Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

32e jaargang april 2006
 

Van St. Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostela

Dat wordt dan achthonderd kilometer wandelen
 

Over een week is het zover. Tegen de tijd dat u dit artikeltje leest is Herman Huiskes bezig met het pakken van zijn rugzak en met een laatste controle van zijn reispapieren. Herman begint namelijk begin mei met het lopen van de pelgrimage naar Santiago de Compostela. Hij start in het stadje St. Jean-Pied-de-Port, gelegen in de Franse Pyreneeën aan de kant van de Golf van Biskaje. En hij verwacht na drieënveertig dagen aan te komen in Santiago de Compostela. Die plaats ligt in Noordwest Spanje, in Galicië, vlak aan de Atlantische Oceaan, zo’n achthonderd kilometer verderop! Toen de redactie van de Garmer & Thesinger Express van die plannen hoorde was dat aanleiding om eens even langs te gaan aan de W. F. Hildebrandstraat 53.

Waarom naar Santiago de Compostela

Herman vertelt enthousiast dat hij onlangs met pre-pensioen is gegaan en nu dus alle tijd heeft om eens een echt grote uitdaging aan te gaan. Na wat overwegingen heeft hij gekozen voor het lopen van een pelgrimsroute.

 
    Herman Huiskes in volledige Nordic Walking uitrusting; klaar voor de pelgrimstocht.
(Foto: Henk Remerie)

Tijdens zo’n pelgrimstocht kom je tot jezelf. Je hebt immers alle tijd om eens rustig na te denken.
Op één van de internetsites is dit als volgt verwoord: “Een pelgrimage is een tocht naar een plek van spiritueel belang met de bedoeling om inzicht te verwerven. Niet het einddoel, maar de weg ernaar toe, is hiervoor de manier”.
De drie bekendste pelgrimsroutes, de zogenaamde Middeleeuwse routes, zijn die naar Santiago de Compostela (met als teken de Jacobsschelp), de voettocht naar Rome (het teken is het kruis) en de intocht in Jeruzalem (met de palmtak als teken). Herman koos voor de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Ook wel Jacobsweg of Camino de Santiago genoemd, omdat ooit de apostel Jacobus deze route zou hebben gelopen. Sint Jacobus bracht het christendom naar deze streken. Hij is dan ook de nationale heilige van Spanje. Volgens overlevering ligt de apostel Jacobus begraven in Santiago de Compostela. De naam Santiago betekent dan ook Sint Jacobus.
Overigens zou het lopen van deze route al stammen uit voorchristelijke tijden. Destijds was het een onderdeel van een Keltische vruchtbaarheidsrite. Uit die oude tijden stammen ook de symbolen die bij deze pelgrimage horen: de Jacobsschelp en het Zwaardkruis (ook wel de Lagarto of hagedis genoemd).
Ook bij de oude Romeinen zou het lopen van dit pad al een speciale betekenis hebben gehad. De Romeinse legionaires van Caius Brutus liepen bijvoorbeeld door tot aan de oceaan, tot aan het stadje Finistere. Daar was volgens de Romeinen het einde van de wereld en achter de horizon begon de Onderwereld, de Hades. Bij zonsondergang ging de zon dus naar de Onderwereld om ’s ochtends weer te verschijnen in het “hier en nu”. Tenminste, dat hoopte men toen. En om die zonsopgang van de goden af te dwingen voerde men dan een bepaalde rite uit.

Training
Ongetraind aan een dergelijke pelgrimage beginnen is, op z’n zachts gezegd, gekkenwerk. Van de duizenden pelgrims die jaarlijks aan de Jacobsweg beginnen vallen er honderden af omdat ze de tocht zwaar onderschat hebben. Ieder jaar weer! Herman is dus al een half jaar geleden begonnen met trainen. Twee à drie keer per week maakt hij een stevige wandeling. Zo’n vijftien tot vijfentwintig kilometer. In het begin zonder noemenswaardige bagage maar inmiddels met volle bepakking. “De overgang van ‘zonder bagage’ naar ‘met bagage’ was wel even wennen”, vertelt Herman, “meteen een paar forse blaren!”. Waarschijnlijk ontstaan die doordat de voeten op een andere manier/plaats belast worden omdat je lichaamshouding door de bepakking veranderd is.

Uitrusting
Alles wat je tijdens de tocht nodig hebt moet je wel zelf meedragen. Dus alleen het hoogst noodzakelijke wordt meegenomen. En alle spullen natuurlijk in zo licht mogelijke uitvoering. Herman komt dan aan ruim tien kilo, dat is inclusief het eigengewicht van de rugzak. Niet gek die tien kilo, want op een internetsite lees ik zojuist dat een zekere pelgrim al trots was op veertien kilo.
Verder heeft Herman natuurlijk een Jacobsschelp bij zich en een zogenaamde Pelgrimspas. Die pas laat je op bepaalde plaatsen langs de route afstempelen als bewijs dat je ook echt een lange pelgrimage gedaan hebt, maar de pas geeft ook toegang tot de zogenaamde Refugio’s (een soort jeugdherbergen om goedkoop te overnachten). Aan het einde van de tocht, in Santiago bij het pelgrimsbureau, krijg je op vertoon van die pas een certificaat.
Een belangrijk punt is de bescherming tegen de zon. Omdat je min of meer pal West loopt heb je de zon altijd op de linkerhelft van je lichaam. Een grote hoed, een lange broek en een shirt met lange mouwen zijn daarom geen overbodige luxe.

 

   
    De Pelgrimsroute

Achtergrondinformatie
Op internet zijn heel gemakkelijk allerlei wetenswaardigheidjes over deze pelgrimstocht te vinden. Als je Santiago en pelgrimstocht als zoektermen intikt krijg je tientallen web-adressen met reisverhalen voorgeschoteld. Maar ook het adres van “Het Nederlands Genootschap van Sint Jacob”. Op deze site vind je een antwoord op bijna elke vraag die je maar kunt bedenken: hoe lang is de tocht vanaf Nederland? Is het voor een vrouw alleen wel veilig? Wat moet ik meenemen? Waar kan ik een Jacobsschelp kopen? Wie wil er met me meelopen of meefietsen? Enzovoort.

Tenslotte
Herman, de redactie van de wenst je veel succes en misschien horen we nog wel iets van je tijdens je pelgrimage.
Herman wil namelijk de wel af en toe via een mailtje laten horen hoe het met hem gaat. Tenminste . . . . . als er onderweg internetcafés te vinden zijn.

Henk Vliem