Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

35e jaargang december 2009
 

Hij schuifelt door de gang van het verzorgingshuis. “Nieuw?” Het maakt nogal verschil of die vraag aan een negentigjarige gesteld wordt, die pas geleden zijn oude en vertrouwde omgeving heeft moeten inruilen voor een plaats waar hij meer verzorging krijgt. Of aan zijn achterkleinzoon die de kunst van het kruipen net een beetje onder de knie heeft. Beiden moeten de wereld om hen heen (op) nieuw ontdekken. Maar de oude man heeft een lang verleden en nog een klein beetje toekomst, om met de bekende schaatser Jan Uitham te spreken . De kleine man heeft, naar verwachting, nog een heel leven voor zich met veel nieuwe ontdekkingen en kansen. Belangrijk voor beiden is een vertrouwde omgeving. Waar voel je je thuis?

In deze kerst krant, op de drempel van oud en nieuw, staan verhalen over oude en nieuwe dorpsbewoners. Mensen die ergens opnieuw zijn begonnen of al hun hele leven in hetzelfde dorp wonen. Mensen die een nieuwe start maken en een nieuw onderkomen voor hen samen bouwen. Mensen die, zoals zoveel dorpsgenoten, hun levensreis verder maken in het nabije Ten Boer met veel meer faciliteiten binnen handbereik. Mensen die zich nieuw vestigden in Garmerwolde. Maar ook mensen die, geworteld in Garmerwolde of Thesinge, ergens anders een nieuw plekje onder de zon hebben gevonden. Met het vertellen van hun ervaringen tippen ze een sluier op van het dorpslevengevoel. Waar voel je je thuis?

Het dorpsleven is de wereld in het klein en verandert gaandeweg. Tijden veranderen. We konden het allemaal een beetje proeven tijdens de vijftiger-jaren-week in Thesinge. Wat is er al veel veranderd in die vijftig jaar. Het gaat vaak zo sluipenderwijs. En dat is maar goed ook. Zo kunnen we ons thuis blijven voelen. Waar je ook woont.

De redactie van de Garmer & Thesinger Express zal u ook het komende jaar op de hoogte houden van het nieuws en de mensen uit onze dorpen. De op de deurmat bij u thuis! Elke maand een thuisgevoel.

Roelie Karsijns

 

Jannie en Roelf Koopman-Wierenga (Foto: Desiree Luiken)


Naar oud en nieuw
 

Sinds een jaar wonen Roelf en Jannie Koopman-Wierenga aan de Marskramer in Ten Boer. Ze wonen boven en gezondheidscentrum en kijken uit over het plein, waar van alles te zien is. Ze voelen zich er helemaal thuis.
 

Roelf is geboren en getogen in Thesinge. “Nou ja, Achter Thesinge, op tip. Ons huisje stond op een stuk land dat in een tip liep (tussen Bouwsema – nu Bus en Hummel – nu Elema).” Jannie komt uit Ten Boer, maar samen hebben ze 44 jaar in Thesinge gewoond. “Het bevalt ons hier prima. We voelen ons hier thuis, vanaf de eerste seconde. Ik zei al 20 jaar geleden tegen Roelf: “Als ik met pensioen ga, wil ik toch wel graag naar Ten Boer. En zo geschiedde.”

“Thesinge is een dorp waar we met veel plezier hebben gewoond. Alleen de tuin werd Roelf te groot. Er zijn geen winkels meer, behalve dan de brijventer. En ik ben iemand die veel reist per openbaar vervoer en dat is hier uitstekend geregeld.
En de echte (oud) Taisners wonen hier in grote getale. Naast ons Albert en Ina, boven ons vrouw Slager en Klaas, en zo kunnen we nog wel even doorgaan.”
Jannie is lid van de bibliotheek. “In Thesinge heb je de bibliobus, alleen op maandag (niet dat ik daar iedere keer kwam), maar ach ja, de bibliotheek zit hier tegenover. En weet je wie hier ook vlakbij zit? De dokter. Nu hadden we altijd al iets met de Ten Boerster dokters: Gualthèrie van Weezel was onze eerste huisarts. In Thesinge kwam bij ons de Ten Boerster dokter.”

