deze maand over Peta Jurjens, 's eigen top-vrijwilliger. Na ruim 23 jaar tijd aan de te hebben gegeven, is het voor Peta mooi geweest: deze krant is haar laatste. Deze krant dragen we op aan Peta, en met haar, aan álle vrijwilligers.

Betrokkenheid, enthousiasme, geen flodderwerk - dat zijn de woorden die na ons gesprek met Peta zijn blijven hangen. Of het nou over het werk op de Jenaplanschool ging, over de of over paardrijden, het zijn die woorden die tekenend zijn voor Peta's manier van doen.
De Garmer & Thesinger Express, meer dan 250 keer móest de krant uit, en de meeste van de huidige redactieleden kennen Peta als degene die voorzit, adverteerders en subsidies werft, de boekhouding en de ledenadministratie bijhoudt. En zo langzamerhand vond ze het tijd om te stoppen, een proces dat door het werk aan het boek versneld is. Dat stoppen heeft een jaar geduurd, maar deze krant is dus de laatste, voortaan zal ze de moeten lezen om te leren wat er zich in het dorp afspeelt.

Als daar tijd voor is, tenminste, want werk en paard blijven. Dit schooljaar is Peta IB-er, Intern Begeleider, verantwoordelijk voor de zorg op school; zorg voor docenten, maar zeker ook zorg voor kinderen die problemen hebben met leren, zorg voor leerstof-op-maat, zodat deze kinderen zo lang mogelijk op deze weliswaar bijzondere, maar toch "gewone" basisschool kunnen blijven. De Jenaplanschool - ook dat is Peta. Vaak ouders op bezoek, veel eigen tijd in de school stoppen, het werk dat hobby is geworden, of is het andersom?

Die school, die blijft altijd; dat paardrijden kan nu nog een hele tijd zoals zij dat wil, want het goed houden van een paard kost veel tijd, maar "Een paard hebben is mooi; maar nóg fantastischer is erop te zitten; minstens om de dag, of een week met de rijvereniging op ruiterkamp," zegt Peta. Zijn het jonge-meisjes-dromen die waarheid zijn geworden? Een beetje wel. Inmiddels is de fysieke belasting behoorlijk, maar de beloning is er dan ook naar, zolang het tenminste kan onder haar voorwaarden.
Daarom was het ook een goede beslissing om de aan de wilgen te hangen: "Het werd steeds meer weekend-werk en ging ten koste van de dingen die je liever doet. De druk moest eraf, de energie voor de krant was op." Dus stoppen met de krant en de energie besteden aan paard en school, school en paard.

Het worden spannende tijden voor de . We overdrijven niet als we zeggen dat nu Peta weg gaat de continuïteit bedreigd wordt. Onder de redactieleden is geen tweede Peta die alle klussen kan (of wil) overnemen. Afgelopen periode deed de redactie een oproep voor nieuw bloed. Die oproep is alleen maar urgenter geworden. Dus: jong en oud talent: kom langs, bel, mail, geef de een toekomst.

Hans Klamer en Marry Burgering

Vrijwilligerswerk: 

Hillie Ramaker–Tepper

Woensdagochtend half tien bij Hillie op bezoek! Het was even wennen na zoveel jaren. Per slot van rekening had ik de laatste twintig jaren geen interview voor de Garmer & Thesinger meer gedaan, en de tijden zijn wel veranderd ondertussen. Op zich zou een beschouwing over de veranderingen die binnen de Garmer & Thesinger in de afgelopen twintig jaren zijn doorgevoerd best wel een interessant onderwerp voor een krantenartikel vormen, maar dat was nu niet aan de orde.

Ik kwam bij Hillie om te horen wat zij zoal aan vrijwilligerswerk doet. Dat werd een lang verhaal, want zij doet zowat alles. Zit zij niet direct in een bestuur of commissie dan is zij wel indirect bij de club betrokken met hand- en spandiensten. 

Hillie Ramaker-Tepper: Wie kent haar niet? 
(Foto: Henk Remerie)
)

Hier onder staat dan ook slechts een beknopt overzicht. 
Degene die meer wil weten over bepaalde onderwerpen of commis­sies kan altijd bij haar terecht voor nadere details, want Hillie heeft tussen haar drukke bezigheden door altijd wel even tijd om een geïnteresseerde nadere uitleg te geven.

Hoe begon het allemaal?
Hillie vertelt onder het genot van een bakje koffie, dat haar vrijwilligerswerk ooit - zo'n vijfentwintig jaar geleden - gestart is op de kleuterschool in Froombosch. Daar zat zij in het Stichtingsbestuur. Ook hielp zij er mee op de lagere school, o.a. als leesmoeder. Eenmaal verhuisd naar Garmerwolde bleek ook hier dringend behoefte aan ouders die behulpzaam wilden zijn bij zaken als: het fungeren als leesmoeder, bege­leiding naar de zwemlessen (helpen bij het aankleden), de schoolkrant, het documentatiecentrum, enzovoort. Van het één kwam het ander en naarmate de kinderen (en Hillie zelf natuurlijk ook) ouder werden, veranderde het aandachtsgebied.
 

Kerkhörn

Al heel gauw werd Hillie zijdelings betrokken bij het organiseren van de Koffie-ochtenden in Kerkhörn. Dominee de Vries heeft destijds deze ochtenden ingesteld en inmiddels is alweer de 104e bijeenkomst geweest. 

              


Het koffiemorgenteam bij Hetta thuis: V.l.n.r. Rika Boer, Willy Remerie, Hetta Heeres, en Hillie Ramaker.
(Foto: Henk Remerie)

Aangezien deze morgens zo'n acht keer per jaar georganiseerd worden (één keer per maand op donderdagochtend en 's zomers niet) is de start dus alweer ruim dertien jaar geleden. 
Op zo'n ochtend is er altijd sprake van een onderwerp; een enkele maal komt er een gastspreker. En dat allemaal onder het genot van een kopje koffie plus wat lekkers. De gezelligheid en het sociale contact staan voorop; zo is er vorige keer met z'n allen Sinterklaas gevierd.

