Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

28e jaargang juli 2002
 

Groeten uit Veelerveen ...

Zoals velen van u al wel zullen weten, heeft de familie Hoekstra van de Grasdijkweg 15 eind juni ons dorp verlaten. Met gemengde gevoelens namen ze afscheid van een prachtig huis op een daalderse plek! Op de valreep werd ik uitgenodigd voor een gesprek.

Eerst even een vraagje aan de kinderen: Zijn jullie blij dat jullie gaan verhuizen? En waarom?
Jorrit (8): "Ja; een veel leukere school."

         

De Familie Hoekstra van de Grasdijkweg 15 is eind juni    verhuisd naar Veelerveen. Vanaf deze plaats doen ze iedereen de hartelijke groeten! V.l.n.r.: Herman, Jorrit, Wietse, Sjouke, Annelieke en Jolien. (Foto: Henk Remerie)

Herman (10): "Nee; omdat ik hier allemaal vriendjes heb en daar nog niet."
Jolien (11): "Van de ene kant vind ik het wel leuk, van de andere kant niet. Ik heb hier wel vriendinnetjes en daar moet ik ze nog krijgen."
(De driejarige Wietse heeft nog geen mening. Zijn schoolcarrière moet nog beginnen.)

Ze zijn al een keertje naar de nieuwe school geweest. Het is een klein gezellig schooltje met op dit moment slechts 29 leerlingen. U begrijpt dat ze daar in Vriescheloo met open armen worden ontvangen! Jolien komt in een klasje van drie: zij en twee jongens; Jorrit in een klas van vijf: twee jongens (die andere jongen is ook nieuw) en drie meisjes. Herman heeft geluk: bij hem zitten zowel jongens als meisjes.
Ze zitten hier alledrie op voetbal; de jongens blijven voetballen, maar Jolien stapt straks over op gym.

En dan nu: de ouders. Hoelang wonen jullie hier al?
Sjouke (38) moet even nadenken, maar Annelieke (36) weet het nog precies. Het staat in haar geheugen gegrift! "29 Oktober 1987; toen hebben we het bedrijf gekocht. Sjouke wou voer verkopen aan de heer Klunder en toen bleek dat hij het bedrijf wilde verkopen."
Sjouke: "We zijn hier getrouwd en hebben onze kinderen hier gekregen: drie in het oude huis en één in het nieuwe. Ik vond kippen altijd wel leuk; en koeien ... Ik werk als vertegenwoordiger van een veevoerfabriek en had dus altijd twee banen.  Maar om rendabel te kunnen werken, moet je uitbreiden. En dat kon hier niet; dat laat de milieuvergunning hier niet toe.
Moeilijk; wat moet je dan doen? Je bent jong en je wilt wat! Ik zei: Weet je wat, we zetten een mooi huis neer. Als de huizen duur zijn en de bedrijven goedkoop, dan kunnen we de stap wagen ... We hebben hier een geweldig leuke woonplek gecreëerd. En die kippen waren er mooi bij."

Voedselveiligheid
"Je maakt keuzes ...
Investeringen; moet je die nog in dat oude gebouw doen?
Wij zitten hier in een welvaartsmaatschappij waarin voedselveiligheid en dierwelzijn hele belangrijke aspecten zijn geworden. De laagste kostprijs is Thailand, Brazilië. Voedselveiligheid wil zeggen: salmonella- en campylobactorvrij (dat is een nog ergere ziekteverwekker). Bovendien diermeelvrij; vrij van antibioticum, dioxines en schadelijke stoffen. Neem nou die nutrofen affaire. Zelfs Coca Cola heeft er mee te maken! Daar moesten ook de schappen helemaal leeg. En Iglo ... en Nutricia! Je moet er toch niet aan denken dat je je baby zoiets geeft!
Mensen moeten er maar op vertrouwen dat het voedsel goed is! Ook al weten ze vaak niet eens hoe het is geproduceerd. Wij moeten er voor zorgen dat de consument weer vertrouwen in ons krijgt! Maar daarvoor moet je wel een bepaalde bedrijfsgrootte hebben; met zo'n 12.000 kippen is het niet meer rendabel.
En stoppen stond nog niet in mijn woordenboek ..."

Dierwelzijn
"Het is een kunst dat boeren dertig jaar lang eieren voor een dubbeltje hebben geproduceerd. Maar na die dertig jaar zat die kip wel in een hokje! En voldoet aan alle veiligheidseisen. (Zelfs melk ging ongeveer met de port van een postzegel omhoog.) Men vindt die dieren zo zielig. Als je het anders wilt, moet je er voor betalen! De mensen zijn naïef! De batterijen worden hier verkocht en straks in Polen weer gebruikt. Ook de eierverwerkende industrie gaat naar het buitenland. En die producten worden weer naar Nederland ingevoerd: men koopt een scharreleitje voor bij het ontbijt en neemt 's middags een plakje cake bij de thee. Gemaakt van eieren uit een legbatterij, want anders is het cakeje te duur ...
De boeren wíllen wel anders. Het is een kwestie van geld! De retailer (grootwinkelbedrijven!) wil niet meer betalen!"