Hobby’s, jazeker die hebben we ook
Jannie: “Na mijn pensionering (receptie Huize Patrimonium), ben ik gastvrouw in het UMCG geworden. Dat betekent: mensen begeleiden naar de afdeling. Soms 2x in de week, maar meestal 1x. En ik zing nog steeds bij Lovende Stemmen. Dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden. We zijn weinig in getal, maar we stáán er voor en gaan door. De gymzaal bezoek ik ook graag. En lezen en tv-kijken, maar wel ligt mijn voorkeur bij Engelse detectives.”
Roelf: “Toen Jannie met pensioen ging, werd ik ziek. En het wil nog steeds nait. Ik zit op klaverjassen, ien Taisn netuurlek. Alleen de laatste keer kon ik niet mee doen, het lukt nog niet echt met mijn gezondheid. Ik ben wel een sportliefhebber, maar dan via de televisie.
Wist je trouwens dat ik de toneelvereniging WWK weer opgericht heb? Die was slapende en bloeit nu als nooit te voren.”
Ondertussen komt Desiree binnen voor de foto. Maar eerst nog even doorpraten over oude en nieuwe inwoners van toen en nu.

Hebben jullie nog wensen voor het jaar 2010?
Jannie en Roelf: “De mooiste wens die in vervulling zou gaan, is dat het met Roelf weer beter gaat in 2010. Gezondheid is belangrijk en we hopen dat het lukt. Want het is nu waardeloos.
Oh ja, we missen Thesinge niet echt, maar toch heeft het wat. In 2010 organiseren jullie weer een feestweek, begrepen we. Wat was het thema ook al weer?”
Het thema is: muziek!
“Daar hopen we bij te zijn.”

Roelf en Jannie, bedankt en hopelijk wordt het een goed en gezond 2010.

We kwamen weer terug in Thesinge (ondergetekende kwam per vervoer – niet openbaar - heen en weer naar Ten Boer) en zeiden tegen elkaar: “Geef ons Taisn maar.” Uiteraard waren mijn mede-passagiers (Clara en Anne) ook naar een geboren en getogen inwoonster van ons mooie dorp geweest, nl. vrouw Kol-Haak.

Jakob van der Woude

P.S. Is er iemand die ons uit kan leggen, waarom de ene Thesinger naar de dokter in Garmerwolde ging en de andere naar Ten Boer?

 

Oud brengt nieuw binnen
 

Op 20 november zijn Corrie Slager en Cor Eijkemans getrouwd in de Kloosterkerk in Thesinge. Ze werden op deze dag behoorlijk in het zonnetje gezet. De hele Brabantse familie van Cor was aanwezig en de drie kinderen van Corrie en de zoon van Cor hebben veel voorpret gehad bij het maken van spandoeken met pakkende teksten en het ophangen

 
    Het bruidspaar Cor en Corrie op 20 november in Thesinge. (Foto: Jannes Klaassen)n)

van ballonnen langs de route vanaf Schutterlaan nr. 14. In de mooie tuin van buren Behrendt werd een trouwreportage gemaakt waarvan we hier de mooiste afdrukken.

In de kerk was ook een grote groep cliënten en begeleiders van de Stichting Opmaat uit Bedum aanwezig. Corrie werkt hier al tien jaar als chauffeur. Sinds 2008 heeft zij het diploma Helpende Zorg&Welzijn en werkt zij ook regelmatig in een woning van de stichting voor verstandelijk beperkte cliënten. Het personenvervoer geeft haar meer vrijheid, maar binnenkort is dit soort werk er niet meer. Het zal overgenomen worden door de taxibranche en dan zal Corrie meer ingezet worden binnen de woonvorm.

Echte Thesingse

Haar hele leven, op een paar maanden na, heeft Corrie in Thesinge gewoond. Haar ouders woonden aan de Singel en toen zij trouwde verhuisde Corrie naar de Luddestraat. Hier werden de kinderen geboren: Bert, Liesanne en Corina van Houten. Na haar scheiding vond ze een woning in de stad, maar daar voelde zij zich absoluut niet thuis. “Ik werd gillend gek in de stad. Je kent je directe buren niet eens en voelt je eenzaam tussen heel veel mensen. Een flat is ook niks voor mij. Ik voelde me opgesloten zitten; het leek wel een gevangenis.” Via de woningstichting kreeg ze een huurwoning in de Bakkerstraat toegewezen. Met veel plezier woonde ze er een aantal jaren en had inmiddels Cor ontmoet. Hij werkt als voorman in een bouwbedrijf dat gespecialiseerd is in staalconstructie en gevelbedekking. Ook in het noorden heeft hij gewerkt aan kantoren, loodsen en bedrijfspanden. Hij zit overal in het land en momenteel weer in de buurt van Venlo. Nu logeert hij door de week bij zijn moeder, die dat erg gezellig vindt.

