KopG&T

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

38e jaargang juni 2012

 

Giulio Stefano
Een Siciliaan in Garmerwolde


Hoe komt een Italiaan uit een klein Siciliaans dorp terecht in een nog kleiner dorp op het Groninger platteland? Garmerwoldenaar Giulio Stefano, pizzabakker in het Dorpshuis, keeper bij GEO en eigenaar van een natuursteenhandel in stad, vertelt. Ná de EK-voetbalwedstrijd Italië tegen Kroatië.

Giulio Stefano (41) en zijn vrouwJackeline (39) wonen sinds augustus 2008 in Garmerwolde, met hun vier zonen Niels (16), Stef (15), Rob (13) en Bas (11). Aan het Damsterdiep, naast café Jägermeister, in het huis met de bijzondere molen waar eerder Jan Leugs woonde. Eerder woonden ze twaalf jaar in Ten Boer. 'Garmerwolde was voor ons een dorp waar je doorheen rijdt. Nu denken we: dit hadden we eerder moeten doen. Een prachtige plek, een fijn dorp, hier willen we blijven.'
Hij, eigenaar van Stefano Natuursteen, spreekt perfect Nederlands, rustig en bedachtzaam. Uiterlijk toch wel een zuidelijk type. Zij werkt in de zorg (Buurtzorg), praat met temperament en
vertelt spontaan. Samen aan de keukentafel met uitzicht op het Groninger land, gaan ze terug in de tijd en zo ontrolt zich het verhaal van een Italiaanse pizzabakker die een Gronings meisje trouwt, een bedrijf opricht en als keeper scoort bij GEO.

201206

Giulio over Garmerwolde: 'Een prachtige plek, een fijn dorp,
hier willen we blijven.' (foto: Cees Leurs)

Voetbaltalent
Montalbano Elicona heet het dorp op Sicilië waar Giulio opgroeide, op zo'n honderd kilometer afstand van de vulkaan de Etna. Geboren werd hij in Zwitserland, waar hij deeerste vier jaar van zijn leven doorbracht. Zijn ouders waren daar naar toe gegaan op zoek naar werk, zoals veel Sicilianen in de jaren zestig, zeventig van de vorige eeuw deden. Toen Giulio vier en zijn broer Filippo zes was, keerde het gezin terug naar Sicilië.
Daar ontdekte de jonge Giulio dat hij een talent had. 'Ik gooide vaak een bal tegen een muur en ving die dan op. 'Dat kan ik goed', dacht ik bij mezelf. Bij schoolvoetbal moest ik ook altijd op keep staan.'
Maar lid worden van een voetbalclub, dat lag in Montalbano Elicona toch even iets anders dan hier in Nederland. 'De voetbalclub werd gesponsord door een groep voetballiefhebbers. Er was maar één senioren- en één jeugdelftal. Je moest een test doen en als je genoeg talent had, mocht je blijven. Als je nog niet in een team zat, had je ook geen voetbalspullen. Ik heb toen gewone handschoenen genomen, en van tafeltennisbatjes het rubber afgepulkt. Dat heeft mijn moeder op die handschoenen genaaid. Klaar waren mijn keepershandschoenen. Er was thuis geen geld om naar de winkel in de stad te gaan en voetbalschoenen te kopen. Maar gelukkig kwam er net in de tijd voor het eerst een markt in ons dorp. En daar kon je goedkope sportspullen kopen. Op mijn elfde jaar ben ik toen begonnen als keeper bij de voetbalclub.'

Op het dak
Achttien jaar is Giulio als hij met zijn ouders en broer Filippo op bezoek gaat bij Salvatore, een vriend van zijn vader. Salvatore woont in Winsum en heeft daar een pizzeria. Giulio heeft dan net zijn school afgerond en is bezig met een informatica-opleiding. 'Maar ik hield niet van studeren. Wel van leren, maar niet uit boeken.' Salvatore doet hem een voorstel. Hij kan in Winsum blijven, kost en inwoning krijgen en in de pizzeria aan de slag. 'Ik was jong en het voelde als een avontuur', zegt Giulio. Hij bleef, al waren zijn ouders er niet blij mee.
Jackeline: 'Giulio had altijd in de buurt van bergen gewoond en kon zich niet voorstellen dat hier alles plat was. Dus ging hij op het dak staan turen of hij ergens aan de horizon een berg zag.' Toch wende Giulio snel aan zijn nieuwe leven, maakte vrienden. 'Als je de goede mensen maar tegen komt, dan is de taal geen probleem. Ik sprak Engels en leerde snel Nederlands.'
Giulio haalde ook zijn broer over om naar Winsum te komen. 'In het jaar dat het WK in Italië was' (1990) kochten ze samen een huis in Eenrum. Zijn broer ging na een jaar terug naar Sicilië, maar kwam uiteindelijk toch terug naar Groningen.

