G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

42e jaargang - oktober 2016 

'Zitten is niet mijn ding'

201610

Aukje Groothoff, altijd in de weer (foto Joost van den Berg)

Aukje Groothoff woont met haar man Eisse Groothoff aan de G.N. Schutterlaan 33 in Thesinge. Ze deed heel haar leven veel vrijwilligerswerk, waaronder ruim 35 jaar in woonzorgcentrum Bloemhof te Ten Boer. Tijd voor een interview dus.

Van jongs af actief
Aukje woont al 55 jaar, sinds ze is getrouwd met Eisse, in Thesinge. Ze groeide op in Roden en kwam als jong meisje regelmatig in Thesinge bij het gezin van haar tante, mevrouw Oudman. Tijdens die bezoekjes leerde ze Eisse kennen. Hij speelde toneel en Aukje ging er met een nichtje heen.
Aukje en Eisse kregen vier kinderen, Nico, Henk, Gert en Anneke. De laatste twee zijn een tweeling. Nico en Gert wonen in Garmerwolde en Thesinge.
Als jong meisje was ze al actief. Dat zat in haar aard en dat zit er nog steeds. En dat terwijl ze nu al 77 jaar is. Bij haar ouders moest Aukje al jong bijspringen in het huishouden en als er iemand in de buurt hulp nodig had, werd Aukje gestuurd. Ook in de tijd dat haar kinderen opgroeiden, stond ze voor veel mensen uit de G.N. Schutterlaan klaar en was op allerlei terreinen actief.
Aan haar tante heeft ze speciale herinneringen. Jarenlang fietste ze elke woensdagochtend naar dat mooie plekje aan het eind van de Havenstraat met uitzicht over het Thesinger Maar. Toen haar tante ouder werd, kwam ze er veel vaker. Mevrouw Oudman droeg een band met een alarmknop, maar als ze kool aan het snijden was, of in de tuin werkte, drukte ze regelmatig per ongeluk op de knop. Aukje werd dan gewaarschuwd en ging er naar toe. Toch zijn het dierbare herinneringen.
Ook nu nog staat ze graag klaar als er een beroep op haar wordt gedaan. Ze is vertrouwd met veel mensen uit het dorp en tijdens vakanties past ze op de huizen van de buren.
‘Het zit in mijn aard’, zegt Aukje, ‘actief zijn’. Fietsen doet ze ook graag. Ze wil nog niet aan een elektrische fiets denken. ‘Laat mij maar gewoon fietsen, dan kan ik lekker om me heen kijken. Het hoeft niet zo snel.’

Een mensenmens
Als Aukje in de tuin bezig is, praat ze met iedereen die voorbij komt en denkt later vaak: ‘Ik ben al heel lang in de tuin maar heb eigenlijk nog niets gedaan.’ Ze geniet ervan om met mensen om te gaan.
Ze gaat meer dan 35 jaar lang meerdere keren per maand naar Bloemhof in Ten Boer. Inmiddels zijn het leeftijdsgenoten waar ze vrijwilligerswerk voor doet. ‘Ik begon bij Bloemhof toen er gevraagd werd om mensen die ouderen met de auto ergens naar toe konden brengen. Dat was in het begin.’ Later werd ze gevraagd om bij te springen bij activiteiten die ’s middags of ‘s avonds gehouden werden. Dat doet ze nog steeds; binnenkort helpt ze weer bij de jaarlijkse herdenkingsbijeenkomst.
Inmiddels organiseert ze al twintig jaar, samen met anderen, om de veertien dagen de bingo in Bloemhof. Er komen wel meer dan zestig mensen op af. Omdat Aukje nooit met vakantie gaat, is de bingo die twintig jaar altijd doorgegaan.
Af en toe springt ze ook bij in dorpshuis Trefpunt. In het oude Trefpunt verzorgde zij, samen met anderen, jarenlang de begrafenissen. Ze helpt nu nog steeds mee met koffie schenken bij begrafenissen en ook bij andere activiteiten springt ze bij. Ze heeft vroeger genaaid voor de kinderen, heeft ook wel eens een naai- of kookcursus gevolgd, maar vrijwilligerswerk was echt haar hobby. ‘Zitten is niet mijn ding. Ik moet er regelmatig even tussen uit. Hele dagen in huis zitten is niets voor mij.’ Aukje vermoedt dat, wanneer ze nu jong was geweest, zij voor een baan in de zorg had gekozen.

Het leven nemen zoals het komt
‘Ik heb veel geleerd van het vrijwilligerswerk. Ik heb geleerd om met veel verschillende mensen om te kunnen gaan.’ Het maakt haar leven ook wel rijk omdat ze ook zelf veel voldoening uit haar vrijwilligerswerk haalt.
Elke woensdagochtend gaat ze met plezier naar Noaberstee. Het is er heel gezellig. Zo heb je ook weer contact met anderen. Vooral iets met elkaar doen vindt ze leuk: spelletjes doen, koken, een quiz, luisteren naar een spreker. En als er een uitstapje gemaakt wordt, is ze ook van de partij. Ze rijdt dan zelf ook wel en haalt andere ouderen op. Laatst had ze mensen van 90, 84 en 80 jaar in de auto en zelf is ze natuurlijk 77. Ze vertelt lachend: 'Ik zei toen: ‘We hebben een heel kapitaal aan leeftijd in de auto zitten’.’
Aukje heeft zelf ook te maken met lichamelijke beperkingen maar kan daar goed mee omgaan. Het is haar aard niet om bij de pakken neer te gaan zitten. Je moet het leven, volgens Aukje, nemen zoals het komt. Misschien is ze daarom ook nog steeds zo levenslustig en energiek.

Irene Plaatsman