Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

36e jaargang januari 2011
 

Theo Spijker

'Verandering is goed voor een mens'
 

"Doe eens bewust iets anders en wacht het resultaat af. Dat kan iets heel nieuws opleveren", zegt Theo Spijker. De bloemenhandelaar, kunstschilder, wadloper, hardloper en hobbykok met belangstelling voor filosofie is er zelf het levende bewijs van. Een gesprek over lastige klanten, een van de mooiste dagen uit zijn leven en snot voor de ogen.

Wie is Theo Spijker?
Theo woont in Garmerwolde, aan de Dorpsweg 11, tegenover het doktershuis. Hij kwam er in 1993 wonen met zijn toenmalige vrouw Joke, en hun kinderen Tim en Cathelijn. Inmiddels zijn de kinderen uitgevlogen en sinds vier jaar woont Theo met Hilde-Marie in het inmiddels verbouwde en uitgebreide huis.
Hij is geen Groninger, dat hoor je meteen. Theo (1956) werd geboren in Laren, waar hij tot zijn 23e woonde. Hij ging er naar de rooms-katholieke lagere school en naar de mavo. En daarna, op de bromfiets, naar de middelbare tuinbouwschool in Utrecht. De liefde bracht hem naar het Noorden. Hij vond er een kamer boven een café, in het gehucht Hefswal, en ging aan de slag bij een houthandel.
"Ik verstond mijn collega's niet. Het Gronings klonk mij als Arabisch in de oren."
Begin jaren tachtig begon hij voor zichzelf als ambulant bloemenhandelaar. "Als een soort SRV-man reed ik door de straten, met een grote bel kondigde ik luid mijn komst aan." Bloemenhandelaar is hij nog steeds maar door de straten rijdt hij niet meer. Hij verkoopt vanuit zijn wagen bij bejaardentehuizen en heeft onder meer restaurants en ziekenhuizen als vaste klant. En natuurlijk is er zijn kleine 'filiaal' in de Agrishop in Garmerwolde.

 
   

Theo Spijker; de bloemenhandelaar, kunstschilder, wadloper,
hardloper en hobbykok. (Foto: Margriet de Haan)

Koop bloemen met je hart
"Bloemen: een mooi, maar moeilijk artikel", zegt Theo. "Heel iets anders dan een kopje of een theedoek, om maar iets te noemen. Mensen hebben er hoge verwachtingen van. Een bos chrysanten moet toch wel drie weken staan. In mijn begintijd had je in de winter een beperkt assortiment: narcissen, tulpen en fresia's, zal ik maar zeggen. Nu zijn er veel meer soorten. Dus moet het er ook allemaal zijn. Vroeger kende je de kwekers, wist je ook welke kwaliteit je kreeg. Nu komen veel bloemen uit het buitenland, en moet je maar afwachten wat je krijgt. Veel mensen klagen ook dat bloemen sinds de komst van de euro veel duurder zijn geworden. Maar dat is echt niet zo. Voor vijf gulden kreeg je echt geen bos bloemen meer. In het buitenland willen mensen graag open bloemen, zeker om aan een ander cadeau te geven. Maar wij Nederlanders zijn zuinig. We kopen bloemen graag in de knop, zodat we er zo lang mogelijk iets aan hebben. Maar als de kweker ze te rauw snijdt, komen de knoppen weer niet open. Kortom: als bloemenverkoper krijg je veel commentaar van klanten, je doet het niet gauw goed. Ik ken collega's die daar niet meer tegen kunnen en ermee stoppen. Zelf heb ik er ook wel last van, maar ik ga er nuchter mee om."

"Bloemen, koop ze om hun vorm, kleur of geur.
Koop ze met je hart.
Koop ze om hun vergankelijkheid en geniet er van."
Theo Spijker

Het nu
"Toen ik mijn bloemenhandel had opgebouwd, vond ik het tijd om verder te kijken. In mijn jeugd was ik niet gemotiveerd om te studeren. Dus ik dacht: dat ga ik nú doen. Ik koos voor de studie cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit: literatuur, cultuurhistorie en filosofie. Ik heb die studie niet helemaal afgemaakt, maar er veel aan overgehouden, een brede algemene ontwikkeling bijvoorbeeld. De filosofie vond ik het leukst. Wat ik bijvoorbeeld fascinerend vind, is het moment nu. Jonge mensen kijken naar de toekomst, oude naar het verleden. Maar waar beleef je bewust het moment van nu? Een boeiend proces vind ik ook handelen, iets doen en daardoor iets veranderen, iets onverwachts teweegbrengen. Het resultaat kan een heel positieve uitwerking hebben op een mens."

Zelfportret met hoed
"Alles is al geschilderd en toch blijft een schilderij maken een interessante bezigheid. Niet alleen het resultaat is belangrijk maar ook het schilderen zelf.

Ik heb altijd al willen schilderen. Toen ik midden dertig was, kwam het er van. Ik zag in de krant een advertentie voor een cursus en pakte door. Daarna heb ik meerdere cursussen, waaronder portrettekenen, gevolgd bij verschillende kunstenaars. Bij de een leerde ik dit, bij de ander dat." Theo wijst op een schilderij met paarden en op een ander met drie vrouwen. "Deze heb ik bijvoorbeeld gemaakt in de stijl van Karel Appel. Eerst breng je de kleuren aan, dan de lijnen. Er zijn zo veel manieren, eigenlijk ben ik nog steeds zoekende." Weer heel anders is het schilderij dat Theo 'Gado Gado' heeft genoemd: een strakke, abstracte vlakverdeling, waarin een gezicht is verborgen. Dan is er nog het 'Zelfportret met hoed' uit 2008. "Het laatste schilderij dat ik gemaakt heb. Het schilderen zit nog wel in mijn hoofd, maar er zijn zo veel andere dingen… wadlopen bijvoorbeeld."
 