Meerjarenplan
In het voorjaar kochten Cor en Corrie het huis aan de Schutterlaan waar de familie Piet van Zanten heeft gewoond. Een mooi oud huis op een prima plekje met een enorme schuur ernaast. Nu ligt de schuur vol met materialen voor de grootscheepse verbouwing van het huis dat volledig gerenoveerd en uitgebouwd wordt. Op de bouwtekening is een grote woonkamer, een uitbouw met woonkeuken en schuifpui naar de tuin, grote badkamer en ruime slaapkamers te zien. De uitvoering gaat Cor zoveel mogelijk zelf doen. Voorlopig zit het stel in de bouwkeet, die door Corrie heel gerieflijk is ingericht. “Met de drie honden: een rotweiler en twee mopshondjes, twee katten en twee kooien met papegaaien is het krap, maar dat went al. We kunnen zelfs nog logees hebben, want er is een extra slaapkamer. Helaas is er net een kat van ons overreden op de Schutterlaan. We vinden het gezellig dat dit een doorgaande weg is - in de Bakkerstraat was het ons eigenlijk te stil - maar het nadeel hier is de veiligheid voor de katten. Er wordt vaak hard gereden en dat kost regelmatig een kattenleven…”

Dieren
Achterin de tuin heeft Cor allereerst een volière gebouwd, waarin nu ongeveer 250 vogels gehuisvest zijn. Allerlei verschillende soorten vogels, van kleurrijke tropische soorten tot edel zangers, heeft Cor in de loop der jaren verzameld. De verzorging van alle dieren kost de nodige tijd, maar geeft ook heel veel plezier terug. De rotweiler geeft Corrie daarbij ook nog een gevoel van veiligheid. “Nu Cor vanwege zijn werk door de week niet thuis is, voelt het goed om een hond te hebben die waaks is. Hij luistert goed naar ons en is betrouwbaar.” Voor de hele onderneming van bouwen en verbouwen is tenminste twee jaar gepland. Ondertussen is het voor een Brabander in het Groningse heel fijn leven. Cor houdt van gezelligheid en heeft al ruim kennis gemaakt met de buurtbewoners. Hij denkt goed te kunnen aarden in het dorp van zijn vrouw.

Truus Top
 

Van oud naar nieuw
 

Er zijn oude dingen die in nieuw overgaan of oude huizen die zodanig vernieuwd worden dat het bijna weer nieuw is. Eén van die huizen staat aan de Lageweg nr. 2 in Garmerwolde. Het huis spreekt waarschijnlijk erg tot de verbeelding van vele Garmerwolders en Thesingers omdat het vele jaren heeft leeg gestaan en de verbouwing van de buitenkant gezien met horten en stoten ging.

Lageweg was vroeger een gehucht tussen Garmerwolde en Thesinge. Het rijtje huizen is rond de vorige eeuwwisseling gebouwd en werd in de volksmond “tollek” genoemd, waarschijnlijk werd er heel vroeger tol geheven.
 

 

  
    Albert en Marleen Postma (Foto: Ton Bouchier)

Het perceel Lageweg 2 kent een vrij lange geschiedenis, het is waarschijnlijk omstreeks 1900 gebouwd. Vroegere bewoners waren o.a. de grootouders van Harm Jan en Eltje Havenga (voor de eerste wereldoorlog) en de familie Huisman.
De huidige bewoners zijn Albert en Marleen Postma, die er samen met hun drie kinderen, Esther, Richard en Linda wonen. Ze hebben het huis dan ook “ ESRILI” genoemd.

Hoe zijn jullie aan dit huis gekomen?

