Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

36e jaargang december 2010
 

Kerstgevoel 

Wat is het toch, dat gevoel dat Kerst aan mensenkinderen geeft. Warmte, geborgenheid en hoop in de koude, donkere en mistige dagen aan het einde van het jaar. Bij voorkeur in een witte, met zachte sneeuw bedekte, wereld. “Stille Nacht, Heilige Nacht”. Kerstgezang, muziek, verlichting en versiering om deze dagen feestelijk te maken. Zoete, warme dranken en extra aandacht voor de warme maaltijd die met geliefden wordt genuttigd. Kerst in de kerk met een boekje en een sinaasappel. Weemoed en herinneringen aan vervlogen tijden. Een diep geworteld gevoel en verlangen in de harten van mensenkinderen.

Ja, dat roept Kerst bij veel mensen op. Een verlangen dat helaas niet voor iedereen wordt vervuld, maar wordt overheerst door angst, eenzaamheid en teleurstelling. Voor deze mensenkinderen hoeft het dan ook niet zo dat, in hun ogen overdreven kerstgedoe. Het kerstgedoe dat hen het gevoel geeft in de kou te staan. Voor hen kunnen deze dagen gestolen worden. Dat is de andere zijde van massaal gevierde feestdagen met de nadruk op harmonie en huiselijkheid.

Degenen die hun verhaal vertellen in deze kersteditie van de blikken terug op een korte of langere tijd die ze in één van onze dorpen hebben doorgebracht. Mensen die op een andere plek op deze aardbol kerst hopen te vieren met het kerst-winter-gevoel van weleer in hun herinnering. Al moeten sommigen van hen wel erg diep graven om juist die vieringen boven te krijgen. De herinneringen zijn meer gebaseerd op het gevoel van geborgenheid in een klein Gronings dorp en veel minder op de kerstgebruiken met amusement en glitter.
Kerstgevoel is niet te koop. Zo is ook de ervaring van één van de Thaisner reizigers naar Oldenburg. Kerstmarkten bieden veel van hetzelfde, prullaria en eetwaren, maar het echte kerstgevoel ontstond in de bus en bij het diner door het samenzijn en de gesprekken. En daar hoeft het echt geen Kerst voor te zijn!

De redactie van de express wenst iedereen goede feestdagen en een hoopvol 2011.

 

Sophie met haar dochters, Nicole, Femke en Emma.


Witte Kerst


Sophie Buringa
 

Van de Garmerwoldenaren die zijn uitgevlogen, is Sophie Buringa (1980) misschien wel het verst weg neergestreken: op een plek waar de Kerst bijna altijd wit is. Hoe kijkt zij terug op Kerst in het dorp van haar jeugd?
 

Sophie Buringa, of Op den Kelder, zoals ze nu heet, werd geboren in Garmerwolde. Daar woonde ze eerst aan de L. van der Veenstraat, later aan de Dorpsweg, in het huis waar haar ouders nu nog wonen. Samen met haar man Bart (broer van Anita op den Kelder uit Thesinge) emigreerde ze in juli 2000 naar het Canadese Salford in de provincie Ontario. Daar runnen ze, samen met haar schoonouders, een melkveebedrijf met 150 melkkoeien, ongeveer 150 stuks jongvee en wat meststieren. Twee honden, zeven paarden en drie schapen maken de veestapel compleet. Sophie en haar man hebben drie dochters: Emma (7), Nicole (5) en Femke (3).

Kerststukjes
“Ik herinner me nog, uit mijn tijd op de OBS Garmerwolde, dat we kerststukjes maakten op school. Daarna aten we met elkaar, ook in de klas. Dat vond ik heel bijzonder. Toen ik wat ouder was, maakte ik ook wel kerststukjes voor onze oudere buurtbewoners op de Dorpsweg. Ik vond het erg leuk om ze daarmee blij te maken.
De mooie, grote dorpskerstboom bij Spanninga op de hoek herinner ik me ook nog goed.
Thuis vond ik het vooral erg leuk om samen met mijn moeder de kerstboom te versieren en met ons gezin iets speciaals te eten. Ik kijk goed terug op Kerstmis in Garmerwolde, maar ik mis het niet echt. Het was toen leuk, maar hoort nu bij het verleden. Als we in Garmerwolde zijn, is het altijd
gezellig, daar hoeft het geen Kerstmis voor te zijn.”