Nadat dominee De Vries er na vijftig keer mee ophield, hebben vier dames het bestuur overgenomen. Hillie is een van hen en schrijft trouw elke maand een verslag in de "Onderweg". Winy Remerie voert het woord, Rika Boer beheert de penningen en Hetta Heeres zorgt voor een gastvrij onthaal tijdens de voor­besprekingen bij haar thuis. De animo voor deze Koffiemorgens is uitstekend. Elke keer zijn er zo'n vijftien tot twintig belangstellenden, veelal uit Garmerwolde maar ook uit Thesinge en Ten Boer weten ze de Koffiemorgenclub te vinden; er is zelfs een Delfzijlster lid.

Garmer & Thesinger Express
Door haar verslagen over de Koffiemorgens is Hillie betrokken geraakt bij onze krant. De start hiervan is al weer zo'n elf jaar geleden. Wat vliegt de tijd! Eerst als schrijfster van stukjes en vervolgens als eindredactrice. Hillie schrijft net zo gemakkelijk in het Gronings als in het Nederlands, zoals de trouwe lezers van onze krant vast wel weten. Voor dat Gronings heeft zij destijds een cursus "Groninger-taal" gevolgd bij Radio Noord. En als eindredactrice heeft ze inmiddels geleerd dat je soms heel streng moet zijn en achter laatkomers moet aanjagen, wil je de krant elke maand op tijd bij je abonnees in de bus krijgen.

Vrouwenraad Garmerwolde
Vijf dames, waaronder ook Hillie, vormen de Vrouwenraad Garmerwolde. Deze raad organiseert elk jaar een aantal activiteiten voor alle 55+ ers in Garmerwolde en omgeving. Dan moet je denken aan: kaarten/sjoelen/bingoën in oktober; een gezellige middag plus broodmaaltijd tegen Kerst en Notenschieten omstreeks Pasen. Vroeger gingen de dames van de Vrouwenraad ook op huisbezoek, doch dit gebeurt tegenwoordig vrijwel niet meer.

Stichting Dorpshuis Garmerwolde
Vanuit de Vrouwenraad Garmerwolde zit Hillie in het algemeen bestuur van de Stichting Dorpshuis Garmerwolde. En zegt daar haar mening. Sowieso als dat in het belang is van haar achterban. Maar ook geeft zij haar oordeel en mening over de overige kwesties die aan de orde zijn.

Feestweekcommissie Garmerwolde
Hillie is ook lid van de Feestweekcommissie. Dit ook weer vanuit de Vrouwenraad Garmerwolde. Vroeger was haar voornaamste activiteit het organiseren van de 55+ middag. Omdat de Feestweek inmiddels is ingekrompen tot een paar dagen, is deze activiteit vorig jaar vervallen. Hillie zit nu dus op "persoonlijke titel" in de commissie, want zij vindt dat een jaarlijkse "Feestweek" iets is dat Garmerwolde niet mag laten schieten.

Programmaraad Radio MG
Ook vanuit de Vrouwenraad zit Hillie in de Programmaraad van Radio Midden Groningen. Zo'n raad is wettelijk verplicht voor lokale omroepen en bestaat uit zo'n tien tot vijftien leden. Radio MG is bestemd voor de gemeenten Ten Boer, Loppersum en Bedum. De zender is 24 uur per dag in de lucht op FM 107.5 en via de kabel op 105.5. Elke zondagmorgen van 11.00 tot 12.00 uur is er een speciaal seniorenprogramma met leuke nostalgi­sche muziek, tips en de verjaardagskalender. Voor dit laatste onderdeel levert de ANBO, afdeling gemeente Ten Boer in de persoon van de heer Drent trouw elke week de nodige informatie.
Dit brengt ons meteen op een volgende activiteit van Hillie, namelijk de ANBO.

ANBO
Hillie voert sinds maart 2000 het secretariaat van de ANBO, afdeling gemeente Ten Boer. De letters ANBO staan oorspronkelijk voor "Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen"; tegenwoor­dig spreekt men van ANBO, de bond voor vijftig-plussers. Deze bond behartigt de belangen van alle vijftig-plussers richting de Overheid (regering, provincie, gemeente, enzovoort), richting de Industrie & Handel (via de Consumentenbond onder anderen), richting de Openbare Voorzieningen (Spoor, Busbedrijven, Banken, Post, Gas & Licht & Water, Telefoon, enzovoort) enzovoort. Op dit moment is de ANBO bezig met een rapport over de Regiotaxi (zacht gezegd: het werkt nog voor geen meter).
Opmerkingen: er bestaan in Nederland meerdere bonden voor ouderen; voor meer informatie moet u even kijken op Internet of u moet Hillie even vragen. Versterking van het bestuur in Ten Boer is dringend noodzakelijk.
Zoals al gezegd, is de ANBO een belangrijke gesprekspartner voor de Gemeente Ten Boer. Vanuit de ANBO zit Hillie dan ook weer in diversie commissies. Haar eerste officiële taak was het meehelpen bij de totstandkoming van de 55+ Wijzer. Thans zit ze o.a. in het "Clienten­platform".

Cliëntenplatform
Het Cliëntenplatform is geïnstalleerd door de gemeenten Ten Boer, Loppersum en Bedum en behartigt de belangen van de minima. Aan dit platform nemen bijvoorbeeld deel: de Stichting Vluchtelingenwerk, de Kerken, de Werkgroep Gehandicapten, de Ouderenbonden, vakbonden, enzovoort. Alle Gemeentelijke besluitvorming die betrekking heeft op deze doelgroep komt in het advies-stadium op de tafel van het platform. Ook heeft dit platform de bevoegdheid om "ongevraagd" advies uit te brengen aan de Gemeenteraad.

