Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

35e jaargang juni 2009
 

Johnny gaat verhuizen
 

Ruim een jaar heeft het huis van Johnny Oterdoom, aan de Dorpsweg in Garmerwolde, te koop gestaan. Dat was voor alle voorbijgangers duidelijk te zien: heldere tekst, vraagprijs erbij. En nu is het dan zover: het huis is verkocht en per 1 juli gaat hij in Slochteren wonen. En omdat de nieuwe woning aanmerkelijk kleiner is dan de huidige, vooral wat schuurruimte betreft, moesten er eerst nog wat spullen verkocht worden.

In een vorige heeft u daarom al de oproep van Johnny kunnen lezen om toch vooral wat moois bij hem te komen kopen/uitzoeken. Een advertentie die door Johnny in zo'n vorm gegoten was dat je hem beslist niet over het hoofd kon zien. Typisch Johnny. Garmerwolde zal door deze verhuizing dan ook een karakteristiek persoon gaan missen. Reden voor uw redactie om op een zonnige zondagmorgen een uurtje bij Johnny koffie te gaan drinken en even bij te praten.

Waarom verhuizen?
“De reden is geldgebrek,” zegt Johnny kortweg. “Ik kom twee ton tekort, eenvoudig gezegd. Het huis moet nodig opgeknapt worden, want zo is er niet meer in te wonen. Er zit totaal geen luxe in dit huis en 's winters kan het hier gemeen koud worden.

 
   

Johnny vindt de mensen hier vriendelijk: "iedereen groet en zwaait altijd. En hij ook." (Foto: Ton Bouchier).

En dat opknappen kost geld, veel geld, want ik ben niet zo'n doe-het-zelver die daar zelf veel aan kan meehelpen. Nooit geweest trouwens, dat zie je ook wel aan de staat waarin het huis verkeert. Destijds, in 1973, heb ik het gekocht van de erven van timmerman Gerard Groeneveld. Toen was het huis al in een 'niet al te beste staat' en sinds die tijd is het eigenlijk alleen maar achteruit gegaan.
En omdat ik moet leven van de AOW komt die twee ton er ook niet. Dus heb ik besloten om dit huis te verkopen en dan van de opbrengst in de toekomst ergens elders in Groningen misschien een nieuw (wel goed bewoonbaar huis) aan te schaffen. Voorlopig ga ik echter eerst huren. En dan zie ik wel weer. Ik heb me al een jaar geleden ingeschreven bij 'Wierden en Borgen'. Een huisje in Bedum leek me wel wat. Daar heb ik ook vrienden wonen, dus vandaar. Maar van Wierden en Borgen hoorde ik niets meer, daarom ben ik onlangs eens gaan informeren bij de woningbouwvereniging in Slochteren. En waratje: daar kon ik meteen terecht. Ik kon meteen een woning huren aan de Twee Kerspelenweg in Slochteren, pal achter het bejaardenhuis, aan deze kant van Slochteren als je langs het Slochterdiep het dorp binnenrijdt. Dus die woning huur ik nu al. En ik ben zodoende ook al druk bezig met verhuizen. Omdat die nieuwe woning flink wat kleiner is dan ik nu heb, moet ik wel wat spullen kwijt. Dat zie je wel aan de uitstalling hier buiten. En hierbinnen heb ik nog meer. Het is ongelofelijk wat je allemaal tegenkomt als je dit huis leeghaalt. Op de zolder lagen bijvoorbeeld nog heel veel spullen/gereedschappen van de vorige eigenaar. Dat is nu ook te koop. Hoewel: veel daarvan is al verkocht. En wat ik niet verkoop en ook niet mee wil nemen, blijft gewoon achter. Want ik heb met de nieuwe eigenaar afgesproken dat hij dat overbodige huisraad enzovoort er gratis bij krijgt. De nieuwe eigenaar is aannemer Piet Hofstee (en zijn vrouw) uit Thesinge. Die gaat het huis eerst grondig strippen en vervolgens renoveren.”

Hoe kwam je destijds in Garmerwolde terecht?

