Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

34e jaargang december 2009
 

Belangrijke verbindingen
 
     

In het nieuwe jaar breng ik een bezoek aan Chrétien Schouteten aan de Lageweg, wij noemen dit Klunder, in Thesinge. “Bij iedereen in de omgeving ben ik waarschijnlijk meer bekend als ‘de man van de zuster’, want Yvonne is 21 jaar, van 1971 tot 1992, wijkverpleegkundige geweest in de gemeente Ten Boer. Door haar bekendheid met de verschillende dorpen heeft zij, toen wij nog boven het voormalig Groene Kruisgebouw in Ten Boer woonden, al een voorkeur voor het dorp Thesinge gevoeld. Dit huis werd ons aangeboden, omdat de familie Mulder, die er na de familie Ten Cate woonde, van Yvonne wist dat zij er zeer gecharmeerd van was. We zijn nog steeds gelukkig met dit huis op deze prachtige plek en met zulke goede buren.

We verhuisden in december 1978 en toen we er pas woonden hebben we ons afgevraagd of we naar Siberië waren vertrokken. Wij vielen midden in de bekende sneeuwwinter! In de eerste jaren zijn we niet of nauwelijks met vakantie geweest. Yvonne heeft bijna alle werk verricht in de tuin. Ze creëerde met liefde een bloemen-, groente- en kruidentuin! Ik deed wat handlangerswerk en het jaarlijkse schilderwerk. We kregen in die tijd veel logé’s uit Limburg en hebben ook veel verbouwd. Zo kwamen er in de loop der jaren een kippenschuur en een carport bij. Bijna elk moment van onze vrije tijd werd toen in huis en tuin gestoken. In de laatste jaren besteden we ook wel klussen uit, omdat het best zwaar wordt.

   

    Chrétien Schouterten (Foto: Myla Uitham)

We willen hier zo lang mogelijk blijven wonen en dat kan alleen met hier en daar de nodige hulp. We voelen ons erg verbonden met onze buren en met het dorp en voelen de inzet van veel mensen als een kracht, die balans heeft gebracht binnen de dorpsgemeenschap. Daardoor zijn er zoveel mooie dingen gerealiseerd, zoals onlangs het nieuwe Trefpunt!”

Mijlpaal
Op 12 december heeft Chrétien afscheid genomen van zijn werk als scheikundeleraar op het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen, omdat hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft. In een middagvullend programma door leerlingen, oud-leerlingen en collega’s nam hij na 41 jaar afscheid van een werkzaam leven. Na de HBS-B ging Chrétien direct aan het werk op kantoor bij de Staatsmijn Emma, een kolenmijn in Hoensbroek. Zijn vader werkte er ook en in die tijd werkten er nog zevenduizend mensen ondergronds. “Doorstuderen was er in ons gezin niet bij. Na de militaire dienst wilde ik niet weer op kantoor werken en ben in het chemisch bedrijf van DSM in Geleen via interne opleidingen chemisch analist geworden. Toch voelde ik de drang om verder te studeren en begon aan een avondstudie N1 wis- &natuurkunde. In 1971 kon ik een halve baan krijgen bij de Rijksuniversiteit Groningen en ging daar tegelijkertijd ook studeren. Yvonne en ik verhuisden toen naar Ten Boer, waar Yvonne wijkzuster werd. In 1976 heb ik mijn studie scheikunde afgerond. Aan een middelbare school in Leek (tegenwoordig: De Borgen) heb ik negen jaar lesgegeven. Dit heb ik tussen ’81 en ‘85 gecombineerd met een baan als vakdidacticus scheikunde aan de universiteit. In ’85 ben ik volledig aan het Willem Lodewijk Gymnasium gaan werken.”

Koninklijke onderscheiding
“Toen burgemeester Rika Pot binnenkwam op mijn afscheid begon er iets te dagen. Yvonne wist ook van niets, maar achteraf hoorde ik dat mijn school, de gemeente Groningen en de Walfriedparochie in Lewenborg mij hadden voorgedragen voor Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Ik voel het echt als een erkenning en een waardering, waarbij ik me zeer dankbaar voel voor de inspirerende omgeving thuis en in het werk. Ik heb altijd de ruimte gekregen om mijn interesses te volgen en voelde me gestimuleerd. Het lintje dat ik mocht ontvangen heb ik voor een groot deel aan Yvonne te danken, ook omdat we inhoudelijk veel samen bespraken. Zij heeft mij in alles altijd ondersteund en gestimuleerd. We vullen elkaar goed aan, zij is een doener met heel veel energie en organisatietalent en ik ben meer een ontwikkelaar.”

