Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

25e jaargang juni 1999

 

Ballonvaart Thesinge 30 april 1999 (I)

Na een geslaagde Koninginnedag was er `s avonds als afsluiting van de dag nog de ballonvaart. Tegen zeven uur begonnen de mensen van de ballon met het voorbereiden van de ballonvaart. Er waren twee ballonnen; in de ene bak konden twaalf personen en met de andere ballon konden drie personen meevaren. Ik zelf zat bij de grote ballon, dus daar zal ik mijn belevenissen van vertellen.

Het was een drukte van belang op het sportveld. Na de instructie gekregen te hebben dat we op commando aan boord moesten klimmen, werd de ballon gevuld. 

Thesinge in ballonvaart. (Foto: Andries van der Meulen)

We zaten nog maar net in de bak of de kleine ballon steeg al op; bij ons duurde het wat langer. Het stijgen ging voor ons gevoel heel snel; na een paar tellen kwam er weer een hoofd boven de rand uit van iemand, die ook weer durfde te kijken. 
We waren nog maar net weg of de mobiele telefoons begonnen te rinkelen. De vlucht ging richting Hoogezand; onderweg zagen we een hele colonne auto's volgen, we konden ze horen schreeuwen.
Boven het Zuidlaardermeer aangekomen, zagen we de kleine ballon een mooie staande landing maken. Zo'n landing werd ons ook in het vooruitzicht gesteld; we zouden gaan landen in de Groeve. Maar de landing werd iets minder zachtzinnig: we hadden teveel snelheid en klapten met een behoorlijke gang op de grond ... maar konden toch allemaal heel uitstappen.
Tijdens het opruimen verstapte Lammert zich nog (gescheurd middenvoetsbeentje). Na het opruimen werden we nog gedoopt: we kregen allemaal een pluk gras op ons hoofd dat stond voor aarde, en een vlam ten teken van het vuur waarop we hadden gevlogen en we werden gedoopt met champagne. Ik zelf werd gedoopt tot Groothertog van Thesinge tot de Groeve.
Na het dopen werd er getoost.

Ik persoonlijk vond de luchtballonvaart zeer de moeite waard, het is gewoon fantastisch daar te zweven! En aan de reacties te horen, was iedereen zeer enthousiast over de mooie afsluiting van Koninginnedag.

Groothertog van Thesinge

tot De Groeve

(Bert Mollema)

Notities van een ballonvaarder (II)

Op het laatste moment had ik me nog opgegeven voor de ballonvaart; ik twijfelde of ik wel durfde met mijn hoogtevrees. Als ik op de omloop bij de molen Germania sta, krijg ik al pap in m'n knieën!

 

De dag voor Koninginnedag hoorde ik dat er iemand was uitgevallen en ik dus nog meekon. Toen ik `s avonds laat nog even buiten was, bleek het een prachtige heldere nacht. De maan was bijna vol, de sterren twinkelden me tegemoet; de lucht was prachtig en ik dacht overmoedig: ik doe het gewoon!
Precies om middernacht gooide ik mijn briefje dat ik meeging bij de organisator van het oranjecomité door de bus.

Pijlsnel de lucht in!
Koninginnedag was prachtig: volop zon, een gezellig terras en genoeg eten en drinken. Na de prijsuitreikingen in café Molenzicht en twee glaasjes bier (in de lucht kun je niet plassen!), ging ik naar huis om warme kleren aan te doen: het zou wel berekoud zijn daarboven! Dat bleek later een misvatting: warme lucht stijgt en het was een heerlijke temperatuur hoog in de lucht. Bovendien schroeide je het haar bijna van je kruin als de gasvlam weer even aanging; en dat was vaak!
Ik had mijn zinnen gezet op de kleine ballon en omdat ik de gewichtsgrens van 80 kg. niet overschreed, lukte dat ook.
Na een wat rare start, waarbij ik eerst het gevoel kreeg dat we de lucht helemaal niet ingingen, steeg onze ballon als eerste pijlsnel op. De grond zakte zo snel onder onze voeten weg, dat ik eerst m'n ogen stijf dichtkneep en het zwaaien ook maar achterwege liet. Bovendien was de mand waar we in stonden veel lager dan gedacht!
Maar toen het wat rustiger werd en mijn medepassagiers er lustig op los kwebbelden, durfde ik ook weer te kijken. Tenslotte was dit dé kans om Thesinge met eigen ogen vanuit de lucht te zien. Het eerste dat me opviel was dat het Maar vanuit de lucht zo recht leek; als je er langs fietst of erin ligt met je kano lijkt het veel bochtiger. De wind blies ons al gauw naar Garmerwolde; gek dat het water van het Eemskanaal me toch weer een knik in de knieën bezorgde. We waren er gelukkig snel overheen.
Edward kende iedereen en wist ze precies te wonen; over land of door de lucht lijkt hem niets uit te maken. Hij bleef maar roepen en groeten en vanaf hun erf riepen anderen duidelijk hoorbaar terug. In de buurt van Harkstede gebaarde hij opgewonden; zagen wij die tweede trekker links daar, die blauwe? Die had hij vorige week nog helemaal uit elkaar gehad, mankeerde van alles aan!

Nee, erg rustig was het niet daarboven: of de gasvlam loeide, of er meldde zich iemand via de walkie-talkie en mijn mede-passagiers raakten niet uitgepraat! (zenuwen?)

Al snel bleek dat de grote ballon achter ons een andere luchtstroom te pakken had: hij ging zowaar een heel andere koers!
Wij kwamen over het Grunostrand, waar waterskiërs hun rondjes trokken. De A7 over; toen de Onnerpolder, waar je goed kon zien hoe nat het er nog steeds was na de wateroverlast van vorig najaar. Een prachtig natuurgebied: vanuit de lucht kon je precies alle verschillende kleuren groen van bomen en struiken waarnemen; net een schilderswaaier!
En tenslotte doemde het Zuidlaardermeer op, waarna onze captain optimistisch meldde dat twee gasflessen al op waren en de laatste voor de helft. Hij moest alle gas bijzetten om òm het Zuidlaardermeer te komen en niet erover; het werd nu toch hoog tijd om ergens te landen. 

Nog even en ze gaan de lucht in .. (Foto: Heidi )

Ik vestigde al mijn vertrouwen op zijn ervaring en bedacht dat hij al honderden malen een ballon veilig aan de grond gezet had. En waarachtig ... daar lag een prachtig weitje voor ons klaar, net voordat het Noordlaarderbos begon.
Ik wilde juist mijn ogen weer dichtknijpen toen we tot mijn verbazing al op de grond stonden; zonder omslaan! Onze gezagvoerder was nog niet helemaal tevreden en liet de ballon nog een paar keer verder huppen. Op de weg ernaast was meteen een kleine opstopping; maar nadat de zeilen gestreken waren en het donkerder en kouder werd, ging iedereen weer zijns weegs.
Toen we tenslotte dachten alles gehad te hebben, moesten we nog op onze knieën in het reeds vochtig optrekkende gras om de hierboven reeds beschreven ceremonie te ondergaan. Thesinge heeft er dus heel wat blauw bloed bijgekregen!

Susan de Smidt