Project Senioren Voorlichting
Vanuit de ANBO stond Hillie aan de wieg van het project Seniorenvoorlichting. Er zijn inmiddels negen seniorenvoorlichters opgeleid om de zelfstandig wonende senioren boven de 75 jaar een bezoekje te brengen en voorlichting te geven over zaken als: aanpassingen in de woning, vervoersmogelijkheden, financiële regelingen, thuishulp en nog veel meer. Waar moet je zijn voor wat?

Seniorenraad Gemeente Ten Boer
Inmiddels zal het voor de lezer wel duidelijk geworden zijn: als je eenmaal in het bestuur van een belangenclub zit en daaraan actief deel wilt nemen dan zit je binnen de kortste keren ook weer in andere commissies. Dus zit Hillie ook in de Seniorenraad Gemeente Ten Boer. Deze raad is onlangs (april 2001) door de gemeente ingesteld om als een klankbord van de ouderen voor de gemeente te fungeren en zodoende een meer richtinggevend Ouderenbeleid te kunnen vormen. Hillie is benoemd tot secretaris. In deze Seniorenraad hebben ook de PCOB, Unie KBO, Stichting Woonzorgcentrum Bloemhof, de Bouw­ver­eniging Ten Boer en de Thuiszorg Groningen zitting.

Tenslotte
Hillie werkt verder nog mee aan de jaarlijkse actie "Zomerzegels", bezorgt het kerkblad "Onderweg", loopt met collectes (niet zo vaak meer, wegens tijdgebrek), enzovoort.
Dit alles kost haar veel vrije tijd (erg veel vrije tijd). Om niet te zeggen alle vrije tijd. Maar ze doet het met erg veel plezier, en zoals ze zelf zegt: "Het geeft erg veel voldoening en vooral ook veel dankbaarheid als je ergens kunt helpen en een concreet resultaat bereikt."

Henk Vliem

Ritme van altijd 

Op de tafel bij Aukje Groothoff van de Schutterlaan ligt een stencil met de uitnodiging voor de kerstmiddag voor 55-plus­sers uit Thesinge. Al sinds 15 jaar wordt er voor ongeveer 25 mensen een gezellige middag georganiseerd. Dit stamt nog uit de tijd van de Vrouwenraad, die zo'n zes jaar geleden werd opgeheven.

"We moeten dit aan de loop houden, want als we 't nu opgeven dan komt het niet weer. Dat geldt ook voor andere activiteiten in het dorp. Als je ergens lid van bent, dan moet je ook zorgen dat je er bent. Voor mij is dat het volksdansen.

Aukje Groothoff (Foto: Wolter Karsijns)

Gelukkig is er nog een basisschool in het dorp en is de jeugd ook heel actief. Dat zorgt voor leefbaarheid in het dorp.  
Uit de Vrouwenraad bestaat nog steeds een groep van zo'n 30 vrij­willigers die activiteiten verzorgen in Bloemhof in Ten Boer. Elke maand wordt er een spelavond georganiseerd. Wij schenken dan bij toerbeurt koffie, doen de bingo en besluiten met een borrel voor de bewoners.
Tijdens het kerstdiner zijn wat extra handen in de bediening ook heel welkom en zo zijn er door het jaar heen nog heel wat momenten te noemen. Het reisje, waarbij voor iedere bewoner haast een begeleider mee moet om de rol­stoel te duwen of te ondersteunen bij het lopen. Voor mijzelf zou ik dit ook echt niet willen missen, ondanks dat ik me thuis ook nooit verveel."

Dat blijkt wel uit de creatieve bezigheden in en om het huis. Daarnaast bezoekt zij wekelijks twee buurvrouwen en een bejaarde tante in het dorp en doet voor hen wat hand- en span klusjes. Dat­zelfde geldt voor haar hoogbejaarde vader en diens tweede vrouw in Leek en haar schoonmoeder in Uithuizen, die een van beiden in haar weekplan staan. "Het is voor mij het ritme van altijd en ik doe het met plezier!"
Op de valreep ontfutsel ik haar nog wat informatie over klussen, die zij doet in het dorp. Zij coördineert de jaarlijkse reumacollecte en helpt het kerkblad in elkaar vouwen en rond­brengen.
Als je zo fit en energiek bent, kun je heel wat aan.

Truus Top

 

Janna Hazeveld

één van de vele vrijwilligers in ons dorp, met héél véél activiteiten ...

 Als 17-jarige werd Janna lid van de toneelvereniging; dit deed ze met heel veel plezier. Ondanks haar verhuizing naar de stad is zij wel altijd lid gebleven.

Weer terug in het dorp toonde zij nog steeds een geweldige inzet voor het toneel. Op een gegeven moment kreeg zij de functie van secretaresse met alle bijbehorende taken: de gehele voorbereiding van het begin tot het eind van een stuk.

Janna Hazeveld, een onbetaalbare vrijwilliger
(Foto: Henk Remerie
)

Plus kleding naaien, passen, veranderen en ga zo maar door.

Plattelandsvrouwen ...
Heel wat anders. In de beginjaren van haar huwelijk wilde zij wel werken, maar dat ging wat moeilijk: de kinderen waren nog zo klein. Maar Janna wilde wat doen! En kwam zo bij de Platte­landsvrouwen terecht.
Ongeveer zes jaar in het bestuur gezeten. Toen er even uit, dat is de gang van zaken, en inmiddels alweer twee keer voor zes jaar gekozen. Tot op heden nog een hele drukke baan.