“Dat is een heel verhaal”, zegt Johnny. “Ik ben in de oorlogsjaren (1943) in Appingedam geboren. Mijn vader had daar toen een slagerij. Een paar jaar later heeft mijn vader die slagerij verkocht en vervolgens een woonboot gekocht. Die kwam in het Schildmeer te liggen. Zodoende heb ik in Tjuchem op de lagere school gezeten. De lagere school heb ik echter afgemaakt in Leek, want mijn vader had daar inmiddels werk bij een slager gevonden. En het hele gezin verhuisde dus met de woonboot van het Schildmeer naar het Leeksterdiep. Na een poosje hield pa de boot voor gezien en kocht hij een huis in Nienoord. Daar heb ik tot mijn vijftiende gewoond. Daarna verhuisden we naar Ameland. Dat kwam nogal onverwacht want mijn vaders broer, die op Ameland een slagerij had, overleed plotseling en mijn neef was nog veel te jong om toen al de slagerij voort te zetten. Mijn vader heeft dus als het ware tien jaar in die slagerij 'waargenomen'. Een leuke tijd daar op Ameland, vooral 's zomers met al die toeristen. 's Winters werkte ik in de slagerij en 's zomers deed ik cafetaria-werk. Daar op Ameland heb ik ook mijn (inmiddels ex-) vrouw Martje ontmoet. Zij werkte daar bij een hotel en ze kwam uit Thesinge. Verder heb ik in die jaren natuurlijk ook nog in militaire dienst gezeten: bij de commando's, gelegerd helemaal in Brabant. Aan die diensttijd heb ik nog een aantal leuke herinneringen over, onder andere deze: in de zware winter van 1963 kon ik drie maand niet naar de kazerne omdat ik op Ameland vast was komen te zitten: wegens het vele ijs voeren er toen geen veerboten meer. Het leger wilde me wel met een helikopter komen oppikken, maar daar had ik geen zin in: hoogtevrees zogezegd.
Een paar jaar later zou mijn pa weer naar Groningen gaan (omstreeks 1966). Mijn neef was inmiddels oud genoeg om de slagerij zelfstandig te kunnen runnen. Pa kocht dus een huis in Groningen, maar daar heeft hij zelf niet van kunnen genieten. Vlak voor de verhuizing overleed mijn vader op Ameland. Mijn moeder en ik zijn na zijn begrafenis wel naar Groningen verhuisd. Mijn oudste zuster woonde al in Drachten en mijn andere zus bleef op Ameland. In Groningen had ik eerst een baantje bij “Cafetaria Succes”: in de keuken als kok. Leuk werk: dat koken. Nu nog, trouwens. Ik kook nog steeds zelf. Bij die cafetaria ben ik maar kort gebleven, ik kon een baan krijgen bij 'Simmeren Non Ferro-metalen'. En daar heb ik ruim dertig jaar gewerkt, tot aan de eeuwwisseling ongeveer. Zwaar werk daar bij Simmeren: rollen lood van 100 kilo per stuk werden met een heftruck op de vrachtwagen geladen, maar moesten dan bij de klant met de hand weer afgeladen worden. Soms wel tien rollen per levering. Daar werd je wel sterk van, kun je wel zeggen. (Johnny laat een foto zien waarop hij een rol lood van 100 kilo tot op borsthoogte optilt. Hij was toen 55, staat erbij). In 2000 kreeg ik te maken met ziekte (suiker) en raakte ik in de WAO en vervolgens in de WW.
Zoals al gezegd ben ik in 1973 met mijn gezin vanuit de stad in Garmerwolde komen wonen. Ik was toen al een paar jaar getrouwd en we hadden al drie kinderen. We zochten toen een vrijstaand huis buiten de stad. Garmerwolde was eigenlijk gewoon toeval, het had net zo goed een ander klein dorpje in de buurt van Groningen kunnen zijn. In Garmerwolde is ons vierde kind geboren. Inmiddels zijn de kinderen (één dochter en drie zoons) alweer jaren de deur uit en heb ik ook al een kleinzoon (Noah) en een kleindochter (Iris).
En nu verhuis ik dus naar Slochteren. Best jammer eigenlijk. Ik heb hier altijd met veel plezier gewoond. De mensen zijn hier vriendelijk: iedereen groet en zwaait altijd. En ik ook.” 

Tenslotte
Johnny wil graag via deze iedereen de groeten doen en tot ziens wensen. “Ik blijf hier immers wel in de buurt,” zegt hij. “Langs het Slochterdiep ben je in tien minuten in Slochteren. Een prachtig landschap, daar langs het Slochterdiep en omgeving. Trouwens, het hele Noorden is prachtig om met de motor rond te toeren. Dat doe ik dan ook veel. Verder mag ik graag vissen en bootjevaren op het Schildmeer. En verder moet je natuurlijk een beetje geluk hebben en gezond blijven. Je gezondheid is het allerbelangrijkste.”

Henk Vliem