Belangrijke verbindingen
“In het onderwijs heb ik jongeren willen leren over de grenzen van mijn vak heen te kijken. Daarvoor heb ik lesmateriaal ontwikkeld om met name de B-vakken te verbinden met wat ik zou willen noemen: de menselijke factor. Op school organiseren we projecten waarin alle vakgebieden samenwerken om de kennis die de leerling heeft of ontwikkelt te toetsen aan de toepassing ervan in de samenleving. Het doel is de jongeren bewust te maken van de effecten van kennis, zodat zij zich wellicht medeverantwoordelijk gaan voelen voor het gebruik van die kennis. Zorg voor de medemens en het delen van kennis met mensen uit andere culturen is voor mij een belangrijk doel. Het recht van de sterkste, de slimste of de rijkste wil ik ook bespreekbaar maken. Over dit onderwerp, het verbinden van kennis met de menselijke factor, heb ik vaak gepubliceerd in vakbladen. Didactiek (hoe breng je kennis over) en pedagogiek (hoe lever je een bijdrage aan de vorming van jongeren) hebben altijd mijn interesse gehad. Een voorbeeld: In een project over oorlog en vrede hebben veel vakken op school samengewerkt. Een onderwerp binnen het thema was het gebruik van chemische wapens. Vanuit allerlei invalshoeken werd er naar het onderwerp gekeken: chemisch, biologisch (medisch), historisch en ethisch. Hoe worden gifgassen gemaakt en vernietigd? Welke gevaren zijn ermee verbonden? Hoe werken ze in op het lichaam? Wie heeft ze in bezit? Wie heeft ze gebruikt? Is gebruik toegestaan? Waardoor komen mensen in gewetensconflicten? Ook de reacties van kunstenaars (schrijvers, schilders, componisten enz.) kregen aandacht. We probeerden de kleinschalige schoolse kennis voor de leerlingen binnen een project te verdiepen en te verbreden naar de zeer complexe werkelijkheid van de samenleving.”

Russische school
“Vanaf ’93 begonnen leerlingen van het WLG te corresponderen met leerlingen van Gymnasium nr. 1 in Severomorsk, 25 km ten noorden van Moermansk. Hier bevindt zich de Russische marinebasis. Mensen leven hier zeer geïsoleerd. Uit die correspondentie is uiteindelijk een scholenband ontstaan. Sinds 2001 organiseren de beide scholen gezamenlijke projecten over maatschappelijke thema’s. Elk jaar vindt er een afsluitende conferentie plaats. Het ene jaar in Groningen, het andere jaar in Severomorsk. Elk jaar reist een delegatie bestaande uit drie docenten en vier leerlingen naar de zusterschool. De uitwisseling geeft docenten en leerlingen de kans om over de grenzen van hun eigen (onderwijs)cultuur heen te kijken. Voor Severomorsk zijn er speciale visa nodig vanwege de militaire status van de stad. In 2004 is Yvonne ook meegereisd. Dat was heel speciaal. Ze werd door de Russen uitgenodigd; uit dank, omdat zij zoveel Russische docenten bij ons thuis heeft verzorgd toen als ze bij ons logeerden.
Ik werk nu mee, als vrijwilliger voor de stedenband Groningen – Moermansk/Severomorsk, aan het opzetten van een onderwijsproject over alcohol en jongeren. Dit project wordt voorbereid en uitgevoerd in samenwerking met alcoholpreventie-medewerkers. We willen het op alle middelbare scholen in Groningen, Moermansk en Severomorsk aanbieden. Ik zal me vooral bezig houden met de onderwijskundige kant van de coördinatie. Er moeten o.a. contacten worden gelegd met de middelbare scholen en lessuggesties worden gegeven. Ook moet een jury de werkstukken van leerlingen gaan beoordelen. Op het eind zal een gezamenlijke conferentie worden gehouden.”

Contact
“In mijn werk heeft het contact met mensen mij altijd het meest geboeid. Het meeste werkplezier beleef ik aan samenwerken en eigenlijk is dat heel breed. Blijkbaar had ik die interesse al heel vroeg. Toen ik 16 was, werd ik al leider bij de plaatselijke voetbalclub en heb ik de jongere voetballertjes gecoacht. Het voetbal werd later volleybal. Indertijd, toen we in ’71 uit Limburg kwamen, bleek dat ook een geschikte manier om heel snel veel contacten te krijgen in Ten Boer. Dit geldt ook voor de activiteiten die Yvonne en ik hebben binnen de Walfriedparochie in Lewenborg. Het contact met de mensen en de samenwerking die daaruit voorvloeit geeft ons heel veel voldoening. Jaarlijks wordt er met Pinksteren een viering van de Walfriedparochie gehouden in onze tuin. Onze activiteiten voor de kerkgemeenschap kosten energie, maar zijn ook inspirerend en leveren zo ook weer energie op. Datzelfde geldt voor het geven van onderwijs. Goed contact met elkaar werkt inspirerend en staat aan de basis van kwaliteit.”

Truus Top