Weekendhuwelijk
"Ik mocht hier altijd graag wonen. En als vertegenwoordiger zit je overal dichtbij: Winschoten, Drachten, Assen ... alleen het Hogeland viel qua tijd weleens tegen.
Wij gaan verhuizen naar Veelerveen; dat is in de omgeving van Westerwolde. Een mooie omgeving, mooie natuur ..."
Annelieke: "Eigenlijk lag er altijd wel een project op de plank; we hebben al jaren rondgekeken.
We hebben het bedrijf al op 4 december 2001 gekocht. Sjouke is er op 10 december heengegaan. Vanaf die tijd hebben we een weekendhuwelijk: ik ga elk weekend met de kinderen naar hem toe. (Bij kippen moet je bij zijn; het is tenslotte levende have. Je moet er zó even naar toe kunnen.) Maar door-de-week zitten we op 60 km afstand! Als er eens iets is, kun je niet even snel naar elkaar toe.
Ik ben blij dat het straks achter de rug is. Voor de kinderen is het ook veel rustiger."

Nooit vrij ...
Sjouke is vertegenwoordiger/voorlichter bij een veevoederbedrijf en werkzaam in de vleeskuikens; in het begin ook voor runderen en varkens. In feite is hij nooit vrij, er kan altijd iets gebeuren ... "Als er wat verkeerd gaat, wordt Sjouke gebeld. Boeren wachten niet tot na het weekend, daarvoor gaat het om te veel geld. Een dokter draait om de beurt weekenddiensten, maar dat is er bij ons niet bij. Ook minder werken - bv. drie dagen in de week - lukt niet.
Hierdoor komt de opvoeding van de kinderen voor het merendeel op mij neer. Ik heb er dan ook bewust voor gekozen niet buitenshuis te gaan werken."
Sjouke: "Het is de kunst om met zo weinig mogelijk kosten er zo veel mogelijk uit te halen.
Het houden van vleeskuikens is erg secuur werk; allerlei zaken moeten beheerst worden: het klimaat, de luchtvochtigheid, temperatuur, CO2 ... De computer is hierbij onmisbaar.
Het gaat om de gezondheid van de dieren. Alleen met voldoende water, voer en verlichting ben je er nog niet! Er kan van alles fout gaan ... en daardoor moet je zo vaak even kijken."

Wat drijft je om hier weg te gaan?
"Het is een uitdaging. Dat ondernemen vind ik prachtig. (Volgens Annelieke moet je het zien als een zeer uit de hand gelopen "hobby".) In Veelerveen heb ik hulp van een kuikenmester, een klant van mij. Dat kan met een groter bedrijf (85.000 kuikens); bij zo'n klein bedrijfje is het niet rendabel.
Ik vind het boerenleven hartstikke mooi. Uitpluizen: hoe moet dit, hoe moet dat ... Het gebruik maken van de mogelijkheden. Ik ben een vechter, kijk verder! Hoe maak ik optimaal gebruik van de regeltjes?"
Het huis is inmiddels verkocht. Er komt een gezin met twee kinderen in: een meisje van tien en een jongen van twaalf.
Volgens Annelieke hebben de kinderen straks meer ruimte; buitenshuis dan. "Het huis zelf is mijn grootste probleem: wat dat aangaat, gaan we er duidelijk op achteruit.
Maar ik heb het altijd geweten ..."

"We hebben het hier gered; dáár moeten we ook weer wat opbouwen," relativeert Sjouke. "Het mes snijdt aan twee kanten: doordat ik zelf vleeskuikens heb, weet ik hoe je het moet doen/waar je op moet letten. Ik probeer ook weleens iets uit bij m'n eigen kippen. Het is altijd weer anders. Als ik iets zie, vraag ik me af: Waarom doet ie dat? Je kunt tenslotte van elkaar leren ... en je krijgt een goede vertrouwensrelatie. Je bent altijd aan het optimaliseren."

Steeds ingewikkelder ...
"Het management doet Sjouke. En in het weekend; door-de-week hebben we hulp. Ik ben geen kippenmester, daar heb ik niet voor geleerd; mijn beroep is fysiotherapeut.
In het begin zat er een alarm op en was het nog handbediend bij te houden. Als er dan iets was, belde ik Sjouke en kon ik me er wel mee redden. Maar tegenwoordig is alles computer gestuurd en wordt het veel te ingewikkeld! Het is voor mij dan ook een geruststellende gedachte dat we daar straks hulp hebben. Als Sjouke eens iets overkomt ..."
Sjouke: "Ik vind het knap van Annelieke dat ze mij m'n gang laat gaan. Door mij kan zij zich niet ontplooien. Ik ben niet altijd even makkelijk, ook niet voor mezelf: ik wìl te veel! En (lachend) dit is misschien nog wel niet eens de laatste keer ..."
"Ho, ho! ..." reageert Annelieke, "ik ben er ook nog! Voor mij voorlopig wel!"

Ik kan het me voorstellen ... wie denkt er nu op zo'n moment alweer aan een nieuwe verhuizing??
Veel succes in de nieuwe woonplaats! En laat nog eens iets van jullie horen ...

Hillie Ramaker-Tepper