Zingende kerstbomen
“Hier in Ontario is onze Kerst meestal wit, wat natuurlijk een hoop plezier geeft. Dan kunnen we skiën, sleeën of met sneeuwscooters rijden. Ook is er erg veel kerstverlichting buiten. Hele parken staan er vol mee, en er zijn allerlei thema's, zoals kerststallen, stripfiguren en zelfs zingende kerstbomen. Je kunt er langs lopen of met de auto langs rijden, wat de kinderen geweldig vinden. Kerstmis betekent voor mij gezellige dingen doen met mijn gezin. Soms komt er familie over vanuit Nederland en die doet dan gezellig met ons mee.

Ik wens iedereen in Garmerwolde en Thesinge heel prettige kerstdagen en een geweldig 2011 en wie weet spreken we elkaar nog eens.”

Sophie Buringa
Anne Benneker
  

In dichte mist ......

Frouk Holtman
 

Frouk Holtman woont alweer zo’n kleine tien jaar in Ten Boer, maar ze is nog geregeld in Thesinge. Om hand & spandiensten te verrichten in het drukke huishouden van dochter Saskia Vaatstra of om op de kleintjes te passen bij Pieter en Greetje Holtman.
Het grootste deel van haar leven speelde zich af op de boerderij aan de Lageweg in Klunder.
Een bezige bij; zo ken ik haar en dat is nog niet veranderd!

   

 

 

    Voor Frouk Holtman staat december in het teken van familie.

Maar het houdt je jong, want ondanks dat ik haar een hele poos niet zag, lijkt ze nauwelijks ouder geworden. Ze fietst en wandelt nog even veel (of meer zelfs?) als vroeger en oogt opmerkelijk fit.

De uitnodigende lichtjes achter het raam van de Kloosterkerk, de warmte en bijzondere sfeer en elkaar ontmoeten in de Kerstnachtdienst, na een hele tocht op de fiets langs het Maar naar het dorp; Frouk kwam nooit met de auto.
Dat is het eerste wat ze noemt als ik haar vraag naar haar herinneringen aan de decembermaand in Thesinge. En wat ze mist; in Ten Boer wordt er ook een dienst gehouden, in de sporthal. Daar kunnen veel meer mensen in, maar het is een stuk minder sfeervol en gezellig dan in de prachtige Kloosterkerk.

De ontmoeting staat voor haar centraal en december in het teken van familie. Omdat alle kinderen (Saskia, Janny en Pieter) met hun gezinnen in de buurt wonen en er een hechte band is, wordt er veel gevierd samen.
Dat begint al met Sinterklaas; dit jaar bleven alle zeven kleinkinderen bij haar slapen!
Dan Kerst, de eerste dag is voor kinderen en kleinkinderen. Tweede Kerstdag wordt traditioneel bij haar broer Arie en zijn vrouw Tine (vd Goot) op de boerderij in Ten Post gevierd. Met een broodmaaltijd en samen zingen bij het orgel, dat vaardig door Arie wordt bespeeld. Vroeger waren ook alle kinderen daarbij, maar inmiddels heeft de familie zo’n omvang aangenomen, dat dat nu niet meer gebeurt. Meestal is zus Tiet, die in de buurt van Arnhem woont, ook van de partij.
Op oudjaarsdag komt Janny om na het middageten (al jáááren een vast tijdstip) oliebollen en appelflappen met haar te bakken. Die alle kinderen en kleinkinderen helpen opmaken!

