Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

28e jaargang februari 2003
 

Bouwvreugde

Op een winderige vrijdagavond toog ik naar de "keet" van Hetty en Marinus aan de Schutterlaan nr. 18. Ze hadden het buitenlichtje al voor me aangedaan ter voorkoming van eventuele valpartijen over puin en modder; gelukkig is een deel van de oude oprit blijven liggen en vond ik zonder problemen de voordeur. Eenmaal binnen zat ik in een lekkere leunstoel met een kop koffie en mijn pen in de aanslag. Want ik wilde het nu wel eens weten: wat wordt er straks gebouwd op hun kavel en hoe lang zal het nog duren en hebben ze er nog wel zin in?

Elke dag rij ik langs de Schutterlaan en langzaam zag ik het huisje verdwijnen ... Eerst werden enkele omringende bomen gekapt, toen werd van binnenuit alles gestript en uiteindelijk lag het pand van de ene op de andere dag plat.

 

Hetty en Marinus Vermue voor hun tijdelijke woning 
(Foto: Wolter Karsijns)

En nu ligt daar een stuk kale grond, waar je nog vaag de contouren van een huis en een oprit kunt herkennen en je vraagt je af: en nu? Zelf zou ik moedeloos worden van zo'n langdurend project; maar Hetty en Marinus niet!  

Een opknapper ...
Toen ze op 19 december 2001 het koopcontract voor nummer 18 ondertekenden, waren ze in de veronderstelling dat het een opknapper zou worden; weliswaar een zeer grondige renovatie, maar het huis zou in de oude staat blijven bestaan. Ze kochten het huis van de erfgenamen van mevrouw Ridder-Oldthof; zij had het op haar beurt in 1981 gekocht van dhr. Bouwman. Niklaas Bouwman is in 1917 getrouwd met Grietje Slagter en samen kochten ze in 1925 de kavel aan de Schutter­laan nr. 18 voor 750 guldens van G.N. Schutter. In een half jaar tijd bouwden mijnheer Bouwman en de timmerlieden A. en B. Kol een huis met twee kamers en drie bedsteden. Later kwam er een schuurtje bij toen mijnheer Bouwman voor zijn werk in de melkventerij een schone ruimte met spoelbakken nodig had en een schuurtje voor het paard dat de melkkar trok. Vier kinderen werden er grootgebracht.
Wegens ouderdom verkocht de familie Bouwman in 1981 het huis aan de familie Ridder. Veel herstel en onderhoud is er sindsdien niet meer geweest. Toen de oude mevrouw Ridder overleed, besloten de kinderen dan ook tot verkoop van het pand. Door verzakkingen en achterstallig onderhoud beloofde het een ferme renovatieklus te worden voor de nieuwe eigenaren, Hetty en Marinus. Na een bezoek van de aannemer bleek de renovatie een illusie; het dak was slecht, de fundering bleek een pizzabodem met een "kruipruimte van 20 cm" en er zaten centimeter diepe scheuren in alle muren. Afbreken dus.
 

  

Witte puist!
Voorlopig trok het stel zo goed en zo kwaad als het kon in het huisje en liet in de tussentijd een keet naar Thesinge verslepen om in te gaan wonen zodra er gesloopt zou worden.
Bij elke tegenvaller hoort een meevaller; aangezien ze tijdens hun huizenjacht ook geboden hadden op een bouwkavel bij de stad Groningen, hadden ze al in die tijd een keet gekocht. Deze zag er wat vaal en kaal uit en ze gaven hem een fris wit kleurtje. 
Bleek nou toch de gemeente bezwaar aan te tekenen tegen deze kleur! Vooruit: twee kostbare klusdagen opofferen om de keet een fatsoenlijk baksteenrood kleurtje te geven.
Achteraf gezien vinden ze zelf zo'n enorm witte puist in de dorpskom ook geen gezicht. In augustus 2002 trokken Hetty en Marinus in de keet, nadat ze daar eigenhandig electriciteit en water hadden aangelegd, een douche in hadden gebouwd, een keukenblokje en de hoogst nodige meubels voor comfort hadden geïnstalleerd.