Fascinerend wad
"Het wadlopen heb ik eigenlijk bij toeval ontdekt. Mijn moeder was net overleden, en ik nam mijn vader en mijn familie mee naar Pieterburen, naar de zeehondencrèche van Leni 't Hart. Daar zag ik een folder over wadlopen. Met mijn zoon Tim heb ik later een wadlooptocht gemaakt. Fascinerend vond ik dat. Je loopt zo'n anderhalf uur over

 
   

Theo met een groep op het wad

het wad door geulen en over zandplaten, je ziet geen weg, je hebt geen herkenningspunten.
Ik werd nieuwsgierig: hoe werkt dat? Toen ik me voor een tocht naar Rottumeroog wilde inschrijven, zat die vol. Ik bleef maar doordrammen. Toen zeiden ze daar: 'Als je het zo leuk vindt, waarom word je dan zelf geen gids?' Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb theorie- en praktijkexamen gedaan en werd aspirant-gids, hulpgids en uiteindelijk hoofdgids. Sinds vier jaar heb ik mijn eigen bedrijf: 'Wadlopen met kleine groepen'.
Het Nederlandse waddengebied is een van de mooiste waddengebieden ter wereld. Het is ook het meest uitgestrekte aaneengesloten waddengebied ter wereld en zeer belangrijk voor de miljoenen vogels die hiervan afhankelijk zijn. Daarom staat het gebied ook op de werelderfgoedlijst van Unesco en heeft het dezelfde status als bijvoorbeeld de Grand Canyon in Amerika."

Praten met een huilertje
"Ik vind het geweldig leuk om mensen dit gebied te laten zien. Dit is óók Nederland. Maar ik ga ook graag alleen het wad op. Dat moet ook voor het seizoen weer begint. Dan ga ik de route verkennen, kijken wat er allemaal gebeurd is. Door storm en ijsgang bijvoorbeeld kunnen geulen en slikvelden veranderd zijn.
Een van de mooiste dagen van mijn leven heb ik beleefd op Simonszand, een zandplaat tussen Schiermonnikoog en Rottumeroog. In mijn eentje, bepakt en bezakt, tentje op de rug, ging ik erheen. Mét een metaaldetector, want dat wilde ik ook wel eens doen. Maar dat had ik na twintig minuten wel gezien. Toch kwam het apparaat me nog goed van pas, want ik was op de heenweg mijn tentstokken verloren . Met de metaaldetector en een gevonden paal bouwde ik mijn tentje. In de 24 uur dat ik daar was, was het twee keer hoogwater, op 5 meter afstand van mijn tentje! Ik zag er zeehonden en vogels vlak voor mijn neus, en 'praatte' met een verdwaald huilertje, dat zo'n honderd meter verderop lag. We hielden elkaar gezelschap. Ook mijn kaart was ik kwijtgeraakt, maar als je zo veel wadloopervaring hebt, is een kaart niet meer zo belangrijk. Na een tocht van vierenhalf uur kwam ik toch behouden weer aan land.
Het waddengebied zo uniek en wonderschoon, en zo dichtbij. Soms woest, soms kalm, maar nooit saai. Eigenlijk moet ieder mens er eens in zijn leven een paar uur hebben rondgewandeld."

Snot voor de ogen
"Hardlopers vond ik altijd maar uitslovers. Maar een jaar of tien geleden, wilde ik dat toch ook wel eens doen. Hardloopschoenen kreeg ik voor mijn verjaardag. Toen moest ik nog het lef hebben om die hardloopschoenen en sportkleren aan te doen. Op een tweede kerstdag was het zo ver; ik liep maar meteen een rondje van vijf kilometer. Een spierpijn dat ik gehad heb. Pas drie maanden later was ik zo ver dat ik dat rondje weer af kon leggen. Ik bouwde geleidelijk aan mijn afstand op, van vijf naar tien kilometer, tot aan de halve marathon. De eerste Bommenberendloop ooit liep ik net binnen de twee uur. Daarna moest ik wel naar de auto worden gedragen. Ik heb nu zo'n zes hele marathons gelopen, mijn snelste tijd was 3 uur en 38 minuten. Hele marathons loop ik niet meer, maar hardlopen doe ik nog steeds. Het is soms heerlijk om met snot voor je ogen te lopen."

Kokkels van de kok
Koken voor groepen, nog een hobby van Theo. Voor wadlopers, voor vrienden en soms voor het dorp. Zo kookte hij een onlangs een driegangenmaaltijd in het dorpshuis van Garmerwolde. Voor de ingrediënten van het voorgerecht ging hij in de vroege ochtend met een groep van twaalf dorpsgenoten naar het wad. Daar werden de kokkels gezocht, die Theo 's avonds als voorgerecht opdiende, gekookt in witte wijn, geserveerd met toast en kruidenboter. Je bent wadloper of je bent het niet!

Wadlopen met Theo als gids? Dat kan. Kijk op www.wadlopenmetkleinegroepen.nl.

Anne Benneker