Drie jaar geleden vierde Frouk voor het laatst Oud&Nieuw in Thesinge. Die nacht zal ze niet gauw vergeten! Er hing een extreem dichte mist en na middernacht vertrok ze met haar auto naar Ten Boer. Na een hele poos kwam ze in Garmerwolde aan en kon toen echt niet verder.
Maar een Van der Goot geeft niet zomaar op en te voet ging ze langs het fietspad verder.
De kinderen hádden het ondertussen niet meer; er werd door een familielid in Ten Boer bij haar huis gepost, ze was niet te bereiken, niemand zag haar auto bij de Agrishop staan en de gealarmeerde politie zag haar ook niet lopen langs de Rijksweg.

Toen ze uiteindelijk haar huis bereikt had, ging opnieuw de telefoon, ditmaal nam ze op.
Iedereen kon uiteindelijk rustig gaan slapen.
De volgende ochtend stonden haar kinderen alweer vroeg voor de deur met de onheilstijding dat haar auto die nacht in Garmerwolde volledig was uitgebrand!
Sindsdien heeft Frouk een mobieltje en viert ze Oud&Nieuw in Ten Boer met zus en schoonzussen. Wel zo rustig….

Susan de Smidt
 

Onaangename en angstige Kerstdagen

Jaap Reinders
 

Plotseling waren ze er: het echtpaar Melle en Marie uit Groningen. Melle moest als spoorwegman onderduiken nadat de grote spoorwegstaking was uitgeroepen (september 1944). Eerst hadden ze op een adres in Groningen onderdak gevonden, maar in november moesten ze daar weg en kwamen ze bij ons. Marie verwachtte een baby.
 

Melle mocht zich buitenshuis natuurlijk niet laten zien; hij verborg zich steeds als de kinderen speelkwartier hadden op het schoolplein en als er gebeld werd verdween hij in een kast. Marie kwam wel buiten, mijn moeder spon een vernuftig web van verdichtsels en verklaringen. Zij vertelde dat Marie een nicht van ons was, die haar huis had moeten verlaten, doordat het gebied waar ze woonde door de Duitsers onder water was gezet.
En toen kwamen die Kerstdagen van 1944, die zo angstig en spannend zouden verlopen. Twee dagen voor Kerst kreeg Marie hevige bloedingen en dokter Anderson vond het absoluut nodig dat ze naar het ziekenhuis ging. Auto's reden er niet meer, zij werd daarom in een koets naar Groningen gebracht.
Dit alles baarde mijn ouders en Melle grote zorgen want stel je voor, dat het niet goed zou gaan met de baby of dat iemand Marie daar zou herkennen!
 
Mijn moeder ging op de middag van de eerste Kerstdag op haar fiets met houten banden naar het ziekenhuis om Marie te bezoeken en ze kwam terug met de droevige mededeling dat Marie haar kindje had verloren.

  
    Jaap Reinders (Foto: Margriet de Haan)


Op de avond van de volgende dag kwam er bezoek: de vrouw van bakker Bloemendaal bracht een alarmerende boodschap: zij was met haar dochter in het ziekenhuis geweest om op dezelfde zaal, waar Marie lag, een zieke kennis te bezoeken en daar was diezelfde middag een vrouw opgenomen, die bij Marie in de straat woonde en die rondtetterde dat Marie haar man een spoorwegstaker was. Mevrouw Bloemendaal kwam ons waarschuwen, want Moeders mooie leugentjesweb was in een klap vernietigd!
Diezelfde avond nog vertrok Melle naar een ander adres en toen Marie de volgende dag het ziekenhuis mocht verlaten, werd ook zij elders ondergebracht.
Dankzij de waarschuwing van Mevr. Bloemendaal zijn wij aan een groot gevaar ontsnapt, want toen wij een paar dagen daarna op een middag bezoek kregen van twee Grüne Polizisten en twee NSB-Landwachters, die het hele huis van onder tot boven doorzochten, werd er gelukkig niemand meer gevonden.
Dit alles is nu 66 jaar geleden gebeurd, maar als ik aan die Kerstdagen terugdenk, dan voel ik nog de angstige spanning die ons toen in zijn greep hield!

Jaap Reinders, Delfzijl

Naschrift redactie: Jaap Reinders is opgegroeid in Garmerwolde. Zijn vader was hoofdonderwijzer op de OBS Garmerwolde; het gezin woonde in het ‘meestershuis’ rechts van de school.
 