“Een kleinzoon van de familie Huisman wilde in eerste instantie hier gaan wonen en was begonnen met de verbouwing. Het idee was om er weinig aan te veranderen maar wel te moderniseren. Hij is er lange tijd mee bezig geweest, maar slaagde er uiteindelijk niet in om alles rond te krijgen. De dochter van Huisman bood het te koop aan en het was binnen drie dagen verkocht. Wij hadden het te koop zien staan op Funda en wilden het vreselijk graag hebben. Hoewel we geen idee hadden waar Garmerwolde lag, zijn we gaan kijken en tot onze verbazing lag het vlakbij de plaats waar we toen woonden, in Beijum. Maar iemand anders was ons voor. Balen! Maar tot ons grote geluk ging die koop niet door en kochten wij het alsnog, nu 5 jaar geleden.”  

Hoe verliep de verbouwing?
Albert: “ik heb de hele verbouwing alleen gedaan. 80% van het huis is platgegooid. De oude voorgevel is blijven staan en de zijgevel is doorgetrokken. Voor de rest is alles vernieuwd. In twee jaar tijd is het grotere werk gedaan. We wonen hier nu drie jaar en het bevalt prima. Het huis voldoet helemaal aan de wensen, vooral het vrije uitzicht. Bovendien is het dicht bij ons werk. We hebben een fietsenzaak in Beijum. Het bevalt de kinderen ook goed hier; dochter Linda werkt bij de Agri-shop, wat ze erg leuk vindt.
Het enige wat erg jammer is is dat de bomenwal achter ons huis plaats heeft moeten maken voor rioleringsbuizen. Het was ongeveer 30 meter breed en had mooie paarse bloemen. De gemeente had een briefje gestuurd dat er riolering langs gelegd moest worden, maar dat briefje hebben we nooit ontvangen. Op zekere dag was de wal gesloopt en dan sta je wel even raar te kijken. Verder bevalt het ons hier prima en we hopen hier nog lang te wonen.”

Detta van der Molen

 

Overlopers
 

Vanuit een flat in Lewenborg keken Kor en Mirjam na de geboorte van hun zoon Sander in 2003 uit naar een woning in een van onze dorpen. Na vijftien jaar in die flat werd hen duidelijk dat dit geen fijne omgeving was om een kind in op te laten groeien. Twee jaar later kregen ze het huis in Thesinge.

Garmerwolde
Kor is geboren en getogen in de Hildebrandstraat in Garmerwolde waar zijn ouders in ’68 de eerste bewoners waren van een twee-onder-een-kap woning. Zij wonen daar tot op de dag van vandaag tot volle tevredenheid. Een jaar later werd Kor geboren; hij groeide op in Garmerwolde, maar ging in Thesinge naar kleuterschool “het Kwetternest”. Het toeval wil dat hun huis aan de Molenweg nr. 1 identiek is aan het ouderlijk huis.

 

   
    Sander, Mirjam en Kor Ganzeveld (Foto: Myla Uitham)

Dat was ook een hoekhuis met exact dezelfde indeling als dit huis. “Ik kon in dit huis blindelings de weg vinden, deurkrukken, trap en keukenblok, alles op dezelfde plek! Dat gaf meteen het gevoel dat ik er “thuis” kwam. Dit huis is gebouwd in ’67 en het verschil met Garmerwolde is dat het hier blokken van drie huizen zijn, maar daar merk je in een hoekhuis niks van.” Ook heel toevallig is dat Kor uit die kleuterschoolperiode twee collega’s heeft die toen klasgenoot van hem waren. Hij werkt als filiaalleider bij Bo-mij in Groningen en hier werken ook Bram ten Cate en Wim van der Veen uit Thesinge.

 Lewenborg
De ouders van Mirjam woonden in Lewenborg. Op stap in Harkstede, in discotheek Skopje, ontmoetten Kor en Mirjam elkaar. Zij werkte toen in de horeca in de stationsrestauratie in Groningen. Het stel ging samenwonen en had een onregelmatig bestaan met alle wisselende diensten van Mirjam. Tien jaar geleden besloot Mirjam de opleiding tot pedicure te doen en samen met Marlèn Ossentjuk uit Garmerwolde in de zaak in Selwerd te gaan werken. Van deze keuze heeft ze geen moment spijt gehad. “Het is mooi werk om te doen, de klanten hebben je hulp echt nodig en zijn dankbaar voor de behandeling die ik doe. Het werken met mensen is heel plezierig en bovendien kan ik zelf mijn werktijden min of meer plannen. Zeker als ik op pad ben en aan huis behandelingen doe. Inmiddels zijn er nog twee medewerkers bij aangetrokken en is de zaak uitgebreid met de verkoop van kleding. Ik heb ook de manicureopleiding gedaan, maar dat geeft mij minder voldoening dan het pedicurewerk.”