Liefde
Jackeline is nog maar zestien als ze met een vriendin wordt uitgenodigd voor een oudejaarsavondfeest. 'Het was een Amerikaans feest, iedereen moest iets te eten meenemen. Wij hadden niets bij ons, wisten wij veel, we waren nog zo jong. Er waren ook alleen maar 'oude' mensen, van dertig jaar of zo. We vonden er dus niet veel aan tot omstreeks twaalf uur twee jongens binnenkwamen met een krat bier. Giulio en zijn broer. Eigenlijk vond ik eerst de broer leuker. Maar na een jaar hadden Giulio en ik dan toch verkering. We kwamen uit heel verschillende culturen. Ik heb een Gereformeerd Vrijgemaakte achtergrond, Giulio een rooms-katholieke. 'In Italië is iedereen gelovig, maar iedereen gooit er met de pet naar', lacht Giulio. Hoe dan ook, ondanks of juist dankzij de verschillen trouwden Giulio en Jackeline al snel en gingen in Eenrum wonen.

Van steenoven naar natuursteen
Giulio werkte inmiddels in de stad, in verschillende pizzeria's. 'In Winsum dacht ik dat ik zo'n beetje de enige Italiaan in Groningen was. Maar nu kwam ik erachter dat er een hele Italiaanse wereld bestond in Groningen. Ik ging voetballen bij de Italian Boys.'
Hij besloot te stoppen met werk in de pizzeria. 'Altijd op zaterdag en zondag werken, het was genoeg geweest.' Zijn opleiding informatica had hij afgerond en hij ging op zoek naar een baan in die richting. 'Maar toch was dat niet wat ik echt wilde. Altijd achter de pc, geen doorgroeimogelijkheden. Tijdens mijn stage had ik bij een gemeente gewerkt. De hele dag door roken en koffiedrinken was het daar. Ik kwam elke avond met hoofdpijn thuis.'
Met twinkelende ogen en een grijns:
'En nu volgt het "opschepgedeelte". Mijn broer werkte bij een natuursteenbedrijf. Ik hielp hem wel eens met klussen. Met natuursteen had ik wel een beetje ervaring want ik had in het bouwbedrijf van mijn vader gewerkt. Nederland is een baksteenland, maar in de Italiaanse bouw werk je altijd met natuursteen. Ik kreeg bij dat bedrijf meteen een contract en was binnen een jaar werkplaatschef, en dat terwijl ik de jongste werknemer was.
Als werkplaatschef zit je constant tussen twee vuren, tussen kantoor en werkplaats. Ik was daar te jong voor vond ik en nam ontslag. Kon ik meteen bij een ander bedrijf weer aan het werk, maar alleen als werkplaatschef. In dat bedrijf hadden ze een heel andere manier van werken. Ik heb daar alles geleerd wat ik nodig had om een eigen bedrijf te beginnen: inkoop, orderbeheer, omgang met klanten. En doordat ik Italiaans spreek, kon ik makkelijk contact leggen met natuursteenland Italië.
Ik heb daar vier jaar gewerkt, met in mijn achterhoofd het idee een eigen bedrijf te beginnen.'

Geen pand, geen geld
In 2002 nam Giulio ontslag. 'Ik had geen pand, geen geld. Alleen mijn witte Citroën Berlingo, een bestelauto. Dat werd mijn bedrijfsauto. Wat ik wel had was een plan. Geen standaard ondernemingsplan, zo'n formulier dat je bij de bank inlevert. Maar ik had een boekje geschreven. Dat heb ik naar de bank gestuurd en ik werd prompt uitgenodigd. Toen schrok ik wel en heb een accountant gevraagd met me mee te gaan. Het was direct rond, bij de bank. Ik kon meteen alle machines kopen die ik nodig had.'
Inmiddels heeft Giulio een eigen bedrijfspand. Natuursteen Stefano verkoopt 'alles wat je van natuursteen kunt maken voor het interieur en ook voor de tuin'. De zaken gaan goed. Jackeline: 'Dat heeft ook te maken met Giulio's instelling. Gewoon doorwerken na vijf uur. Als de zaak maar draait. Dat had hij ook al toen hij nog bij een baas werkte.'
Natuursteen Stefano heeft klanten door heel Nederland, waaronder BN'ers. Zo staan de eerste en de tweede vrouw van Jan Smit aan een aanrecht van Stefano, net als Catherine Keyl en Simon van Nick.

Passie
Pizza bakken doet Giulio nog af en toe. Eens per jaar opent pizzeria Stefano zijn deuren in Dorpshuis De Leeuw in Garmerwolde. Dit jaar stond zoon Niels achter de oven. Zo vader, zo zoon!
En voetbal is sinds zijn debuut op Sicilië zijn passie gebleven. 'Als er nu iemand binnenkomt die zegt "kom je voetballen'', dan pak ik zo mijn kleren.' Hij speelde bij verschillende clubs, onder meer in Winsum, in Ten Boer bij Omlandia, en sinds enkele jaren bij GEO. 'Mijn voetbaltalent heb ik niet echt kunnen ontwikkelen, ik was (bijna) altijd keeper'. Toch scoorde Giulio recent tijdens het slotweekend van GEO twee doelpunten. Als keeper!
De EK-wedstrijd Italië - Kroatië is geëindigd in een 1-1 gelijkspel. Een laatste vraag: wat als Nederland en Italië tegenover hadden gestaan? 'Dan waren we allebei toch voor Italië.'

Anne Benneker