Kerst in bermuda en Hawaї-shirt

Geert Hoekstra
 

In 2006 is Geert vertrokken van Achter-Thesinge. Hij is een zoon van Sjoerd en Annie Hoekstra die daar woonden en werkten op de boerderij aan de Thesingerlaan met hun gezin met vier kinderen. Geert is de helft van een tweeling en samen zijn zij de jongsten uit het gezin. Vader Sjoerd overleed in 1996 en sinds enkele jaren woont moeder Annie in IJlst. Broer Arend woont nu nog in het ouderlijk huis. Geert gaf toe aan zijn drang naar vrijheid en wilde los van de bureaucratische regels. In Bolivia vindt hij wel mogelijkheden voor de toekomst maar moet ook hier vaak in gevecht met de instanties om zaken te regelen. Dit kost enorm veel tijd en is erg frustrerend.
 

Geert zette samen met een andere Nederlander een importbedrijf op voor vrachtwagens en zware machines. Hij reisde veel door Bolivia en naar Chili voor zijn werk en leerde het land goed kennen. Er wordt Spaans gesproken wat Geert al voor zijn vertrek uit Nederland in een cursus had geleerd. Hij woont in Santa Cruz de la Sierra, een stad met 1,5 miljoen inwoners.
Het klimaat in Bolivia varieert van koud tot tropisch en er is laagvlakte en hoogland. Het land is rijk aan delfstoffen en er wordt olie en aardgas geëxporteerd.  

   
    Geert en zijn zoon Jelke

Economisch gaat het in het land van president Morales, ondanks dat er ook veel vruchtbaar land is, moeizaam. Na ruim drie jaar heeft Geert zich uit laten kopen van het importbedrijf en is samen met een andere Nederlander een veeteeltbedrijf in dit tropisch gebied begonnen. “Het vinden van een stuk grond is gelukt en hopelijk staat er half december na een moeizaam bouwproces met een plaatselijke melkmachinedealer een melkstal! Mijn tweelingbroer Wijtse en Arjan Balkema uit Thesinge stuurden twee melkmachines op. Nu melken we 22 koeien met de hand, net zoals mijn opa dat deed. Aan de mentaliteit van het Boliviaanse volk heb ik erg moeten wennen. De mensen zijn heetgebakerd en gauw beledigd. En als je op de hoogvlakte door de plaatselijke bevolking verdacht wordt van een misdrijf heb je grote kans, als de politie er niet snel genoeg bij is, dat je bestraft wordt op de oorspronkelijke indianenmanier: erg wreed!”

Kerst
“Je komt hier niet echt in de stemming in bermuda en Hawaï-shirt! Als er kerstversieringen zijn in dit voornamelijk katholiek land dan zijn ze erg kitsch. Wij gaan wel naar de Baptistenkerk, waar Engels gesproken wordt en veel buitenlanders, vooral uit Amerika en Canada, komen.” Geert woont samen met zijn Braziliaanse vriendin Jane en zijn zoon Jelke. “Ik mis hier rond kerst de geur van de suikerfabriek. Dat was zo kenmerkend voor die periode. Aan de gezelligheid thuis en aan het stappen met vrienden in die periode heb ik mooie herinneringen, maar dat stappen gaat er wel af als je dertig plus bent. Zo zijn we met carnaval van plan om op vakantie te gaan naar Paraguay. Hier is ’t dan een gekkenhuis waar wij niet zoveel mee hebben. Er wonen in Santa Cruz zo’n dertig Nederlanders die sinds ruim een jaar bijeenkomsten organiseren. Er is een schooltje voor onderwijs in de Nederlandse taal en cultuur. Voor mij is het netwerken hier belangrijk. Door elkaar te informeren en te helpen kom je vaak verder.
Ik wil alle bekenden hartelijk groeten en wens iedereen “Feliz Navidad” vanuit Bolivia!”

