Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

25e jaargang augustus 1999

De familie van Zalk terug van weggeweest

Vele lezers hebben de artikels gelezen die we vanuit Nieuw-Zeeland hebben opgestuurd. Ondertussen zijn sinds ons vertrek een kleine twee jaar verstreken en zijn we op het oude honk teruggekeerd. Al vele keren hebben we ons verhaal verteld. Het was misschien handiger geweest om het eerst te publiceren en daarna terug te keren; dan waren de vragen wellicht gerichter geweest. Het zij zo.

Even voor de duidelijkheid: oudste zoon Gijs bleef in Groningen. Hij was in '97 op de Hanzehogeschool een internationale opleiding gestart (European Civil Engeneering Management).
Veel mensen wilden graag weten waarom we zijn teruggekomen.
vanzalk1.jpg (19295 bytes)
1 mei feesten met de plaatselijke bevolking

Ook wat we hier gaan doen en of we nog weer teruggaan, scoorden hoog.
Op deze en andere vragen ga ik antwoord geven in deze terugblik op een magnifieke periode uit ons leven.

Alsof we niet weg waren geweest
Heerlijk was het om terug te keren aan de Schutterlaan. 26 mei, om precies te zijn. Bram en Gijs stonden op Schiphol om ons te verwelkomen. Nederland in volle bloei. De pijpen van de elektriciteitscentrale waren uit de skyline van Groningen verdwenen en tegenover de Nieuwe Weme was alles flink volgebouwd. Garmerwolde en Thesinge waren direct weer vertrouwd. Alsof we niet weg waren geweest. Zo voelde het toen en nu na twee maanden nog. Maar als we door de bergen foto's wandelen die we van Nieuw-Zeeland en Zuid-Amerika hebben, moeten die twee jaar toch heel intensief zijn geweest. Wat een belevenissen!
Zo hebben tal van mensen ons weten te vinden. Per telefoon, per prief, per e-mail, maar ook in 't echt! We kregen regelmatig visite, met we steeds weer nieuwe delen van Nieuw-Zeeland ontdekten. Zo kunnen we vaststellen dat we veel meer van het land hebben gezien dan de gemiddelde Kiwi (bijnaam voor de bewoner van Nieuw-Zeeland). En vooral dat we nog geen mooier land hebben gezien in ons leven. Ook niet in Zuid-Amerika. Daarover straks meer.

Hadden we tijd voor visite?
Hoewel Margot een full-time baan had, probeerde ze zoveel mogelijk op nationale feestdagen te werken; die werden gecompenseerd. Met haar twee vrije dagen in de week konden wij zo regelmatig een weekje op stap. Het lijkt nu net of we alleen maar voor vakantie naar Nieuw-Zeeland zijn gegaan. Dat is zeker niet het geval. We gingen om ons er te vestigen. Dat het anders uitpakte had vooral te maken met het feit dat Bram al snel te kennen gaf na de Highschool zijn studie te willen voortzetten in Groningen. Dat schiep duidelijkheid, want er verder blijven wonen zonder de beide kinderen zagen we niet zitten. Althans niet in dit stadium, waarin ze nog volop met hun studie bezig zijn en terug moeten kunnen vallen op hun ouders.

Onze ouders waren natuurlijk ook zeer verheugd met ons besluit terug te keren. We besloten van de
resterende tijd zoveel mogelijk te genieten. Het werd een prachtige periode, waarop we nu al met heimwee terugblikken.

Hoe vulden we er onze tijd?
Bram haalde in Wellington zijn Highschooldiploma en maakte er vele vrienden. Verrassenderwijs waren er op die school vele buitenlandse leerlingen. Vooral met de Brazilianen die er voor de Engelse taal naar school gingen, kon hij het goed vinden. Samen zaten ze in het school
voetbalteam. Ja, deden zelfs mee aan het nationale schoolvoetbalkampioenschap in Dunedin op het Zuider-Eiland. Een snoepreisje, want dergelijke tripjes doet men daar per vliegtuig.
Van die tijd dateren trouwens ook Brams rugproblemen, waarvoor hij daar bij diverse artsen en fysiotherapeuten heeft gelopen; zonder resultaat overigens. Inmiddels is hij hier in Groningen aan een hernia geopereerd en heeft hij de revalidatie ondertussen achter de rug.
Wij vinden het knap hoe Bram zich
in Wellington op school aanpaste en uiteindelijk voor vijf vakken examen deed en daarnaast nog eens 25 uur werkte bij een supermarkt. 
vanzalk4.jpg (20239 bytes)
Een van de schoolfeesten; verplicht "dressed up"

Daarvan betaalde hij zijn auto, zijn allergrootste vriend, die hij hier in Nederland wel mist. Hoewel ... de benzine is in Nederland wel drie keer zo duur.
Net als wij besloot Bram - voordat hij naar Nederland terug zou vliegen - een tussenstop te maken in Zuid-Amerika. Hij kon er bij vier families terecht. Alles bij elkaar twee maanden. Zo maakte hij er carnaval mee - weliswaar niet in Rio - zag er voetbalwedstrijden in de twee grootste stadions van de wereld en zag er de mooie meiden op het strand van Copacabana. Voor hem een schitterende ervaring en een welverdiende vakantie.

