Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

28e jaargang mei 2002
 

Geweldig! Het doel is gehaald

Pietersplein naar Pieterburen. Ondertussen zit het feest erop en is het beoogde doel: f 100.000,- binnenhalen voor een nieuw Ronald McDonaldhuis, een feit. Heel erg te betreuren vind ik het dat in de regionale krant zo weinig aandacht aan deze actie is besteed. Die stond bol van de informatie over het Girospektakel - en terecht - maar we hadden graag wat meegedeeld in het grote succes.
Ik had beloofd een verslag te schrijven van deze megatocht.
 
 

Het werd de "tocht der tochten", dat kan ik nu wel concluderen. Nu het allemaal voorbij is, heb ik er moeite mee me weer aan te passen aan de gewone gang van zaken, de dingen van alle dag. 14 dagen zaten we in een ritme van fietsen, eten, masseren, slapen met een geweldige groep renners en met een begeleidingsteam dat alle lof verdient voor de manier waarop ze ons heeft geassisteerd. We overnachtten in prima hotels en jeugdherbergen. De maaltijden waren over het algemeen voor­treffelijk; en wat vooral belangrijk is: er waren nauwelijks valpartijen. Enkel wat materiaalschade. Een etappe in Zwitserland van Bellinzona naar Zug, over de St. Gotthardpas, kon niet worden verreden door de vele sneeuw.
Er was veel humor onderweg; erg belangrijk, want dat motiveert in moeilijke tijden.

 
  Ad van Zalk met maatje Roelof Bekkema bij de finish in Zuidlaren (Foto: Margot van Zalk)
 

En de climax van de reis was echt de laatste dag, met de presentatie van de cheque op de Grote Markt, de rondrit over het proloogparcours en de feestelijke intocht in Pieterburen.

Het begeleidingsteam
Drie weken voor ons vertrek hadden we tijdens het trainingsweekend naar het Teutoburgerwoud al kennis kunnen maken met Thamar, de stagiaire van de opleiding Sport Recreatie en Management. Zij werd de bezige bij, belast met de organisatie van alles rondom hotels, maaltijden, kamerverdeling, enz. Zij ook leidde 's avonds de organisatorische praatjes.
Altijd met een gulle lach. Dat werd het handelskenmerk van het gehele team en werkte zeer opbeurend tijdens al die moeilijke momenten die iedereen heeft gekend.
Ook was in het trainingsweekend het echtpaar Free en Gerda Westerhof al van de partij. Zij verkochten een paar jaar geleden hun bedrijf van zonweringen aan de Ulgersmaweg en Free had aangeboden om van het geheel video-opnames te maken. Filmen is zijn hobby en hij heeft voor de film die hij over Ede Staal gemaakt heeft in Groningen een tweede prijs gekregen.
Overal was hij met zijn camera. Terwijl Gerda halsbrekende toeren uithaalde met de auto filmde Free het peloton vanuit tal van posities. Ook shotjes vanuit koolzaadvelden, onder bruggen door, via spiegels op onoverzichtelijke straathoeken ... hij koos altijd interessante plekken.
Van de Hanzehogeschool, een van de hoofdsponsors, waren Vanessa en Astrid gevraagd. Beiden (resp. derdejaars en afgestudeerd aan de opleiding fysiotherapie) zouden aan de vermoeide en zere spieren van de renners gaan werken. Een zware klus. Zij ook reden in de bezembus, beschikbaar gesteld door sponsor Nordlease.
Hans en Hennie reden de bestelbus die door Koop-Tjuchum was geleverd en waarin de bagage werd vervoerd. Zij hadden ervaring opgedaan bij het begeleiden van andere wielerevenementen en reden voorop om de juiste route aan te geven.
Tot slot was er nog een vierde auto, voor deze gelegenheid helemaal roze gespoten en met het giroffogiro-logo de blikvanger van de karavaan. Hierin reed Thamar met Toos, de echtgenote van een van de renners.
Gerda, Hennie en Toos ontfermden zich over de was. Iedereen had zijn identieke sponsorkleding gemerkt; geen overbodige luxe! Zij ook deelden de renners op de koffie- en lunchstops bananen, mueslirepen, drankjes en in het hotel gemaakte broodpakketjes uit.

Het vertrek: zaterdag 27 april
Het hele gezelschap verzamelde zich in Tynaarlo bij de busonderneming "Rapide". Daarna reden we met een lange sliert volgauto's, vooral van familie, naar Hoogezand. Daar kregen we een toespraak van de voorzitter van het giro-comité en op het plein deed Derk Bosscher op zeer grappige wijze voor T.V-Noord een interview met Henk Baron, de voorzitter van het Stichtingsbestuur. Van de gemeente was er een envelop met inhoud voor het goede doel. Wia Buze en "Diep Triest" luidden ons muzikaal uit.
Hierna begon de 22 uur durende busreis naar Rome. Een lange zit en niet het meest plezierige deel van de reis. Maar een fietser stelt zich ook daarop in!
Het aanvankelijk slechte weer lieten we halverwege Duitsland achter ons en in het volle maanlicht konden we op de Brenner pas heel mooi de besneeuwde bergtoppen zien.
Op deze reis werd duidelijk dat de invoering van de euro toch heel gemakkelijk is. Het ontbijt ergens in de Po-vlakte kon zo uit de portemonnee worden betaald.