   
    Geert en zijn vriendin Jane

Truus Top

N.B. Op http://www.boerderij.nl kunt u nog veel meer lezen over Geert Hoekstra als u zijn naam intypt.

 

Oerherinneringen

De Ypma's
 

De Ypma's


Huizen en boerderijen worden in Thesinge vaak genoemd naar hun vorige bewoners, en Gert Groothoff woont nu in de boerderij van Sytze en Anneke. Sytze en Anneke Ypma hebben van 1996 tot 2001 aan de Lageweg 13 in Thesinge gewoond. Vertrekken uit Thesinge heeft Sytze en Anneke heel wat hoofdbrekens gekost. Wilden ze echt wel weg uit Thesinge, waar hun eerste twee kinderen, Johannes en Hannah geboren zijn? Zouden ze wel kunnen aarden op het Waddeneiland Terschelling? Dit soort hoofdbrekens zijn kennelijk verbonden aan Sytze zijn beroep als dominee, want inmiddels is het gezin alweer sinds 2008 van Terschelling vertrokken en woont nu in het Friese Scharnegoutum.

 Sytze heeft geen idee of Scharnegoutum zijn eindstation zal worden of niet. De gedachte ergens voorgoed neer te strijken en wortel te schieten - en een gevoel van onafscheidbaarheid met zijn omgeving te ontwikkelen - trekt hem wel, maar nu nog niet. Voor Anneke ligt het iets anders: “Ik schiet direct wortel, waar ik ook ben en dan wil ik er niet meer vandaan en voel ik me gelukkig.” Ondanks de fantastische tijd die ze op Terschelling gehad hebben, heeft Anneke wel het gevoel dat ze op de wal thuishoren: vrienden en familie bezoeken is zoveel gemakkelijker! En je kunt veel sneller even naar de stad! “DE stad, welke stad bedoel je dan? Jullie leven nu in het midden van ELF stedenland, welke stad noem je dan DE stad”? Tot mijn grote genoegen, legt Sytze uit dat DE stad voor hem nog altijd de stad “Groningen” is.

Johannes en Hannah voelen zich ook beter thuis aan de wal dan op het naar hun mening “kleine Terschelling”, maar Welmoed, de jongste dochter van het gezin en geboren op Terschelling, denkt er iets anders over en heeft nog wel eens heimwee naar het eiland. Thesinge, dat beschouwen ze onderhand als “oerherinneringen”. Met een zware bromstem, die ik nog niet eerder zo gehoord had, vertelt Johannes op de achtergrond dat hij zich van Thesinge herinnert dat hij met de fiets door zijn vader of moeder naar school gebracht werd, zijn juf op de Til blonde haren had, zijn vriend Jaap in de Bakkerstraat woonde en je op 5 december bij Sinterklaas op schoot mocht zitten. Hannah herinnert zich slechts de grote schuur van het huis aan de Lageweg.

Johannes zit nu in de derde klas van het VWO in Sneek, Hannah in de tweede. De school is 15 minuten fietsen en ze doen het allebei goed, en minstens zo belangrijk: ze vinden het leuk op school. Welmoed zit in groep 4 van de basisschool en hoeft maar een paar honderd meter te lopen en ze is op school.

Anneke heeft zich sinds het vertrek van het gezin uit Thesinge toegelegd op de geestelijke hulpverlening, gebaseerd op de familie-opstelling. Ze heeft het er druk mee, en er zijn weken dat ze 5 sessies per week draait. Voor wie het niet wist, Anneke heeft voor het jaar 2010 een scheurkalender met spreuken uitgegeven over de familie-opstelling. Anneke vertelt dat ze het erg leuk vond zo’n kalender te maken, en die 365 blaadjes van de scheurkalender had ze in een paar weken vol geschreven met ervaringen uit de praktijk. Elke spreuk is voor haar gerelateerd aan een voorval of persoon uit haar praktijk. Veel mensen hebben haar inmiddels gevraagd of er ook in 2011 een scheurkalender van haar hand uitkomt, maar helaas, de inspiratie wilde niet op tijd komen. Naast haar werk met de familie-opstelling, schrijft Anneke tegenwoordig ook liedteksten voor de kerk.