Margot werkte in het Wellington Hospital, zoals eerder vermeld. Ze vond het een heel leerzame ervaring. Afwisselend werkte ze op de dialyseafdeling, haar bekende terrein, en de afdeling waar de nierzieke patiŽnten waren opgenomen. Een geheel andere cultuur als in Nederland, waar de familie van de patiŽnt een groot deel van de zorg overneemt (vervoer, voeding, gezelschap). Ze leerde nieuwe collega's kennen en hoe de bewoners van Nieuw Zeeland hun ziekte beleefden.

Ikzelf heb mijn tijd vooral doorgebracht in de fietsenwinkel van Arie Rozendaal, een van de vele Nederlanders die er wortel hebben geschoten. Een paar keer mocht ik de zaak runnen omdat hij met z'n vriendin op vakantie ging.
Spannend om mensen in de winkel te krijgen, dingen te verkopen, reparaties in te schatten en zo mogelijk de problemen op te lossen.
Bij vrienden die ons de eerste dagen van ons verblijf in Nieuw-Zeeland hadden opgevangen, heb ik veel geklust. Ze waren ondertussen verhuisd en er moest van alles aan het huis gebeuren. Vaak was ik twee keer per week oppas voor de beide zoontjes. Die haalde ik dan van school om drie uur en om zes uur nam de vader het van mij over. Vooral met de jongste had ik een speciale band. Door zijn leukemie en de medicijnen die hij moest gebruiken, waren zijn botten broos. Zo belandde hij in een rolstoel met een gebroken heup en dijbeen. Van de ongevallenverzekering kon ik hem 20 uur per week gedurende zes weken op de Montessorischool begeleiden (w.c.-bezoek, toezicht op het plein, etc.) Al gauw kreeg ik groepjes kinderen toebedeeld, waarmee ik mocht werken. Een leuke tijd om binnen zo'n schoolteam een tijdje mee te draaien.
Ik werkte een aantal weken in een fruitbedrijf van Ned. emigranten uit Zeeland. Zeer gevarieerd, al die werkzaamheden. Verder was er tussendoor genoeg te doen in de tuin en de kas achter ons huis. Door het gunstige klimaat kon je het hele jaar door producten verbouwen. Trots was ik op mijn enorme tomaten en komkommers. Maar ook de paprika's en de meloenen mochten er zijn.
 

Geen gezamenlijke feestdagen..
Geen van ons drieŽn heeft zich ook maar een moment verveeld. Wel eens wat last van heimwee gehad. 
Ik kan me die keer nog herinneren dat we een serie foto's opgestuurd kregen van ons huis met de tuin, waarin Gijs met vrienden van ons een werkdag had georganiseerd. We hadden dan wel ons huis verhuurd, maar het tuinonderhoud zou Gijs regelen. Door de slechte zomer van '98 kwam daar niet zo veel van terecht. Die foto's bezorgden me vochtige ogen.
Ook miste ik de wekelijkse fietsritjes met m'n kameraden op den duur. Slap ouwehoerend door het hoogland van Groningen jakkeren. En de feestdagen met familie doorbrengen was er ook niet bij. Met z'n vieren weer aan tafel zitten zijn momenten die we nu heel erg waarderen. Daar kunnen we niet lang van genieten overigens, want Gijs gaat in september voor anderhalf jaar naar Wolverhampton (Engeland). Om zijn studie te voltooien. Vanuit Engeland zal een familiehereniging tijdens feestdagen echter gemakkelijker te regelen zijn.

Terug naar Nieuw-Zeeland?
Bram miste vooral in het begin zijn vrienden erg. De school voorzag snel in een groep nieuwe. Toen puntje bij paaltje kwam had hij de grootste moeite om Nieuw-Zeeland de rug toe te keren. Hij gaat net als Gijs in september een internationale studie beginnen. The International Businessschool, ook een studie op de Hanzehogeschool, voorziet in een stageplaats in Nieuw-Zeeland voor een jaar. Dat ziet Bram nu al zitten.
Wij allen zijn ervan overtuigd dat we eens terugkeren. We hebben er goede vrienden gemaakt die we vast en zeker gaan bezoeken.
We hebben in elk geval besloten de eerste drie, vier jaren in Nederland te blijven. In september loopt onze tweejarige verblijfsvergunning voor Nieuw-Zeeland af die we bij de ambassade hopen te verlengen. We weten niet precies wat de eisen zijn om die te behouden. Feit is dat e.e.a. gemakkelijker was geweest als we twee jaar of meer in Nieuw-Zeeland hadden gewoond

Vakantie in Zuid-Amerika
Toen we wisten dat we naar Nederland terug zouden gaan, besloten we er een mooie vakantie aan vast te knopen. 