Werkgroep Stichting Dorpshuis
Daar hebben ze met elkaar (meer dorpsgenoten) een hele strijd voor gestreden in de jaren '80. Die heeft een goede afloop gekregen in de vorm van "Stichting Dorpshuis Garmerwolde". Daar is Janna nu de penningmeester van.

Dan nog het collecteren; op dit moment alleen nog voor de kankerbestrijding en diabetes. Je kunt niet altijd bij de weg zijn ...

Het project reünie school Garmerwolde 125 jaar
Daar komt heel wat voor kijken, dat gaat echt niet vanzelf. Er wordt ook hard gewerkt aan een boek. Voor je het weet, is het september.

Tijd voor hobby's heeft ze ook nog: borduren, naaien voor de kleinkinderen, kaarten en cadeaus maken en attenties voor de buren. Niet te geloven.
Ze is onuitputtelijk. Maar de grootste hobby: haar kleinkinderen; vier kleinzoons en één kleindochter. Wat ze dáár allemaal voor doet! Teveel om op te noemen.
Janna heeft één geluk/ongeluk: alles vindt ze leuk en heerlijk om te doen. Stoppen met dit alles is niet aan leeftijd gebonden. "Wel als ik krakkemikkig word (haar woorden); ja, dan wordt het anders en moet ik stoppen."
Een onbetaalbare vrijwilliger.

Marry Burgering

Het zit me blijkbaar in de genen

't Is vrijdagavond. Het weekend is begonnen. Lekker even vrij. Vrij van het werk. Vrij om te doen en laten wat je wilt. Op zo'n vrijdagavond loop ik door het dorp naar huize van de Belt. We hebben een afspraak gemaakt voor een interview. Vrijwillig; op onze vrije avond. 

Er brandt licht in een slaapkamer. Boven het bureau in het schijnsel van het lamplicht zie ik een telefonerende Koos van de Belt. We gaan praten over vrijwilligerswerk. En daar is Koos druk mee bezig.

Koos van de Belt:
"Als je ergens lid van bent, moet je er ook voor staan".
(Foto: Wolter Karsijns)

Op vrijdagavond is dit een steeds terug­kerende bezigheid. De organisatorische zaken rondom het zaterdagochtendprogramma van de GEO jeugd worden doorgenomen met diverse contactpersonen. Koos, als jeugdsecretaris, is de spil in dit geheel. Hij belt met de consul of het veld bespeelbaar is, met de jeugdleiders, met degenen die de gegevens op teletekst en de internetsite verwerken en natuurlijk ook met de coördinator van de tegenpartij. Vooral in de winterperiode is het altijd veel geregel. Is het veld bespeelbaar of niet. Afgelasten of laten doorgaan. Meestal is deze beslissing vóór acht uur vrijdagavond genomen, maar het komt ook voor dat dit pas op zaterdagmorgen gebeurt.

De KNVB geeft het jeugdprogramma meestal drie weken van tevoren op. Koos verwerkt deze gegevens, regelt de scheidsrechters, de ouders die de jeugdleden vervoeren naar de plaats van de uitwedstrijd. Nadat dit geregeld is geeft hij alles door aan Wim en Anne Benneker, die dit alles op de teletekstpagina van Nieuws-TV (pag. 280) zetten en aan Gerard de Valk, die de GEO website – www.vvgeo.nl - actueel houdt. Bijna ieder lid van GEO heeft de beschikking over of teletekst of internet.
Het clubblad verschijnt nu minder vaak. Koos vult hierin enkele pagina's. Interviews met jeugdleden, wetenswaardigheden voor de jeugd. Het blijkt dat de papieren krant meer achtergrondinformatie kan geven over het wel en wee van de club en dat de meer vluchtige gegevens, zoals een wedstrijdprogramma, geschikt zijn voor het beeldscherm.

Voetballen, een mooie tijdsbesteding. Dat geldt voor Koos en voor honderdtachtig leden van de voetbalvereniging Garmerwolde en Omstreken met hem. Dit wordt mede mogelijk gemaakt door een grote groep vrijwilligers. Zestig mensen maar liefst. Zij ontvingen onlangs van Sinterklaas een attentie als bedankje voor hun inzet voor de voetbalsport. Zonder vrijwilligers is een goed draaiende voetbalvereniging met een grote verscheidenheid aan inzet niet mogelijk. Om maar een paar zaken op te noemen: bestuursleden, jeugdtrainers, jeugdleiders, scheidsrechters, grensrechters, kantinebeheerders, handige lui voor de (ver)bouw van de accommodatie, strepentrekkers, verzorging van het clubblad, internetsite en kabelkrant. Al met al een onbetaalde, onbetaalbare inzet.
Het is een leuke bezigheid. Maar het slokt wel een deel van het weekend op.
's Morgens de B-junioren begeleiden en 's middags zelf nog als speler van clubje drie in de wei. Gelukkig heeft Koos elke maandag vrij om te besteden voor zijn andere grote hobby: tuinieren. Het vorig jaar verworven stuk grond achter zijn woonhuis wordt door hem op ouderwetse wijze, gewoon met de spade, ontgonnen. Natuurlijk kan dit ook machinaal gebeuren, maar Koos vindt het prachtig om op eigen kracht deze werkzaamheden te verrichten. Het is voor hem altijd weer te vroeg om op te houden.

"Het vrijwilligersbloed zit me in de genen," vertelt Koos. "Blijkbaar is ons dat vroeger met de paplepel ingegoten, want ook mijn broers nemen diverse vrijwilligerstaken voor hun rekening." Als je ergens lid van bent, moet je er ook voor staan, is een stelling die hem zeer aanspreekt. Lid van de kerk, dan ook hiervoor zaken doen: leiding geven aan een jeugdclub, of lid worden van de kerkenraad. Lid van de voetbalvereniging, dan zaken als jeugdleider, jeugdtrainer of - zoals nu - jeugdcoördinator voor je rekening nemen.
Soms is het natuurlijk wel wat teveel. Dan moet je keuzes maken en bepaalde taken afstoten. En andere - jeugdige - leden inschakelen om de continuïteit te bevorderen. Zo geeft zoon Tim - samen met Peter Blauw - training aan de F-pupillen. 't Is dus duidelijk erfelijk!