Rome
Zondagmiddag om half twee stond Free onze aankomst in Prima Porta, even ten noorden van Rome, te filmen. Omdat we zo mooi op tijd waren, hebben we 's middags nog een rondje van 40 km gereden. Wennen aan de Italiaanse wegen en de direct al pittige heuvels. Heerlijk in de volle en warme lentezon.
Maandag hadden we afgesproken met Lidy Peters, een lerares uit Nederland, die al jaren in Rome woont en er regelmatig tolkt. Alleen de trein- en metroreis naar het centrum was al een belevenis en zeker de rondleiding die Lidy later voor ons in petto had. Het Collosseum en de Treviefontein waren topattracties. Rond het middaguur was er nog een interview gepland met Aad Heering van het Algemeen Dagblad. (Pag. 2 van het AD 29-04-20­02.) De wandeling eindigde op het Pietersplein. Daar vlakbij is de kerk van de Friezen, waar rector Ruud Smit ons een mis opdroeg. Een zeer speciale ervaring. In de kerk konden we ons verkleden. In onze volledige fietsuitrusting en met fiets verzamelden we ons op het Pietersplein voor een fotosessie. Grappig was het om te zien hoeveel Nederlanders uit alle hoeken op ons afkwamen. Ze wilden van alles over ons en onze actie weten. Helemaal super was het toen een aantal het Gronings volkslied begon te zingen. Iedereen galmde uit volle borst mee. Daarbij liepen mij de rillingen over de rug!
Daar loste de Ned. ambassadeur het startschot voor onze "proloog": Pietersplein – Prima Porta (15 km). Achter gids Lidy Peters aan op haar bromscooter maakten we kennis met het Romeinse verkeer, waar niemand zich schijnt te storen aan verkeersregels. Een ware beproeving om hier gezamenlijk uit te komen!


De etappes
Na weken van voorbereiding kon dan eindelijk het echte werk beginnen. De meeste van de 21 renners hadden tussen de vier- en vijfduizend trainingskilometers gefietst. Door mijn werk­zaamheden voor Cycletours in Nieuw-Zeeland was ik daar niet aan toe gekomen. Was het daarom dat ik slecht sliep?
Het werd een prachtige dag. De berekende 195 km werden 220, daar de kaartlezers zich een aantal keren vergisten. Het landschap vergoedde veel. We fietsten netjes twee aan twee, maar moesten zo nu en dan even aan de kant om een stroom auto's, die een file achter onze karavaan vormden, te laten passeren. Dienus Vos (59), onze wegkapitein en oud-wielrenner en schaatscoach, had samen met stichtingsbestuurslid Cor Linstra de routes gemaakt en er was bewust gekozen voor kleine landelijke weggetjes.
Sinalunga was de eerste aankomstplaats. Een heerlijke douche en een forse pastamaaltijd was onze beloning.
De tweede etappe ging dwars door Toscane. Schitterend maar zwaar door de vele bergen die we moesten nemen. Zonnig en warm. 's Middags werd het 30
°. We passeerden Florence en we overnachtten in Tole, dat we uiterst vermoeid en na een klim van 15 km om 19.30 uur pas bereikten: wederom 220 km!
De derde etappe zou een hesteldagje worden ... Vooral door vlak terrein bereikten we via Modena de Po-vlakte. Parallel aan de autoweg reden we de saaiste etappe via Parma naar Piacenza. Veel industriegebied. Halverwege de dag was het gaan regenen. Een voorbode voor de komende dagen? Onze tellers stopten op 195 km.
De dames van het massageteam hadden veel werk. Na drie dagen al 635 km! Dat had zijn weerslag op de spieren. Het trainingsweekend in het Teutoburgerwoud van 450 km had ons geleerd om toch wat op "reserve" te rijden. De sterkeren iets langer op kop.

Een aantal renners had maag- en darmklachten. Zware inspanningen, je eet alles wat los en vast zit, extran, een poeder dat je met water aanlengt, om de dorst te lessen. Volgens Fetse Hoogland, de meefietsende huisarts, kwam het door deze combinatie van factoren.
Fetse, die een jaar verlof heeft genomen, was mee om eerste hulp te kunnen verlenen. Voor de fietsers hoefde hij gelukkig niet op te treden; wel voor Thamar, die bij een val in het hotel haar voet verstuikte en een scheurtje in haar pols opliep en waarvoor hij een spalkje ontwikkelde.
Dat had een reorganisatie in het besturen van de volgauto's tot gevolg.
De vierde dag staat in ons geheugen gegrift. Uitzonderlijk slecht werd het weer. Vanaf de Italiaans-Zwitserse grens was het onophoudelijk gaan stortregenen. In Lugano veranderde de weg spontaan in een grote rivier, waardoor we omhoog moesten fietsen. Het water spoot uit de putten. De riolen konden die overvloed niet aan. Riviertjes veranderden in kolkende water­massa's. Brandweerteams rukten uit om hulp te verlenen. Niet te beschrijven!
Na een forse klim volgde een lange afdaling naar Bellinzona. Door en door verkleumd wachtten we beneden op elkaar, waarna een paar deelnemers in de bezembus zijn gestapt. Onverantwoord om verder te rijden, ook al restten nog slechts acht km naar de warme douche.

