Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

25e jaargang december 1999

 

Met de VUT in Garmerwolde en Thesinge

Toen mijn vader met de VUT ging, had hij eindelijk tijd voor al z'n hobby's en kon hij ook eens beginnen aan die verzameling kleine en grote klussen die thuis waren blijven liggen. Omdat hij nooit een tuin had gehad en dat hem toch wel aardig leek, gaf hij zich op bij een volkstuincentrum waar hij zijn eigen groenten zou gaan verbouwen. En ach, zijn jongste zus was ook niet de jongste meer en die had ook nog wel wat klusjes te doen. Biljarten deed hij ook graag, maar daar was hij nooit echt aan toegekomen - lid worden van een biljartvereniging was nu zo gedaan. Tussendoor zou hij ook vast nog tijd weten te vinden om te vissen, te wandelen, fietsen en schaatsen.

Om een lang verhaal kort te maken - nog geen jaar later had hij het nog drukker dan ooit tijdens zijn werkzaam leven. Echt plannen had hij nooit geleerd, dus alles moest tegelijk. Om gek van te worden. Nu, nog een jaar of wat verder, is dat tuintje er al lang niet meer, zijn de meeste klussen netjes achtereenvolgend afgerond en heeft hij, zoals hij zegt, "de tijd aan zichzelf". Toch is hij alle dagen bezig - waarbij uitrusten en niks doen ook tot de officiŽle bezigheden horen.

"Met de VUT gaan". Hoe doen ze dat in Garmerwolde en Thesinge? Doen ze dat echt heel anders dan dat mijn vader dat deed, of zijn er glimlachjes van herkenning? Omdat het voor veel van onze (jonge?) lezers niet weggelegd zal zijn (die moeten tot dik na hun 65e doorwerken) is het vlak voor een nieuw jaar een mooie gelegenheid om aan de hand van de verhalen van dorpsgenoten eens terug te blikken naar de tijd dat dat nog kon, "met de VUT gaan".

Hans Klamer

 Een goede planning is het halve werk

 

Willem Zijlema en zijn vrouw Trientje wonen ruim 30 jaar aan de Schutterlaan in Thesinge. Zij kochten dit huis in '68 van de familie Kamphuis. Daarvoor woonden zij aan het Hendrik Ridderplein, waar ze tien jaar een melkzaak hadden. 
 In '56 nam Zijlema de zaak over van Bouwman en in '66 werd deze weer verkocht aan Johan Mollema. Samen kijken zij terug op de periode waarin er hard gewerkt werd en vooruit naar de plannen die zij hebben voor de toekomst. dec1999.jpg (49938 bytes)
In de beginjaren reed Zijlema met paard en wagen zijn ventroute; Willem Zijlema met z'n zgn. "hond", een soort grote driewieler. Uit melkbussen met een kraantje eraan tapte hij melk en gortpap.

later kwam daar een soort driewieler voor in de plaats. Uit melkbussen met een kraantje eraan tapte hij melk en gortpap in de pannen en emmertjes die de klanten aandroegen. Meestal bepaalde de litermaat de hoeveelheid, maar bij veel klanten wist hij precies hoeveel liter er in een bepaalde pan kon. Per dag verkocht hij gemiddeld 160-180 liter gortpap. In de loop der jaren kwamen er steeds meer bijproducten. Hij behaalde het middenstandsdiploma en de benodigde vakdiploma's. Het werk aan huis kostte veel extra tijd. "Op ieder moment van de dag kon je een klant verwachten. Tot `s avonds negen uur kon men bij ons wel terecht. Je had toen nog geen winkelsluitingstijden! `s Ochtends om vijf uur stond je de kar al in te laden en tot `s avonds laat was je aan het werk."

Een beetje met de VUT ...
Het gezin bestond uit drie zonen toen de zaak aan de kant ging. Mevrouw Zijlema ging toen eigenlijk een beetje met de VUT. "Ik was hoogzwanger toen we twee jaar na de verkoop van de zaak naar de Schutterlaan verhuisden. Het huis was flink wat groter dan het vorige, waar we met drie kinderen nauwelijks in pasten. De kinderen hebben hier heerlijk kunnen spelen op de deel en ook de grote tuin was ideaal voor hen. Ik had zelf natuurlijk veel meer tijd voor hen en voor het naaien van kleding en voor hobby's zoals handwerken en knutselen. De jongste twee zonen zijn hier geboren."

Bedrijfsleider
Zijlema werd in '66 bedrijfsleider bij Lucas Klamer. "Ik kende de materie natuurlijk al en daarbij was ik gewend om zelfstandig te werken. Ze wilden me graag hebben als bedrijfsleider. Het bedrijf werd in '77 uitgebreid met een nieuwe afdeling: "de versgroep". Dit was voor mij pionierswerk en een hele uitdaging. Het bracht wel extra spanning en heel veel werk met zich mee, want ik wilde graag dat het goed ging lopen. En dat is aardig geslaagd! De laatste vier jaar heb ik echt afgebouwd op de "non-food" afdeling. Daar heb ik ook nog leuke jaren gehad met collega's en ook met de directie. Ik kom er nog geregeld en moet dan steevast even bijpraten met de baas." Eigenlijk had Zijlema boer willen worden en kwam hij bij toeval in de melkzaak terecht. "Je leert wel met mensen omgaan en je beleeft ook heel veel als je in een zaak werkt. In de periode dat ik melkboer was, sprak ik heel veel mensen. Je trof elkaar soms dagelijks en dat schept een band en dan heb je het niet alleen over het weer! Het werken bij een baas had als grootste voordeel dat je het werk niet mee naar huis nam. Ook gingen we toen eens met vakantie. De eerste vakantie in '67 - met elkaar naar Ameland - was een belevenis! Later zijn we `s zomers vaak naar Zuid-Duitsland gegaan, in vakantiehuizen via de zaak".