Niklaas Bouwman en Grietje Slagter, de grondleggers van het eerste huis aan de Schutterlaan nummer 18

De sloop
Toen begon een klus waar altijd wel vrienden en bekenden voor te porren zijn: slopen! Oud bloemetjesbehang met daarachter kranten uit 1925 kwamen te voorschijn bij het kaalschrapen van de muren, het gebinte werd keurig opgestapeld voor toekomstige lange winteravonden voor de houtkachel, de bedstee deuren verdwenen naar een enthousiaste zus, het glas in lood werd voorzichtig verwijderd en wacht op restauratie, de deurknoppen werden verzameld voor latere doeleinden in het nieuwe huis. Drie emmers vol met gigantische spijkers werden verzameld. En daarna: hameren, slaan, beuken en trekken maar! Toen Nico Groothoff kwam met een kraan voor het puin, stond alleen de voorgevel met het halfronde erkertje er nog. En toen was het stil. Tenminste, zo lijkt dat voor ons, passanten.

Niet over één nacht ijs
Maar Hetty en Marinus zaten niet stil: er moest een aannemer worden gevonden en een huis worden uitgezocht en naar wens worden aangepast. En dan maar hopen dat de gemeente het plan goedkeurt ...
Dat de jonge ondernemers van nummer 18 niet over één nacht ijs gaan, bleek wel toen ze mij een mapje lieten zien met tientallen foto's van voorbeeldhuizen; huizen die ze kriskras door de provincie hadden gezien en die ze mooi vonden. Samen met de aannemer werd een huis uitgezocht dat zou passen op een niet al te grote kavel, bij het aanzicht van de Schutterlaan en bij de wensen van de kopers. Een mooie ruime garage met hobbyzolder erbij, klassieke rode baksteen muren, rode pannen op het dak en eenvoudige strakke dakgoot; zo te zien goed passend bij de aangrenzende woningen.

De bouw kan beginnen ...
Op de dag van dit interview is de vergunning van de gemeente binnen; na een eerdere afwijzing. Vaak moet er nog geschaafd worden aan toegestane dakgoothoogtes, kleurgebruik etc. Inmid­dels is ook de welstandscommissie (vroeger de schoonheidscom­missie) accoord en kan de opdracht aan de aannemer worden gegeven.

             
Het oude huis in volle glorie! (De foto werd gemaakt op donderdag 1 oktober 1981.)

Omstreeks april hopen ze met de bouw te kunnen beginnen en met een beetje geluk trekken ze tegen de eindejaarswisseling van 2003 in hun nieuwe huis.
Maar Hetty en Marinus hebben inmiddels wel geleerd om zich niet blind te staren op plandata en deadlines. Lukt het niet, dan lukt het niet; voorlopig zitten ze warm, comfortabel en knus in hun keet en nemen ze alles zoals het komt. Ondertussen verkennen ze het dorpsleven en hebben hun eerste Nijjoarsveziede al doorstaan, met veel ple­zier. Thesinge en omstreken zijn hen overigens niet vreemd. Hetty is opgegroeid in Veelerveen en na wat omzwervingen door Nederland, vestigde ze zich in de stad Groningen. Toch wist ze altijd wel dat ze de intimiteit en geborgenheid van een dorp in de loop van de tijd weer zou opzoeken. Marinus werd door zijn Zeeuwse ouders grootgebracht op een gemengd boerenbedrijf in Tjuchem. Veel van zijn familie woont in de buurt; één familielid is ons allemaal welbekend: boer Goense, een volle oom van Marinus.
Wat heeft zijn oom dan wel niet gedaan, vroeg ik, dat zijn naam verbonden is aan een fietspad? Het bleek volharding te zijn; boer Goense heeft zich jarenlang verzet tegen de plannen van Dorpsbelangen om een fietspad op de huidige plek aan te leggen, dwars door zijn land heen. Toen hij uiteindelijk toch overstag ging, heeft de gemeente als dank het fietspad zijn naam gegeven.

De keuze van Thesinge als vestigingsplaats is dus voor Hetty en Marinus geen toevalstreffer geweest; de plek in het dorp daarentegen wel. Ze verheugen zich nu al op al het zonlicht dat straks de hele dag hun huis binnen zal stromen. En de zorgen om een tuin? Dat is voor morgen ...

Karline Malfliet

Met dank aan mevrouw Trientje Heemstra-Bouwman, die zo vriendelijk was familie verhalen en foto's over haar jeugd aan de Schutterlaan nr. 18 ter beschikking te stellen.

Heeft u ook een leuk bouwverhaal? Of een bijzondere geschiedenis van uw huis uitgezocht?  Bel de redactie!