 Roelie Karsijns-Schievink

Jonge vrijwilligers

'Als er over vrijwilligers gepraat wordt, gaat het al snel over mensen die in de kantine van een sportclub helpen of een dorpshuis draaiende houden. Helemaal niets ten nadele van deze mensen, maar er zijn ook vrijwilligers in de leeftijdscategorie die niet zo algemeen is n.l. onder de twintig. In Garmerwolde zijn een aantal jonge mensen die gezamenlijk een soort club hebben opgericht, die feestavonden voor de jeugd organiseert.

Wie zijn deze jonge mensen?
Degenen, die de eerste aanzet gegeven hebben, zijn: Roel Veenstra, Gert Jan Kattenberg, Quen Hoekstra, Jan-Peter Schaatsberg, Rick Bouchier en Han Munstra.

 

De jongens van "Fuzion": Van links naar rechts:
Han Munstra, Rick Bouchier, Gert Jan Kattenberg,
Roel Veenstra en Jan-Peter Schaatsberg.

Hun gemiddelde leeftijd is ong. 18 jaar. Met Gert Jan en Rick heb ik een interview gehad.

Wat is eigenlijk het doel van jullie club?
"We organiseren een paar keer per jaar een feest voor jonge mensen tussen de 15 en 20 jaar, vooral omdat er voor jongeren weinig te doen is in Garmerwolde.
Ongeveer vijf jaar geleden was de aanleiding oud en nieuw. Er wordt al jaren een feest georganiseerd door Stichting Dorpshuis in de Leeuw, maar daar waren wij nog te jong voor. Om toch een leuk oud en nieuw te hebben, hebben wij zelf wat georganiseerd bij de fam. Veenstra in de kas. Dit was zo'n succes dat we een maand later weer een feest georganiseerd hebben. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers was ongeveer 14 jaar. Zo'n vier jaar lang hebben we het op deze manier gedaan."

Hoe kwamen jullie aan een installatie?
"De eerste jaren hebben we her en der wat geleend, maar al gauw begonnen we zelf wat aan te schaffen. We lieten de mensen een klein bedrag aan entree betalen en verkochten wat frisdrank, zodat we weer een beetje uit de kosten kwamen. Met oud en nieuw organiseerden we ook wat voor de jeugd in samenwerking met Ed Welling.
Het is eigenlijk vorig jaar wat vaster geworden. Dorpsbelangen organiseerde toen een groot feest. Wij hebben een tent op het land van Jan Wigboldus gezet, een geluidsinstallatie gehuurd en verlichting (disco), zelf bier en frisdrank ingeslagen en voor de jeugd een avond verzorgd. Dit was een heel groot succes. Tijdens deze periode hebben we ook shirts met de naam "Fuzion" laten drukken."

Kost dit veel tijd?
"Behoorlijk veel; de vaste kern maakt meestal een planning en dan vragen we vrijwilligers om mee te helpen alles in orde te maken. Dit jaar organiseren we het oud en nieuw feest in de Leeuw; nog wel onder supervisie van Ed Welling, maar toch ... En volgend jaar hopen we twee grote feesten te organiseren. Dat kost meer tijd, want dan komen er ook dingen om de hoek als vergunningen, een locatie, enz. Het blijft echter leuk werk, ook al kost het redelijk veel tijd. Het leuke ervan is ook dat je veel respons hebt en dat het erg gewaardeerd wordt. Op zo'n feest hopen we toch op 100 mensen. En wat ook niet vergeten moet worden: organiseren kost veel tijd, maar opruimen ook."

Hoe lang blijven jullie dit doen?
"We verwachten nog zeker 4 à 5 jaar; daarna ben je afgestudeerd en krijg je andere hobby's. Of misschien woon je hier dan niet meer in de buurt. Momenteel valt het nog goed te combineren met de studie en misschien - als wij het niet meer kunnen behappen - dat een ander het dan overneemt. Maar voorlopig gaan we nog door."

Detta v.d. Molen 

 

 
      
Eltje van Huis maait de wallenkant....
De hondendrollen vliegen hem soms om de oren!
(Foto: Henk Remerie)
  'Krantje rollen' in december 2000 ten huize van de familie Bakker.
(Foto: Henk Remerie)

 

 
        
Sietze en Willy Rozema bezorgen al jaren de ANBO-Vizier
(Foto: Henk Remerie)
  Ook het opzetten van de kerstboom is een jaarlijks terugkerend ritueel. Rijkwerd Jansen, Roelf Koopman en Having Dijk (v.l.n.r.) hebben de klus geklaard: de boom staat pontificaal te pronken 'op smidshouk' in Thesinge.
(Foto: Wolter Karsijns)

 

 
          
Wietske de Vries bezorgt de 'Onderweg' het contactblad van de SOW gemeente Garmerwolde & Thesinge
(Foto: Henk Remerie)
  De Bibliobus
Waar zou de bibliobus zijn zonder de inzet van Roelie Karsijns en Lucy Kol? Gelukkig komt de bus nog steeds op iedere maandag van 10.45 uur tot 12.10 uur in Thesinge. Mede door hun inzet vinden jeugd en volwassenen hun weg in de boeken, tijdschriften en CD-roms
Tekst Hilma Ubels, bibliothecaris en foto: Wolter Karsijns.