Thesinge; fijn leven in dit dorp
Zoon Sander is bijna zeven en zit in groep 3 van de Til. “Het dorpsleven is voor een kind in Thesinge veilig en vertrouwd. Er is opvang voor hem in de buurt en ook oppas is gemakkelijk te vinden. We voelen ons rijk met de beide opa’s en oma’s in de buurt en dat is voor alle partijen ook erg leuk. We kenden al heel wat mensen in het dorp door het voetbal bij GEO en allerlei feesten door de jaren heen.” Sander voetbalt nu ook bij de F-jes en Kor nog steeds in het 3e of 4e elftal en hij fluit wedstrijden bij de jeugd. Mirjam draait regelmatig een kantinedienst in het clubhuis van GEO. In het dorp zijn ze al aardig ingeburgerd. Kor zit in het bestuur van de IJsvereniging en hij speelt mee in de biljartclub “Taisner Steuters”. Mirjam zet zich in voor de medezeggenschapsraad van basisschool “de Til” en speelt toneel bij VIOD. Het dorpsleven vinden ze alle drie heel prettig in een straat waar wat reuring is en waar mensen elkaar kennen en een praatje met elkaar maken. En voor Sander een fijne school en genoeg kinderen om mee te spelen.

Truus Top

 

Oud met nieuw terug
 
Olga en Johan met Stijn, Evan en Bas (Foto: Myla Uitham)


Oude bekenden Johan Oomkes en Olga Schijf wonen na enige omzwervingen sinds juli dit jaar weer in Thesinge. Maar nu samen, in één huis, en met hun kinderen Stijn (5), Bas (2) en Eva (net 1).

Het mooie begin in Thesinge
Johan zag in de Luddestraat het eerste levenslicht. Maar als 1 jarig kind verhuisde hij al naar de Molenweg waar hij het tot zijn 25e prima naar zijn zin heeft gehad in huize Oomkes. Een tijd zonder zorgen en weinig verplichtingen, een heerlijke jeugd in het dorp! Alle vrienden om de hoek, op zaterdags werk bij de Intratuin (om de auto bij elkaar te sparen) en ’s avonds lekker met de pot mee-eten.
Terwijl Johan in Thesinge rondscharrelde werd ondertussen, ruim 250 kilometer verderop, in huize Schijf te Oosterhout Olga geboren. Nog niet wetende van Thesinge, gingen de Schijfjes met de toen 4-jarige Olga hun geluk beproeven in Zijen (bij Assen). Daar lag niet helemaal het ideaal… en zo belande Olga op haar achtste in de voormalige boerderij aan de Lageweg. Het geluk werd nog groter toen tien jaar later haar oog viel op de coole Thesinger ‘DJ Johan’ van Disco First Move, tijdens één van de stapavonden in het Trefpunt.

Over de dorpsgrens
Kort daarop werd de grote sprong over de dorpsgrens gemaakt. Johan verhuisde naar een 2 kamerflatje - onder de rook van Thesinge - in Lewenborg en Olga naar de Ubbo Emmiussingel in de stad. De liefde hield ondertussen stand en na een jaartje trok Olga gezellig bij Johan in het flatje. Tja, en dan komt de kinderwens en natuurlijk de wens tot wat groter wonen…. En zo werd het flatje verruild voor een rijtjeshuis aan het Gangboord, waar Stijn, Bas en Eva werden geboren.