Sytze heeft het druk met zijn baan als dominee: preken voorbereiden, preken houden, crisis bezoeken aan huis, begrafenissen en het leiden van diverse kringgroepen, o.a. over de betekenis van Jezus Christus in de 21e eeuw, meditatie en “gelukkig leven”. Sinds kort zit hij op zangles en als echte Fries is hij onlangs weer begonnen met schaatsen, hopend natuurlijk op die ene tocht der tochten!

Mijn verplichte slotvraag luidt, of ze Thesinge niet verschrikkelijk missen, en daar komt het volgende tactisch antwoord op, met daaraan gekoppeld een kerstwens aan ons allen: “Thesinge-Garmerwolde blijft onze eerste liefde als het om gemeente en dorpen gaat, die blijven altijd een warm plekje houden. Daar is niets nieuws tegen opgewassen. Als kerstgroet, wensen Anneke en ik jullie allen het volgende toe: dat op jullie Groninger klei de warme gemeenschap de tand des tijds doorstaat en dat vrede en veiligheid jullie deel mogen zijn”.

Henk J. Busscher
 

Winterweer 1979

Familie Friezema

 

Het is inmiddels alweer ruim dertig jaar geleden dat we een niet al te lange maar wel heftige winter hebben gehad. Een paar dagen met heftige sneeuwstormen en daardoor sneeuwduinen van ongekende hoogte. Onze toenmalige assistente Aukje kon niet naar huis en is bij ons blijven slapen. Haar vriend is bevrijd door militairen, want hij zat vast tussen Groningen en Hoogezand.

Op de eerste dag van deze sneeuwperiode heb ik de gehele dag één patiënt op het spreekuur gehad. Tot mijn verbazing zat oma Havenga van de Dorpsweg (waar ook Eltje heeft gewoond) in de wachtkamer. Ze had wel een afspraak, maar met dit hondenweer erdoor? "Wat dounenjoe hier, mit dit slechte weer". "Nou ik haar toch n àfsproak veur blouddruk meten?" U moet zich voorstellen: halverwege haar woning en mijn woning lagen sneeuwduinen van wel twee meter hoog ! Ik heb haar bloeddruk wel gemeten, maar niet gezegd hoe hoog het was. Ik heb haar strompelend over het glibberende pad naar huis gebracht. De bloeddruk later weer gemeten, toen durfde ik wel te zeggen hoeveel het was.

   
    De familie Friezema in 2007 bij hun huis in Garmerwolde. (Foto: Henk Remerie)

In de loop van de middag kreeg ik het tweede! telefoontje: of ik wel naar de Bovenrijge wilde komen, want een van de broers kon niet meer plassen. Je kunt je voorstellen dat hij erg veel last had, zij belden praktisch nooit en nu met dit weer. Waarschijnlijk hebben ze zich meerdere keren afgevraagd: moeten wij wel bellen? Maar uiteindelijk kun je dit niet volhouden. De vriend van Aukje had inmiddels Garmerwolde bereikt. Toen hij hoorde waar ik heen moest zei hij: u gaat niet alleen, als er wat gebeurt komt u niet meer thuis (GSM bestond nog niet). In de auto gestapt met achterin twee schoppen en met moeite gereden over de Rijksweg tot de afslag Bovenrijge. Aldaar zijn we uitgestapt; lopend tot halverwege Bovenrijge en daarna nog een lange laan naar de boerderij. Thuis had ik meerdere keren gecontroleerd of ik alles bij mij had, even gemakkelijk terug gaan was er natuurlijk niet bij. Het cathetiseren ging vrij vlot en de patiënt voelde zich daarna een stuk beter. Lopend weer terug naar de auto en op huis aan.
De volgende dag was het weer iets opgeknapt en Frits Stollenga met de shovel ging het dorp bevrijden. Geholpen door o.a. Jan Star en Pieter Jan Ganzeveld (helaas alle drie al overleden!). Zoals Jan Dummer altijd deed tijdens het jaarlijkse oliebollen bakken (fles BB), kwam ik nu met een fles Beerenburg naar de weg en hebben we op straat een flinke borrel genomen.