Een plan
Eind '95 is Zijlema 60 jaar geworden en kon toen gebruik maken van de VUT-regeling. "Ik heb vanaf m'n 14e jaar gewerkt en heb deze mogelijkheid met beide handen aangepakt. In de laatste jaren dat ik werkte, hebben mijn vrouw en ik vaak besproken hoe het zou zijn als je hele dagen samen in huis bent. 

dec1999b.jpg (38816 bytes)
Willem en Trientje Zijlema maakten goede afspraken. (Foto: Wolter Karsijns)

Wij hebben echt een plan gemaakt met daarbij goede afspraken. Een voorbeeld daarvan is dat ik - als het mooi weer is - niet alleen maar hele dagen in de tuin ga werken, maar dat we er ook samen op uit kunnen op de fiets."Hij is een ochtendmens en fietst soms voor dag en dauw al een heel eind om. Zij houdt meer van lange avonden en leest graag of maakt een kruiswoordpuzzel. Ook knutselen en handwerken doet ze met plezier. Op de tafel in de keuken staat een bakje met zelfgemaakte kerstkaarten en in de kamer decoratieve stukjes van herfstmaterialen. "Je moet elkaar vrij laten om de eigen dingen te doen en daarnaast tijd maken om samen activiteiten te ondernemen. We wandelen graag samen en we zingen allebei in het koor."

Dan zijn er de vijf zonen en hun gezinnen met in totaal zes kleinkinderen. "Toen het eerste kleinkind een meisje bleek te zijn, hebben we van geluk staan dansen in de kamer! Omdat we zelf vijf jongens hebben, vonden we dat echt prachtig."

De moeder van mevrouw Zijlema woont op 90-jarige leeftijd nog zelfstandig in Zuidwolde en daar gaan ze ook vaak naar toe.

Altijd actief
In het dorp zijn de Zijlema's altijd actief geweest. Zij was koster van de kerk, zat in het bestuur van de Plattelandsvrouwen en heeft vanaf het begin - al 18 jaar - op volksdansen gezeten. Hij deed jarenlang werk voor het bestuur van Dorpsbelangen en voor de Jeugdraad en de Kerkenraad.

Samen houden ze van tuinieren. Hij heeft een ruime kas in de grote tuin van 40 are. Er is een mooie siertuin in aangelegd en in de moestuin is Zijlema ook heel wat uurtjes zoet! Getuige hiervan is het groentenstalletje aan de weg waar een klant zichzelf kan bedienen en zelf af moet rekenen. De creatieve inbreng in de siertuin is meest van mevrouw Zijlema en de uitvoering en het onderhoud doet hij voor het grootste deel. Daarbij onderhoudt hij ook de tuinen van de buren aan weerszijden.

Voor de geplande verbouwingen aan het huis had Zijlema tevoren een schema opgesteld. Eerst werd op zolder van twee kamers een grote gemaakt; daarna werd de badkamer gerenoveerd en het laatste project was de keuken. "We doen alles zelf en zoon Erik (die nog thuis woont) help veel mee. Als je geen planning maakt, ben je nog voortdurend aan het werk!"

Truus Top-Hettinga

 

 Tijd voor een computercursus?

 

Kees Wierenga; geboren op 4 juli 1935 op de Oude Rijksweg D 128 (nu nr. 19), thans wonende aan de W.F. Hildebrandstraat

De meeste tijd van zijn werkzaam leven is hij chauffeur geweest. 

kees.jpg (38269 bytes)
Hij is begonnen als trekkerchauffeur bij Jan van Zanten.  Kees Wierenga verveelt zich nooit! (Foto: Henk Remerie)

Daarna ging hij in militaire dienst; toen die tijd voorbij was - 1956 - had Kees geen werk.Eeltje Terpstra was chauffeur bij de Aankoopcentrale en zei tegen hem:"Als je geen werk hebt, kun je maandag wel met mij meegaan." Als bijrijder van Eeltje heeft ie enige tijd meegereden en daarna werd hij zelf chauffeur. Uiteindelijk is hij tot 1988 chauffeur geweest bij Greving, Kees Jansen en BIG/BCG.

De laatste jaren is Kees planner geweest bij de BCG. Dat was wel iets anders dan hij gewend was: niet in een cabine, maar op kantoor met computers! Tijdens de rit `s avonds naar huis heeft ie wel eens gedacht: "Morgen niet weer ..."Maar de volgende dag was hij al weer op tijd aanwezig op kantoor. Het is hem altijd gelukt om met behulp van de computers zijn werk goed uit te voeren.

Op 1 augustus 1995 ging Kees met de VUT; hij is dus op dit moment al vier jaar thuis en weet niet waar de tijd is gebleven. Verveling kent hij echter niet! De dagen worden o.a. gevuld met fietsen. Samen met z'n vrouw Fenny maakt hij hele fietstochten; en niet alleen in de buurt, ook in Friesland en Drenthe Tuinieren is voor Kees ook een leuke bezigheid; zo helpt hij zijn zoon Martin met het snoeien van de boomgaard. Veel tijd investeert hij ook in zijn kleinkinderen; als ie daarover begint te praten, raakt hij echt niet uitgepraat ...

Door bovenstaande bezigheden zijn z'n dagen geheel gevuld. Maar als er in Garmerwolde weer eens een computercursus wordt gegeven, zal hij zich daar waarschijnlijk voor opgeven en tijd voor reserveren.

Bineke Veninga