Terug naar het dorpsleven
In het voorjaar belden Astrid en Arjen: of ze interesse hadden in hun huis aan de Schutterlaan? Met de goede jeugdherinneringen in het achterhoofd zeiden Johan en Olga meteen JA! En trokken, nu als gezinnetje, op 1 juli Thesinge weer binnen. Precies halverwege hun ouderlijke huizen, aan opa’s en oma’s in de buurt dus geen gebrek!
Voor Johan kwam een grote droom uit: een huis waar je omheen kunt lopen èn een schuur met werkbank. Na een maand stevig doorklussen en verbouwen (een Oomkes doet eigenlijk niets liever) konden ze er in augustus in.
Het huis is echt heerlijk en het is erg fijn weer terug te zijn in het vertrouwde dorp. Maar toch mist Olga nog wel eens het buurtje in Lewenborg, waar de kinderen gemakkelijk zelf over straat hun vriendjes konden opzoeken. Ook is het nog even schakelen: een nieuwe school voor de kinderen en bijvoorbeeld het vertrouwde loopje naar de buurtsuper - dat nu al snel een sprong in de auto betekent. Gelukkig is Olga’s werk op kinderdagverblijf Toddlershuis vanuit Thesinge nog goed te bereiken.
Johan heeft naast zijn baan bij Gasterra de (relatieve) rust in Thesinge gevonden en is in z’n vrije uurtjes druk bezig met de studie Management, Economie en Recht. Ook zijn er nog wat klussen in en om het huis te doen. Ondanks de move naar Thesinge is het dus de vraag of we hem de komende tijd nog zullen aantreffen in de disco van First Move!

Ernst Lofvers

 

Heen en weer
 

Kees ten Cate woont sinds 2008 in Garmerwolde. Wat de toekomst brengt weet natuurlijk niemand, maar Kees zal voorlopig wel even in Garmerwolde zal blijven wonen.

Kees ten Cate is geboren en getogen in Thesinge. Hij komt uit een gezin met zes kinderen, drie jongens en drie meiden, waarvan de meesten nog steeds in Thesinge wonen.
In zijn jeugd heeft hij eerst aan de Lageweg gewoond; later aan de GN. Schutterlaan. Het was een fijne tijd; op school in Thesinge en voetballen bij GEO in Garmerwolde, wat hij overigens nog steeds doet.
In 1988 is hij met zijn ouders verhuisd naar Garmerwolde, om vervolgens met zijn toenmalige vriendin weer terug te keren naar de Bakkerstraat in Thesinge.
 

   
    Kees ten Cate (Foto: Ton Bouchier)

Daarna heeft Kees nog een poosje in Harkstede gewoond, maar zijn sociale leven speelde zich toch het meest af ergens tussen Garmerwolde en Thesinge. Zijn hart bleek ook hier te liggen en n en toen een mogelijkheid kwam om terug te keren was de keuze snel gemaakt.

Kees kocht een huisje aan de Kapelstraat in Thesinge, waar hij tot 2008 gewoond heeft.

Toen het huis van de familie Duursma in Garmerwolde te koop kwam verhuisde Kees begin
2008 terug naar Garmerwolde. In het begin was het even wennen voor hem: “je merkt niets
van het doorgaande verkeer, dus het is stilletjes in huis.” Maar spijt heeft Kees niet.

Karla Postma
 

Dubbel oud
 

Wim Maat, zoon van Azing Maat en Trientje van der Molen, destijds de eigenaars van café De Unie aan de Dorpsweg in Garmerwolde, woont alweer zo'n dertig jaar in de Oosterpoortwijk in Groningen. Wim is een jaar of acht geleden abonnee van de Garmer & Thesinger geworden omdat nieuwtjes uit zijn geboortedorp hem toch bleven trekken. Toen ik daar van de zomer een keer de G & T bezorgde, raakten we in gesprek en werd me duidelijk dat Wim heel zijn jeugd doorgebracht heeft op Dorpsweg 65, de plek waar ik alweer ruim twintig jaar woon. Hij is er zelfs geboren, in de keuken.

Wim is in de laatste oorlogswinter geboren (januari 1945). Hij is nu dus bijna 65 jaar. 

