Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

35e jaargang maart 2010
 

De melkboer komt straks niet meer
 

Als ik binnenkom zit Aaltje Mollema aan de tafel; ze is aan het werk. De werkdag is nog niet helemaal ten einde, er moet nog een bestelling de deur uit. Er ligt een map voor haar met bladen vol streepjescodes en zo nu en dan haalt ze de digitale pen over een code. Op die manier maakt ze een lijst met producten die besteld moeten worden. Het apparaatje waar alles in wordt opgeslagen, verstuurt na een druk op de knop de bestelling naar de leverancier en klaar is Kees. De nieuwe tijd is niet meer weg te denken. En die nieuwe tijd heeft er ook voor gezorgd dat de wijk van Johan en Aaltje waar ze hun producten verkopen steeds groter en groter wordt.

Toen hij in september 1966 met de gemotoriseerde driewieler (in de volksmond ‘de hond’ genoemd) zijn werk begon, was het werkterrein van Johan Mollema Thesinge en Garmerwolde. Lange, drukke dagen met op zaterdag altijd hulp, anders kon je de boel niet klaar krijgen.

 
   

Aaltje en Johan Mollema; van 1966 t/m 2010 een vertrouwd beeld in onze straten. (Foto: Myla Uitham)

Froukje van der Veen, Bauke Haak, Douwe Westra, Jaap de Vries, Jaap ter Borg hebben toen onder meer zaterdags een zakcentje bij Johan verdiend. De laatste die tot voor kort regelmatig hielp was Thom, de oudste zoon van Corrie en Renger de Vries. 
De laatste tien jaar, langer nog wel, zie je de klandizie afnemen en, om toch genoeg inkomen te verkrijgen, de wijk groter worden. Vandaag Thesinge en Garmerwolde, morgen Ten Post en Garrelsweer en dan nog Westerbroek. Dat is ons werkterrein tegenwoordig en de werkdagen zijn nog korter ook.’

Dat afnemen van de klantenkring is niet de reden van het stoppen. Op 20 mei wordt Johan 65 en hij had graag door willen gaan tot het moment dat hij 45 jaar in het vak zou zitten om dan een streep te zetten onder zijn carrière. Zijn gezondheid zorgt er echter voor dat het echtpaar heeft besloten dat een jaar eerder te doen. Jammer?
‘Nou het is gewoon beter het zo te doen’, spreekt hij nuchter.

Voor de ouderen
in de dorpen is het de zoveelste voorziening die verloren gaat. Met het verdwijnen van Johan uit het straatbeeld verdwijnt naast de winkel voor melkproducten e.d., ook het postkantoor en sommige ouderen pinden er hun geld, soms met hulp van Johan als ze niet op de pincode konden komen. Voor die mensen is het vertrek van de Mollema’s een verarming en vergroot dat hun afhankelijkheid van anderen. Dat vinden Johan en Aaltje misschien wel het aller vervelendste van het stoppen.

Onwillekeurig
hield het echtpaar ook een oogje in het zeil. ‘Dat doe je niet met opzet, dat gaat gewoon zo. Je komt langs je klanten en de gordijnen zijn nog dicht, wat niet gebruikelijk is. Dan ga je soms even kijken. Menigmaal was er wat aan de hand, daar heb ik wel voorbeelden van en niet allemaal leuke. Daarnaast werd je in de begin jaren ook wel gevraagd om even te helpen met het verplaatsen van de wasketel of de vuilnisbak aan de straat te zetten.’

Opvolging is er niet
De kar zal een
andere bestemming moeten vinden en dat wordt lastig. De inhoud moet verkocht, de grote vriezer leeg. Het is niet zomaar afgerond.
En dan ... Het zwarte gat?  daar zijn we helemaal niet bang voor, al zal Aaltje alle contacten wel gaan missen. De eerste tijd is er nog veel te doen. Natuurlijk zullen er vast wel dagen komen waar we even moeten verzinnen wat we gaan doen, maar dat zien we wel. We zullen onze draai moeten vinden en dat kost even tijd, uiteindelijk komt er altijd wel wat op je weg. Het lijkt ons heerlijk om straks de dag te beginnen aan de tafel, met de krant voor je neus en rust om je heen.’
‘En vrijwilligerswerk?’‘
Ik word nu al benaderd of het niet wat voor mij is om dit of dat te gaan doen’, zegt Johan, ‘maar dat wil ik juist niet. Ik wil best eens een vrijwilligersklus doen, maar niet gebonden zijn aan vrijwilligerswerk.’ Een begrijpelijk standpunt na zo’n lange staat van dienst met zo’n vaste regelmaat, lijkt mij.

De datum van het afscheid is bij Johan en Aaltje al wel bekend, maar daar laten ze nog even niets over los. ‘Het duurt niet lang meer, dan krijgt iedereen op een gelijk moment bericht wat de laatste dag wordt dat wij onze ronde zullen doen. Dat lijkt ons een verstandige manier van doen, dat voorkomt onduidelijkheid en vragen.’
Die laatste dagen zullen niet gemakkelijk worden, daar zijn ze beiden al wel voor gewaarschuwd. Het is het paar gegund dat het een mooi afscheid wordt, met bloemen bijvoorbeeld en zo nu en dan een traan. En dan op naar een nieuwe toekomst met een kopje thee, de krant op tafel en een lege dag voor je.


Pluc Plaatsman