Mijn vrouw en ik wensen de lezers van de Garmer en Thesinger Expres fijne feestdagen en een gelukkig 2011.

J. Friezema

Naschrift redactie: Dokter Friezema was van 1976 tot 2007 huisarts in Garmerwolde.
 

Terug naar de 'roots'

Gert en Hilda de Boer
 

Gert en Hilda de Boer


“We vieren kerst in de school omdat er voldoende ruimte voor is. En de sfeer verschilt in wezen niet van de manier waarop wij het in Thesinge gewend waren. Toch was de oversteek naar de Gereformeerde kerk of naar de Kloosterkerk wel heel bijzonder”, hoor ik van een voormalig hoofd van de Thesinger bassisschool.

Sinds de zomer van 1997 wonen en werken Gert en Hilda de Boer vanuit Huizen. Na tien jaar directeur te zijn geweest van “de Til” in Thesinge verruilde Gert de kleine school voor een grote basisschool in Huizen. Ruim elf jaar stond hij daar aan het roer van een school die uit fusies van drie christelijke schoolverenigingen is ontstaan. “Ik was daar vooral manager met geweldig veel bureauwerk. Ik verlangde terug naar een kleinschaliger school en sinds twee jaar heb ik dit gevonden in Vreeland, een dorpje aan de Vecht, met een leerlingenaantal van tweehonderd. Het toeval wilde dat er nieuw gebouwd werd en ik heb kunnen meedenken over de indeling en inrichting van de school. Onder hetzelfde dak is ook een naschoolse opvang, een peuterspeelzaal en een bibliotheek gehuisvest. Ik ben heel tevreden met deze nieuwe baan en het contact met nieuwe collega’s. Het heeft me goed gedaan om te switchen van werkplek!”.
Ook Hilda heeft een leuke baan bij een schoolbegeleidingsdienst waar zij op de afdeling personeelszaken werkt. Samen hebben zij nu de maandag vrij. Hilda: “We wonen hier al ruim tien jaar in dit huis. Aanvankelijk hadden we gehuurd in deze wijk om eens rustig te bekijken of het ons hier beviel. Na ruim twee jaar hebben we dit huis gekocht. De wijk is heel groen en de ligging is mooi, vlakbij het Gooimeer en de heide. We wandelen en fietsen heel veel. Wandelen is echt onze vrijetijdsbesteding geworden. We hebben al heel wat “paden” door heel Nederland gelopen. Het Pieterpad, Zuiderzeepad, Floris5pad. Nu staan het Kustpad en het Marskramerspad op ons lijstje!”
De kinderen de Boer zijn uitgevlogen en afgestudeerd. Christiaan is net getrouwd en werkt als docent biologie aan een middelbare school in Huizen. Ook Richard heeft biologie gestudeerd en werkt aan een promotieonderzoek. Hij woont in Zaandam. De jongste, Miriam, werkt nu op een kinderdagverblijf in Loosdrecht en heeft SPH gestudeerd. “Het is wel handig dat de kinderen en overige familie dichterbij wonen. Vanuit Thesinge hebben we veel lange ritten gemaakt maar hebben dat toen nooit als belemmering gevoeld. Broodjes mee voor onderweg en ’s nachts terug met slapende kinderen op de achterbank.
Het dorp Huizen is een vissersdorp met een oude kern met veel authentieke panden. Wij wonen in een nieuwbouwwijk waar je toch wat onpersoonlijker woont dan in een dorp als Thesinge. Tijdens het woon-werkverkeer denken we met weemoed terug aan de rust van het Groninger platteland en ook hebben we goede herinnering aan de gemoedelijkheid in het dorp. Maar toch genieten we nu ook weer van de reuring in de Randstad die we van jongs af gewend zijn. We wensen jullie vanuit Huizen allen fijne feestdagen toe.

Truus Top

 

Een grote kerstboom in de kerk....