   
    Wim Maat (Foto: Ton Bouchier)
Al een vijftal jaren geniet Wim van een soort pre-pensioen-regeling. En daarnaast is hij taxichauffeur. Want, zo zegt hij: “Twee jonge kinderen, een meisje van negen en een jongen van twaalf jaar, kosten een smak geld.“Hij vertelt en passant, dat hij nog een oudere dochter heeft uit een vroegere relatie. Die dochter is al achtentwintig en bijna afgestudeerd. Daar heeft hij eigenlijk dus geen omkijken meer naar.
Tot zijn twintigste heeft Wim in Garmerwolde gewoond. Hij kent daar dus vrijwel iedereen (van de oudere inwoners) en hij heeft er nog veel familie zitten. Na de lagere school in Garmerwolde heeft hij een jaar ULO gedaan en vervolgens de Rijks-HBS afgerond. Daarna is Wim sociologie gaan studeren. Een paar jaar na zijn kandidaats is hij met die studie gestopt omdat hij het inmiddels druk had gekregen met politieke bezigheden en buurtwerk.
Wim ging vervolgens werken in Haren, bij de kinderbescherming en een paar jaar later bij de psychiatrische inrichting Groot Bronswijk in Wagenborgen. Daar heeft hij de opleiding IW (Inrichtingswerk, sociotherapie)) voltooid. Onderwijl hield hij zich in zijn vrije tijd bezig met werk voor Amnesty International. Uit dit werk vloeide de oprichting van Stichting Mensenrechten voort. Hij kwam daar in contact met vluchtelingenwerk (in het kerstnummer van de Garmer & Thesinger uit 1987 staat een uitgebreid interview met Wim en zijn toenmalige partner Jieldou van de Berg over dit vluchtelingenwerk). Bij Mensenrechten was Wim vooral actief op het publicitaire vlak. Hij schrijft graag en gemakkelijk, zegt hij. Hij zat dus ook al snel in de redactie van de wijkkrant. Een paar jaar lang. En toen hij op z'n zestigste met prepensioen ging, is hij vrijwel direct weer in de redactie van de wijkkrant (De Oosterpoorter) gestapt.
Terugkijkend concludeert Wim dat hij zich z'n hele werkzame leven ingezet heeft om het 'leven' van 'mensen' te veraangenamen en 'onrecht' te bestrijden, maar dat zijn late ‘roeping’ de journalistiek is.

Café De Unie en de familie Maat
Wim denkt dat café De Unie ergens omstreeks 1840 is gebouwd. Misschien zelfs wel door één van zijn voorouders. In ieder geval had Wim's overgrootvader, een Van der Molen, het café al in bezit. Toen het café gebouwd werd, was het een zogenaamd “doorrit-café”. Later is één van de toegangen (de linker) naar achteren verplaatst en het vrijkomende schuurgedeelte verbouwd tot woonkamer. Oorspronkelijk was het café-gedeelte namelijk meteen ook het woongedeelte (in die tijd heel gebruikelijk).

Luchtfoto van café De Unie, omstreeks de jaren veertig? (Als één van onze lezers nog een origineel heeft dan graag even contact opnemen met Henk Vliem.)

Wim's grootvader, Barteld Van der Molen, was een heel markant persoon, kun je wel stellen. Altijd in het pak en veel op pad. Hij dreef naast het café ook nog een winkel, een bakkerij en een boerderij in het pand. En daarnaast handelde hij in paarden en had hij een eigen renpaard, compleet met jockey. Een rijk man voor die tijd dus. Barteld is niet echt oud geworden, slechts 57 jaar (overleden in 1937). Zijn weduwe, Wim’s grootmoeder Grietje van der Molen-Groenhoff, zette het bedrijf voort, samen met haar twee dochters. Na een paar jaar werd de bakkerij (de bakkerij-apparatuur en het klantenbestand) verkocht aan bakker Bloemendaal, die toen in Garmerwolde aan de Dorpsweg (nr.48) begon. Omstreeks die tijd kreeg Wim's moeder verkering met Azing Maat. Azing was de zoon van (ook) Azing Maat, een landarbeider. Het gezin Maat woonde, met zes kinderen, in het eerste huis aan de Oude Rijksweg (nr. 1). Een beetje krap, als je bedenkt dat in het vooreind van de woning ook een kapper en zijn gezin woonden. Een landarbeider had het in die tijd niet breed: 's winters zat je in de steun. Dat betekende keien bikken voor de gemeente. Vader Azing heeft, volgens Wim, dan ook altijd opgekeken tegen de gegoede schoonfamilie. Toen zijn ouders pas getrouwd waren, woonden ze in het huis tegenover café De Unie (Dorpsweg 54). Ze zijn in 1945 naar het café verhuisd en oma tegelijkertijd naar de overkant. Wim's vader en moeder hebben het café en de kruidenierswinkel (later met het postkantoor erbij) altijd met veel plezier gerund. Wel hadden ze, zoals alle middenstand in kleine dorpen, de laatste jaren het tij tegen. De klandizie liep steeds meer terug en midden jaren zeventig werden de openingstijden van het café beperkt. In 1978 hebben ze het café verkocht aan de Garmerwolders J. Veenstra en J. Wigboldus en zijn ze zelf in Zuidlaren gaan wonen. Wim's moeder heeft de winkel, en misschien nog wel het meest de Garmerwolders, de eerste jaren erg gemist. Zo erg zelfs dat ze een paar jaar zwaar overspannen is geweest.
Enkele jaren later, in de zomer van 1982, is café De Unie afgebrand. De restanten zijn nog hetzelfde jaar gesloopt. En daarmee verdween een markant pand uit het beeld van Garmerwolde.