 

"De Scheuvel"

De vrijwilligers Bertus Kol en Martin Wierenga van "De Scheu­vel" zijn er klaar voor: Laat de winter maar komen ...

Samen met de andere vrijwilligers is er weer volop geklust. Het gebouwtje is opnieuw geverfd, tegels gelegd, bankjes vervangen, ventilatieroosters geplaatst, enz. enz.
Van 1 december tot 1 maart wordt het land van R. van der Veen gehuurd.

Bertus Kol en Martin Wierenga zijn er klaar voor:
Laat de winter maar komen...
(Foto: Wolter Karsijns)

In die periode mag er dus water op het land worden gepompt. Dit duurt wel even, want de ijsbaan is zo lek als een mandje.
Als er geschaatst kan worden, hebben de vrijwilligers het druk. Er moeten schaats- en priksleewedstrijden worden georganiseerd, prijzen gekocht ... de catering moet in orde zijn, de baan geveegd ... de machines moeten onderhouden worden en - niet te vergeten - de verlichting. Werk genoeg dus, maar gelukkig helpen er vaak ook nog "vrijwillige" vrijwilligers mee (voor o.a. de muziek, catering, enz.).

Een gezellige club dus. Een mooi gezegde van Bertus en Martin luidt: "Wel t waark oppakt, dij het et."

 

Carel Hazeveld

Carel is altijd bezig: van een poppenhuis maken tot een stoel opnieuw in elkaar lijmen; van burenhulp tot Plattelandsvrouwen ... hij doet het met erg veel plezier.
Hij kan úren vertellen over z'n vogels; dat is z'n grote hobby. En als ringcommissaris verzet ie een pens vol werk.
Maar ook die keer dat Mandy en een vriendinnetje bij hem kwamen met een jonge, nog kale "specht" staat in z'n geheugen gegrift.

"'t Beestje was meer dood dan levend; het kopje zag helemaal rood van het bloed. Ik dacht: Dat redt ie nooit! Maar de volgen­de dag deed ie z'n bek open ... hij had honger! Ik aan 't prutsen met eigeel, stukjes koekje, krachtvoer en brood.

Carel Hazeveld staat altijd klaar...
(Foto: Henk Remerie)

Met een pincet en wat brood ertussen heb ik hem gevoerd.
In de natuur eet zo'n beestje natuurlijk pieren en dikke wurmen; en allerlei torretjes, larfjes en kleine beestjes. De hele buurt leefde mee; Marry en Frouk kwamen regelmatig met wormen aanzetten. Toen ik alles had omgespit en geen wurm meer kon vinden, heb ik universeel voer uit de dierenwinkel gehaald ... plus meelwormen.
Uiteindelijk bleek het geen specht, maar een lijster. Het beestje was nog helemaal kaal toen die meiden hem vonden: de veertjes zaten nog ingepakt.
Zo'n dier hoort natuurlijk vrij! Toen de tijd rijp was, mocht Amber (onze kleindochter) hem laten vliegen. In het begin kwam ie nog elke dag z'n voer halen; we herkenden hem meteen aan het knalrode ringetje."

"As kinder n vogel vinden, din komt e hier. Der was ais n mus zowat verzopen in n emmer met wotter. Dij heb ik dou dreugd met n föhn en in n hokje zet. Dou e dreug was, heb ik t deurtje openzet en ... floep! Vot!
Ik heb ook ais n weeklang n doef opvongen. Twij uur noadat ik hom vlaigen lotten haar, belde de aignoar oet Fraisland met de boodschap: "Hij is terug!" Dat geft je n kick!"

Sociale contacten
Carel is "in dienst" van de Plattelandsvrouwen. Zo heeft ie bijv. van die houten kistjes gemaakt voor de Pompoenenmarkt.
"Woarom bennen der gain Pladdelandsmannen???" Carel vindt het maar niks: hij mag wel helpen, maar kan geen lid worden. Waarom eigenlijk niet???
Sociale contacten zijn heel belangrijk. Carel beleeft veel plezier aan z'n kinderen, kleinkinderen, het toneel, de ... Ook het stimuleren van anderen hoort erbij. Net dat ene duwtje kan het hem doen ... zo iemand neem je toch gewoon mee.

Burenhulp
"Ik stoa altied klaor. Over en weer gait dat zo. Elke dunderdag bv. dounen Janna en Pia soamen boodschappen."
Even helpen bij Geert Pops en Pia, een klusje doen bij Frouk, een schutting bouwen bij Marry ... Carel doet het met liefde.
"Veur Geert Baauwman heb ik n moal roamen mokt veur zien kas ... nou brengt e mie al joaren gruinte: van alles en nog wat.
En din dat toneeldecor veur t leste openluchtspel! Dat was n decor van acht meter; dij kon bienoa nait in de schuur van Haarm Jan! Dat is mie laank biebleven, dat was mooi.
En noa òfloop van d'oetvoeren even weer schoonmokken ... n borreltje drinken ... en even wat eten. Wat inspanning is n halle goie ontspanning."

Hulpsinterklaas
Ook de Sinterklaasperiode vindt Carel prachtig. "'t Is eigenlijk een heel mooi kinderfeest. Ook volwassenen zijn ineens heel beleefd. Als Sinterklaas moet je niet met stemverheffing spreken, de kinderen volledig uit laten praten en geen negatieve dingen zeggen. 't Is een hele mooie ervaring; je moet het natuurlijk wel goed voorbereiden ...
Toen ik zelf zes jaar was, moest ik bij Sinterklaas komen en kreeg een flinke uitbrander: ik mocht geen ruzie maken, niet op m'n nagels bijten ... Dat is me altijd bijgebleven."