 

vanzalk2.jpg (24676 bytes)
Zelfs kinderen bieden souvenirs aan

Onze Nederlandse vrienden vertelden enthousiaste verhalen over Zuid-Amerika en de bestemming stond vast. Toch was een keuze in dat geweldige continent niet zo eenvoudig. Een aantal dingen zijn gewoon een must. Machu Picchu, een van de belangrijkste centra van de Incacultuur, werd de leidraad van onze reis. We besloten onze vakantie-fietsen mee te nemen. Al onze overige spullen hadden we meegegeven met vrienden, familie en kennissen, verkocht of van de hand gedaan.
Via Tahiti en Paaseiland bereikten we Santiago, de hoofdstad van Chili. Voor ons beiden een enorme cultuurshock. Het verlangen was aanvankelijk groot naar de prima sanitaire voorzieningen, de schone en zuivere Wellingtonlucht, de Engelse taal, waarin je je tenminste kon uitdrukken.
Ik had een korte cursus Spaans gevolgd, me over de landen en wat je er van verwachten kon ingelezen, de route globaal vastgesteld. Deze drie en een halve maand hebben ons evenwel geleerd dat we verschillende ideeŽn hebben over reizen. Het was een erg confronterende periode. Je leeft heel intensief samen - 24 uur per dag - maakt afspraken, doet keuzes. Met de fiets of per bus - om maar wat te noemen - leverde wel eens meningsverschillen op. Als het aan mij gelegen had, hadden we meer gefietst. Maar dat was heel erg zwaar met al die bagage en dan vooral hoog in het Andesgebergte. Vaak zaten we boven 3500 m en dan fiets je echt niet gemakkelijk in die ijle lucht! En reizen per bus was goed georganiseerd; niet duur, wel vaak langdurig. De fietsen konden altijd gemakkelijk mee: of onder in een ruimte of bovenop het dak.

De route
Ik wil hier geen reisverslag geven, daar is de ruimte te beknopt voor. Even in het kort de route. 
vanzalk3.jpg (20006 bytes)
De altiplano (hoogvlakte) met alpacca's (klein soort lama)

In Chili besloten we noordwaarts te gaan. Door de Atacamawoestijn fietsten we Peru binnen. Van het derde grote land van Zuid-Amerika zagen we alleen het zuidelijke deel. We wandelden er de Inca-trail: een 4-daagse voettocht naar Machu Picchu, de verborgen stad van de Inca's en fietsten rond het Titicacameer - dat het grootst en hoogst gelegen meer wordt genoemd (3800 m) - naar de hoofdstad van Bolivia: La Paz. Vanuit La Paz maakten we diverse bustochten en kregen zo een idee van het planten- en dierenleven op de verschillende hoogtes. Zo zagen we lama's op de altiplano (hoogvlakte) en vingen we piranha's in de pampa's. Al reizend en trekkend kregen we een aardig idee hoe de mensen wonen, leven en in hun bestaan voorzien.
In Bolivia waren we de langste tijd: ruim een maand. Het was er goedkoop i.t.t. ArgentiniŽ, het laatste land van onze reis. Het hoogtepunt in ArgentiniŽ waren de Iguazu-watervallen. De grootste ter wereld qua omvang. Die stonden niet echt op ons programma. Maar omdat we van medereizigers te horen kregen dat we dat beslist niet mochten missen, besloten we de koers te wijzigen. En terecht!
In Buenos Aires genoten we van de tangocultuur, we vervroegden er onze tickets en vlogen 25 mei terug naar ons kikkerlandje.

Terug op het oude honk ...
En daar zitten we dan weer in Thesinge. De feestdag rondom de opening van het Smederijmuseum was een mooie gelegenheid allen gedag te knikken.
Margot werkt vanaf half juni op haar oude werkplek. Van daaruit wil ze zich oriŽnteren op iets anders, maar ze zal ongetwijfeld betrokken blijven bij de nierziektes. Bram maakt zich op voor de nieuwe studie, die in
september begint. Gijs vertrekt dan anderhalf jaar naar Engeland en ik werk momenteel als reisbegeleider voor Cycletours in Amsterdam, voorlopig tot september. Van wat me daar aangeboden wordt, laat ik afhangen of ik er kan blijven werken. Anders moet het geen probleem zijn via een invallerpoule weer een baantje in het onderwijs te krijgen. Werk zat heb ik begrepen.

Ad van Zalk