Henk Vliem
 

Terug op het nest
 

Op de Dorpsweg nummer 46A in Garmerwolde woont sinds 1 juni 2009 weer een familie Stollenga: vader Arnold (43), moeder Sylvia (42), de kinderen Carmen (19), Ferry (16) en Esmé (14), en de poes Lyn.

Arnold is als jongste zoon van Frits en Bertha Stollenga-Reinders geboren op de voormalige boerderij aan de overkant. Ook de eerste huwelijksjaren bleef hij het dorp trouw; de kinderen zijn dan ook alle drie geboren in de periode van het witte huisje op nummer 46 (waar nu Flokstra woont). Sylvia komt oorspronkelijk uit Rotterdam, maar heeft al vanaf haar elfde in het noorden gewoond. Zij was kapster van beroep, maar is er even voor de geboorte van nummer twee mee gestopt.

   
    Arnold, Esmé en Sylvia Stollenga (Foto: Ton Bouchier)

“Wij hebben de bouw van het nieuwe huis van nabij meegemaakt,” aldus Arnold. “Doordat het huis te klein werd en ik graag dichter bij mijn werk wilde wonen, zijn we in 1997 naar Assen gegaan. (Tot grote teleurstelling van opa en oma.)
Sinds 1 juni zijn we weer terug op het honk. Pa wou graag dat het huis in de familie bleef. Toen we eenmaal hadden besloten naar Garmerwolde te gaan, hebben we eerst ons huis in Assen verkocht. Dat was een hectische tijd, want de kopers wilden er binnen zes week in.”

Topsport
De Stollenga’s zijn dol op sport! Carmen heeft gestudeerd aan de CIOS, de turnafdeling en was 2x tweede op de NK. Zij geeft nu les in trampoline springen en heeft een groepje in Zuidlaren en Assen. Hoewel ze al eens op kamers heeft gewoond in Heerenveen, is ze vanuit Assen met haar ouders mee naar Garmerwolde gekomen.
Ferry voetbalt in B1 van SC Heerenveen en traint 8 x per week. Door de week zit hij in een gastgezin. “Dat is veel rustiger voor hem; veel minder gereis” zegt Sylvia. “‘s Zaterdags halen we hem op en ’s zondags brengen we hem weer terug naar Heerenveen.”
Esmé, de jongste telg, is er door de verhuizing alleen maar op vooruit gegaan. Zij zat al op de schaatsacademie in Groningen (Belcampo). Toen ging ze met de bus, nu kan ze lekker op de fiets. Zij traint zeven dagen per week en is zeer talentvol; zij heeft dan ook een NOC-NSF Talenten status. ’s Zomers fietsen, skeeleren en hardlopen en ’s winters schaatsen.
De kinderen hebben nog geen vrienden in het dorp; als je een keer van de basisschool af bent, lukt het niet meer zo gemakkelijk. Bovendien léven ze voor de sport. En ’s zaterdags gaan pa en moe met hen mee.
Ook Arnold fietst, surft, voetbalt, schaatst, enz. “Omdat GEO geen zondagafdeling meer heeft, voetbal ik nog in Assen. Maar ik train wel op woensdagavond mee met GEO.”

Ze zijn blij dat ze de stap hebben genomen. Van de zomer zijn ze heel veel met de tuin bezig geweest. En hoewel het huis nog nieuw is, is Arnold door de week druk aan het klussen om te zorgen dat het helemaal ‘hun stekkie’ wordt. “We wonen op een mooi plekje, in een mooi dorp, en een mooi huis. Alleen de afstand naar Arnold zijn werk (hij is beveiligingsbeambte in Hoogeveen) is een minpuntje.”

Hillie Ramaker-Tepper