Tot slot
"Er zijn natuurlijk veel meer mensen die stil dingen doen, bijv. oude mensen verzorgen, de tuin omspitten ...
Je zou als dorp het kerkhof eens onder handen moeten nemen; eenvoudige dingen opfrissen, dat hek opknappen. Richt daar een groep voor op; schakel er ook jongeren bij in. Met wat "deskundige" leiding moet het lukken. Als het van de grond komt, meld ik me meteen aan ..."

Hillie Ramaker-Tepper

 

Het vrijwilligerswerk van Hannie Havenga

Het heeft me moeite gekost om Hannie Havenga te strikken voor een gesprek over haar vrijwilligers activiteiten, want ze vond het eigenlijk niet zo nodig dat hierover in deze GT geschreven zou worden. Het heeft allemaal niets te maken met valse bescheidenheid of iets dergelijks van Hannie. Het zit zo:

Toneelspelen, zingen, enzovoort is gewoon héél héél leuk.
Hannie woont reeds 35 jaar in Garmerwolde, en vanaf het begin heeft ze met plezier deel uitgemaakt van de rederijkerskamer "Wester".

Hannie Havenga vindt toneelspelen, zingen enzovoort
gewoon héél leuk!
(Foto: Henk Remerie)

Daar kwam in de loop van de jaren wat extra's bij, zoals regisseren, openlucht spelen, uitvoeringen voor kinderen, enzovoort.
Bovendien vindt ze zingen ook heel leuk. Daar is ze 18 jaar geleden mee begonnen naar aanleiding van een revuetje ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum in Garmerwolde van de Bond van Plattelandsvrouwen. In dit koor speelt Hetta Heeres piano; en in de loop van de tijd kwamen daar voor Hannie óók extra dingetjes bij zoals dirigeren. Tegenwoordig zingt ze ook in het Gemengd Mannenkoor van Garmerwolde, en fungeert ze als invaldirigente. En het toneel en zingen voegde zich soms samen: een voordrachtje, het onderdeel Thomasvaer & Pieternel (samen met Kees Jansen wordt ongeveer eens in de twee jaar in dichtvorm de afgelopen tijd doorgenomen), de jaarlijkse tekst voor het schoollied ("Kom bij ons, kom bij ons ...").
En al deze activiteiten kosten eigenlijk niet zoveel moeite. De rollen voor het toneel werden uit het hoofd geleerd bij het uitlaten van de hond, met name op de Stadsweg. En ach, de liedjes en teksten kwamen altijd vanzelf, onder bijvoorbeeld het strijken. Dus eigenlijk moet een mens het omdraaien: corvee-klussen als strijken zouden een stuk vervelender zijn zonder een tekstje of liedje.
Zo kan ik nog veel meer vermelden, maar ik heb maar twee kolom­men, en er is nog een onderwerp wat aangesneden moet worden: het "gastvrouwschap" bij het Academisch Ziekenhuis in Groningen.

Een ander soort vrijwilligerswerk
Sinds ongeveer anderhalf jaar is ze "gastvrouw" in het AZG. Hier is ze mee in aanraking gekomen via de Bond voor Platte­landsvrouwen. Het concept "gastvrouwschap" is een lang verhaal, maar in 't kort zit het zo:
De oudste vorm van vrijwilligerswerk in het ziekenhuis (80 jaar, om precies te zijn) is de patiëntenbibliotheek, waarbij door medewerkers een bibliotheek werd aangelegd ten behoeve van patiënten. In de loop van de tijd zijn daar allerlei vrijwilligers activiteiten bijgekomen, zoals "baliemedewerkster" (een soort opvangfunctie en gids in het ziekenhuis labyrint), "poppendokter" (reparatie van speelgoed), en het huiskamerproject. Bij dit laatste is Hannie betrokken. Het komt er ruwweg op neer - er is hier echt geen ruimte voor precisie, ik heb maar twee kolommen - dat met patiënten in huiselijke omgeving een kopje koffie wordt gedronken (geen ziekenhuis servies!), naar muziek wordt geluisterd, daar soms bij wordt meegezongen, een spelletje wordt gespeeld, enzovoort. Het zijn bijvoorbeeld mensen die nog in het ziekenhuis liggen omdat er nog geen plaats is in het verpleegtehuis.
Echter, er is een groot verschil tussen dit vrijwilligerswerk en het andere, zo vindt Hannie. Het punt is dat zingen, toneelspelen, enzovoort gewoon leuk is. Als daarbij mensen komen luisteren, dan is er een uitvoering. En mocht die uitvoering nu eens een keer minder geslaagd zijn, nu ja, dat is dan echt heel vreselijk jammer maar uiteindelijk er is geen man overboord.
Maar bij het gastvrouwschap heb je met mensen te maken in verzwakte toestand. Een mens voelt aan dat er een wereld van verschil in zit: het is ook vrijwilligerswerk en het is heel leuk om te doen, maar het is een stuk minder vrijblijvend.
U begrijpt natuurlijk wel dat het geen werk is waarbij aan het eind een applaus klinkt, maar toch op een heel andere manier dankbaar is om te doen. Ik heb het gevoel dat ik Hannie een plezier doe door hier uitdrukkelijk het contactadres te vermelden: Stichting Vrienden van het AZG, tel. 050-361 46 80. Maar misschien is het gewoon het simpelst om Hannie even aan te schieten. Overigens ... in de folders trof ik 40 foto's, waarvan welgeteld één foto van een man.

De rest van de avond was eigenlijk te kort: het ging over herinneringen, geschiedenissen en verschillen tussen nu en vroeger, zoals de verdwenen schoorstenen van de centrale, het verdwenen ACM gebouw, de files die tegenwoordig al voor Ruischerbrug staan, het ons toeschijnt dat de kwaliteit van het vrijwilligerswerk tegenwoordig een stuk hoger lijkt te liggen dan zeg 20 jaar geleden, de school ... en nog tig andere onderwerpen.