De andere dag besloot de leiding om de etappe van Bellinzona naar Zug per trein te maken. De Gotthardpas was minstens vijf dagen gesloten. Er was een meter sneeuw gevallen ... Jammer, dan moest een andere etappe maar de koninginnerit worden.
In Zug was er genoeg tijd om aandacht aan de fiets te besteden. Vrijwel alle remblokjes moesten worden vernieuwd. De rustdag kwam ons dus goed uit, temeer daar de volgende etappe al de zwaarste zou worden. Het weer knapte gelukkig op. Op en neer reden we Zwitserland uit, de Rijn over bij Rheinhausen. Over de zuidwestelijke uitlopers van het Zwarte Woud passeerden we de Rijn opnieuw. Het fraaie Séléstat in de Franse Vogezen bereikten we na 237 km. Weer een dag dichter bij huis.
Séléstat-Homburg (172 km) was een mooie wijnroute door de Elzas. In Zweibrücken hadden we een aanvaring met de Polizei. We werden dwingend verwezen naar het fietspad, nadat er zich een flinke file achter ons had gevormd.
De twee volgende dagen Homburg-Emmelshausen door de Hunsrück (142 km) en Emmelshausen-Meinershagen door de Eiffel (185 km) hebben mij een andere kijk op Duitsland gegeven. Schitterende weggetjes door prachtig natuurgebied. Ogenschijnlijk kortere etappes, maar beslist niet minder zwaar. Vooral de route door de Eiffel kende lange steile klimmen en dito afdalingen. Bij de langere klimmen mocht elke renner zijn eigen tempo bepalen. Bij elkaar blijven is dan moeilijk. Ieder klimt verschillend.

In Münster, de eerste aankomstplaats in de Giro d'Italia, was geen hotelaccomodatie voor ons. We werden verdeeld over twee hotels in Nordwalde en Greven ten noorden van Münster.
De laatste etappe werd een ware triomftocht. Helemaal vlak en met de wind in de rug reden we naar Haselhünne. De plaatselijke wielervereniging had een actie voor ons op touw gezet. Een cheque van 500 euro kregen we, een pasta maaltijd en de burge­meester doneerde namens de gemeente ook nog een bedrag. De Duitse fietsers begeleidden ons naar Ter Apel, waar de fiets­club "De Windhappers" uit Stadskanaal ons oppikte. Ook hier waren er mooie woorden, cheques en spontane inzamelingsacties. De "Dobberieders", de fietsclub uit Zuidlaren en thuishaven van het Stichtingsbestuur, begeleidde ons naar "Dennenoord". Een dweilorkest haalde ons muzikaal in, waarna alle renners zich in de armen stortten van familie en vrienden. We kregen hier een maaltijd aangeboden. 's Nachts sliep iedereen - op de twee "buitenlanders" na (Rob uit Meyl en Albert uit Zeist) - in zijn eigen bed.
 

Het sportieve fietswerk zat er toen op, de ontlading was geweest. De zaterdag zou het feestelijk hoogtepunt worden: Zuidlaren – Groningen – Pieterburen. De dag van de start van de giro hadden we uitgekozen om op de Grote Markt ons uiteindelijke doel te verwezenlijken.
Om twaalf uur pasten we in het Giro-programma. 

 
  Het 21-koppige rennersteam. (Ad van Zalk: gehurkt, vierde van rechts.)
 

Na mooie woorden van radio- en giroverslaggever Harrie Snuk en burgemeester Wallage kreeg Tea Stolte uit handen van de geëmotioneerde Henk Baron de cheque waar het allemaal om te doen was: 100.000 gulden! De daaropvolgende rit over het proloogparcours was voor ons de kroon op het werk. 
In Pieterburen werden we muzikaal onthaald door het plaatselijke fanfareorkest, voorafgegaan door dorpsjeugd met ballonnen. Van de burgemeester kregen we allemaal een medaille. Ook hier was er een cheque voor Tea Stolte, die iedereen bedankte voor de grote inzet.

De Ronde van Italië mag dan Groningen op de kaart hebben gezet, wij hebben toch maar mooi het Ronald McDonaldhuis naamsbekendheid gegeven!!
En nu maar nagenieten en weer afkicken ...
Alle mensen die een bijdrage hebben gestort, wil ik hiervoor graag bedanken. Mocht u door dit verhaal enthousiast zijn geraakt: u kunt nog altijd een bijdrage leveren op Rabobank­nummer 162283369.

Ad van Zalk