Roelf en Netty Hagenouw

 

Netty en Roelf Hagenouw


Roelf, inmiddels 84 jaar, is op 14 augustus 1926 geboren in het eerste huis links aan de Grasdijkweg (nu nummer 1, toen nummer D67). Het oudste gedeelte van dat huis stamt uit 1863, vertelde hij. En Roelf's overgrootmoeder (van moederskant) was daar omstreeks 1890 al begonnen met een winkeltje waar ze van alles en nog wat verkocht. Eerst was dat winkeltje gewoon in de gang van het voorhuis; maar een generatie later, toen het goed ging met de zaken, werd er speciaal voor de winkel door Roelf's vader een zijvleugel aan het huis gebouwd (eind jaren twintig).

Op z'n vijfde mocht Roelf al naar de lagere school (voor de kenners: een aprilschool) en vervolgens naar de ambachtsschool in Groningen. Zodoende werd hij op z'n vijftiende al gediplomeerd elektricien. En meteen aan de slag bij een baas in Groningen. Zo ging dat in die tijd. Inmiddels was de tweede wereldoorlog begonnen met als gevolg dat het voor jonge mannen gevaarlijk werd in Stad (razzia's en tewerkstelling in Duitsland). Roelf werd daarom door zijn vader teruggehaald naar Garmerwolde. En moest de oorlogsjaren door zien te komen met losse klussen. Na de oorlog, in 1947, eerst drie jaar de militaire dienst in. Daarna aan het werk en ook weer aan de studie, eigenlijk was hij daar al in zijn diensttijd mee begonnen. Inmiddels ook aan de verkering met Netty (Annette Verheek, geboren in 1931 in Appingedam). De MTS-studie Elektrotechniek werd in 1954 afgerond. En een jaar later volgde de trouwerij van Roelf en Netty. Het jonge paar woonde de eerste paar jaar in bij Roelfs ouders aan de Grasdijkweg (in die jaren vlak na de oorlog, was er een enorme woningnood. Vandaar). Hun oudste dochter Anneke is geboren toen ze nog in Garmerwolde woonden, maar vrij kort daarna zijn ze naar Oude Pekela verhuisd. Roelf had daar een baan bemachtigd bij de N.V. Laagspanningsnetten, rayon Winschoten. In Oude Pekela zijn hun zoon Henk en de jongste dochter Inie geboren. Na bijna twintig jaar, in 1973, verhuisde het gezin Hagenouw naar Roden omdat Roelf rayonchef in Groningen kon worden. In 1986 ging Roelf met pensioen en sinds dat moment kreeg hij het drukker dan ooit, zegt hij. Vrijwilligerswerk in Polen, vakantiereizen door binnen- en buitenland, bergwandelen met zoon en kleinzoon en niet te vergeten: stamboomonderzoek. En, na nog wat doorpraten, blijkt Roelf nog veel meer te doen, teveel om hier nu op te noemen.

“Vroeger toen wij jong waren gebeurde er niet zoveel bijzonders tijdens de feestdagen”, vertelde hij. “Het kerstfeest werd vooral in de kerk gevierd. Daar stond dan een grote kerstboom en alle kinderen kregen onder andere een dikke sinaasappel. Heel gezellig, was dat. Met Oud en Nieuw had je wel wat sleperij maar lang niet zo erg als in de jeugdjaren van zijn vader. En er waren natuurlijk net als nu, de nodige appelflappen, oliebollen en gelettes (dunne ovale wafels). Tijdens de feestdagen ging je op de gewone tijd naar bed; vroeg dus. Verder verschilden de feestelijkheden ook wel per familie. Zo kregen wij, de kinderen Hagenouw, met Sinterklaas altijd cadeautjes. Die waren ergens in het huis verstopt. In krantenpapier gewikkeld. We kregen dan van vader en moeder een briefje met daarop hints waar we ongeveer moest zoeken. Dat zoeken naar het cadeautje gebeurde trouwens pas op zes december, 's ochtends.”
“Al met al hebben we goede en leuke herinneringen aan de feestdagen”, concluderen ze, nog eens even nadenkend.

Henk Vliem