Karel Drabe

Vrijwil'liger, m (-s) iem. die vrijwillig iets op zich neemt

Dat is de uitleg die de Dikke Van Dale geeft. Minder wordt het als je een "echte" vrijwilliger bent:
"het is een echte vrijwilliger," iem. die in alles zijn eigen wil doet, zich niets laat zeggen.

Wat is een vrijwilliger, wanneer ben je dat?
Deze vraag leggen we voor aan Roelie Dijkema en Welly Boer, vrijwilligers van het eerste uur. Volgens hen is vrijwilligerswerk werk dat je doet voor een groep, vereniging of kerk.

Roelie Dijkema en Welly Boer, twee vrijwilligers van het eerste uur
(Foto: Wolter Karsijns)

Maar je kunt ook individueel vrijwilligerswerk doen, op eigen initiatief, bijvoorbeeld voor iemand uit de buurt die ziek, gehandicapt of eenzaam is, ook wel burenhulp of (nog vroeger) noaberplicht genoemd. Kern is dat al deze werkzaamheden onbetaald zijn.

Beide dames zijn hun vrijwilligerscarrière begonnen bij het toneel in Thesinge (VIOD); Roelie al 43 jaar en Welly zo'n 30 jaar.
Eind jaren '70 bestond het bestuur van Dorpsbelangen geheel uit mannen en vond men het belangrijk dat er ook vrouwen tot het bestuur toetraden. Dankzij haar grote mond (het zijn haar eigen woorden-red.) kwam Roelie Dijkema erin en moest zij gelijk de scheidend secretaris opvolgen. Maar één vrouw alleen was ook niks en zo kwam Welly ter versterking ook in het bestuur. Hun eerste grote optreden was met de opening van "Pabbemaras," de nieuwe woonwijk aan de Bakkerstraat.
Zij hielden het tot halverwege de jaren '90 vol, een hele staat van dienst. Het regelen van de 55+ reis, met een bloemetje langs nieuwe dorpsgenoten, het in de brandewijn zetten van rozijnen voor de traditionele "boerenjongens" tijdens Nijjoarsveziede ... het behoorde allemaal tot de taken, die zij verrichtten.

Is er veel veranderd in het vrijwilligerswerk de laatste jaren?
"Niet echt, het werk moet gedaan worden omdat het belangrijk is voor de leefbaarheid in het dorp. Als er niets meer georganiseerd wordt, gaat iedereen helemaal langs elkaar heen leven. En dan krijg je wel de kritiek van "Hier gebeurt nooit wat". Maar je moet er wel echt zelf iets voor doen. Soms moet je als vrijwilliger met een hamer en een knijptang achter de mensen aan om ze ergens bij te betrekken, ervoor warm te laten lopen.
Ook kun je merken dat het moeilijker is voor vrijwilligers tegenwoordig om er de tijd voor vrij te maken. Iedereen heeft het erg druk met werk, opvoeding, hobby's en wat dies meer zij."
Ze denken ook dat sommige vrijwilligers wel wat gemakkelijker denken over hun taak, het gaat anders dan vroeger.
Hoe het in de toekomst verder gaat? Daar hebben Welly en Roelie allebei wel een beetje zorgen over. Maar tot 31 december is dit nog hèt Jaar van de Vrijwilligers. Er is tegenwoordig wel meer aandacht voor het werk van vrijwilligers, je moet zuinig op ze zijn!

Susan de Smidt

Ach, je doet het voor je medemens.....

Zo reageerde Hennie Mollema vier jaar geleden toen haar ge­vraagd werd om de jaarlijkse collecte voor de brandwondenstichting te regelen in Thesinge. Er zijn nu vijf collectanten in het dorp voor dit goede doel en Hennie zorgt dat het ingezamelde geld afgedragen wordt in Ten Boer.

Er is dit jaar bijna 500 gulden opgehaald. Dat is een flink bedrag, wat waarschijnlijk te maken heeft met de manier waarop de collectanten hun taak opvatten. Als zij op hun route mensen niet thuis treffen, dan lopen ze op een ander moment in de week nog eens of zelfs een paar keer opnieuw.

Hennie Mollema
(Foto: Wolter Karsijns)

Hennie heeft - als ik haar er naar vraag - heel wat vrijwilligerswerk gedaan. Behalve de brandwondencollecte loopt zij ook op verzoek voor het reumafonds, de nierstichting en de kankerbestrijding. "Ja, ik kan moeilijk nee zeggen en vind het ook niet vervelend om deze klusjes te doen. De genoemde collectes worden positief ontvangen. Voor het Rode Kruis brengen we tegenwoordig acceptgiro's rond en dat blijkt landelijk gezien ook goed te lopen."

Toen de kinderen op school zaten, heeft Hennie ook aan allerlei klussen meegewerkt. In de tijd dat de peuterspeelzaal werd opgericht, was zoon Klaas één van de eerste groep en was er heel veel te doen. Dat was een leuke tijd en ook in de basisschoolperiode was Hennie met plezier lees- en biblio-moeder. Bovendien was het bij haar thuis altijd een zoete inval voor de kinderen.

Sinds kort doet ze in Bloemhof een avond per maand baliedienst. Ze laat bezoekers binnen en noteert hun namen en de bewoner waar ze naar toe gaan. Heel vaak komen er mensen uit het huis een praatje met haar maken en dat is precies waar het haar om gaat: onder de mensen zijn en een bezigheid hebben.

Voor de kerk heeft ze een paar activiteiten: ze is penningmeester van de zendingscommissie en helpt mee aan het kerkblad en brengt dit ook rond.
"Gelukkig hou ik nog tijd over om een ochtend per week mijn moeder te helpen in de huishouding. Voor ons allebei is dat heel gezellig."

Truus Top