Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde Thesinge en omstreken

33e jaargang april 2007
 

Twintig jaar dorpshuis en twintig jaar Mieke
 
 

Ongetwijfeld heeft u het inmiddels al gehoord: Mieke Welling is gestopt als voorzitter van de Stichting Dorpshuis Garmerwolde. Reden voor de Garmer & Thesinger Express om bij Mieke langs te gaan voor een interview. Twintig jaar is immers niet niks en in die tijd is er bijzonder veel in en om het dorpshuis gebeurd.

Op mijn vraag of ze wel eens spijt heeft gehad van haar besluit om in 1986 voorzitter van de stichting te willen worden, zegt Mieke direct:
“Nee! Ik zou het direct weer doen. Wel hier en daar anders, natuurlijk. Maar . . . ik zou er gewoon weer voor de volle honderd procent voor gaan. Het was al met al heel leuk werk, ook al ben ik wel eens ‘witheet’ thuisgekomen.

 
    Lachend bekijkt Mieke Welling haar afscheidscadeau: een Grunneger Molleboon.
(Foto: Henk Remerie)

Wat dat betreft mag hier best ook even worden vermeld dat het thuisfront (mijn man Ed en onze zoon Matthijs) mij altijd door dik en dun heeft geholpen. Zonder hun steun was ik al veel, veel eerder gestopt, kun je zelfs wel stellen. En verder heeft ook altijd het Algemeen Bestuur van de stichting achter mij gestaan. Ook al waren er soms hevige interne discussies, bijvoorbeeld toen het onderwerp ‘roken in De Leeuw?’ aan de orde was. En, zeker niet te vergeten: Janna Hazeveld, Simon Veninga en vele vrijwilligers hebben mij al die jaren bijgestaan als dat nodig was”.

Afscheid en begin

Afgelopen dinsdag 17 april was het dan zover: Mieke leidde voor de laatste keer de bestuursvergadering. Toen het punt Bestuursverkiezing aan de orde was, nam Janna het woord met een korte toespraak voor Mieke en overhandigde haar vervolgens namens het bestuur als blijk van waardering een prachtige attentie: een zilveren Groninger molleboon. In haar dankwoord zei Mieke dat ze aangenaam verrast was en dat het best wat minder had gekund maar dat ze het wel zeer op prijs stelde en het sieraad zeker vaak zou dragen. Vervolgens stelde ze, dat ze met een gerust hart het stokje aan de nieuwe voorzitter, Ard Agteresch, kon overdragen. Ze wenste hem en de rest van het bestuur veel succes met de nieuwe aanpak. En verder benadrukte Mieke dat ze weliswaar uit het bestuur van het Dorpshuis was gestapt maar zeker niet uit het Dorp!

Een kwestie van lange adem
Als je wat oude G & T ’s bekijkt merk je al gauw dat de kwestie dorpshuis Garmerwolde al veel langer speelde. Het begon al aan het einde van de jaren vijftig toen de Harmonie uit haar oefenruimte (een klaslokaal) dreigde te groeien. Er werd toen al een Commissie Dorpshuis ingesteld die de (on)mogelijkheden voor het stichten van een Dorpshuis moest onderzoeken. Vanwege onvoldoende financiële middelen is die poging gestrand. Inmiddels had de commissie via allerlei acties wel 8000 gulden verzameld.
Een tweede poging om een Dorpshuis te krijgen werd eind jaren zeventig ondernomen. Dat was toen er van overheidswege een gymzaal in Garmerwolde gebouwd moest worden. Opnieuw kwam een dorpshuis (destijds “Totaalplan” genoemd) vanwege onvoldoende financiële middelen niet van de grond. Er was ook geen absolute noodzaak. Er waren immers nog drie café’s (met volop vergaderruimte en twee zalen met toneel) in het dorp.
Maar . . . in de zomer van 1982 brandde Café de Unie af. En een paar jaar later dreigde ook Café De Leeuw te verdwijnen. Daarmee zou Garmerwolde binnen een tijdsbestek van een paar jaar zonder “grote zaal met toneel” komen te zitten. Bovendien deed destijds het gerucht de ronde dat café De Leeuw opgekocht zou worden door een seksbaas. Iets wat het gemeentebestuur totaal niet zinde. Dus Dorpsbelangen Garmerwolde werd door de betreffende wethouder op het matje geroepen. (Zo ging dat toen, zegt Mieke).
Simon Veninga was destijds de voorzitter van Dorpsbelangen en Mieke de secretaresse. Zacht uitgedrukt volgden er, we hebben het over de jaren 1984-1986, de nodige strubbelingen tussen de wethouder en Dorpsbelangen. Omdat Dorpsbelangen richting de gemeente natuurlijk meer zaken te behartigen had dan alleen een dorpshuis werd besloten om de dorpshuisbelangen te bundelen in een stichting in oprichting (met Mieke als voorzitter). Dit verduidelijkte de positie van Dorpsbelangen t.o.v. de gemeente aanzienlijk.
Vooral toen er ongeveer tegelijkertijd in het dorp een initiatief tot het bouwen van een multifunctioneel centrum ontstond. Mede doordat de voetbalvereniging GEO een kantine wilde, kwam de gemeente met de optie: ombouw cq. uitbreiding van de bestaande gymzaal tot een multifunctioneel centrum.

De Vereniging Dorpsbelangen en het merendeel van de verenigingen in het dorp, plus de meerderheid van de dorpelingen, kozen echter voor de optie: Café De Leeuw als Dorpshuis. Na flink wat hoorzittingen en het nodige lobby-werk, aldus Mieke, ging ook de gemeente overstag en was Dorpshuis De Leeuw een feit.

 

Financieel mogelijk gemaakt door de combinatie van een eenmalige subsidie van de gemeente, plus bijdragen van andere subsidiegevers, aangevuld met het oude dorpshuispotje dat inmiddels was uitgegroeid tot ongeveer 14.000 gulden en nieuwe fundraising. Maar vooral ook mogelijk gemaakt door een grote inzet aan zelfwerkzaamheid. Eigenaar werd de op 30 december 1986 opgerichte Stichting Dorpshuis Garmerwolde (om precies te zijn: op 15 april 1987 tekende het bestuur de koopakte, dus deze maand precies twintig jaar geleden). “Nou”, zegt Mieke, “je had dan wel het pand, maar er moest nog heel wat aan gebeuren!” (Kijk maar eens goed naar de foto of graaf eens diep in je geheugen). De hele zomer van 1987 werd benut om een grootscheepse renovatie uit te voeren (o.a. een geheel nieuw dak en entree). Door keihard werken was reeds in september 1987 de verbouwing zover gereed dat er een “Renovatiefeest” gehouden kon worden. Simon Veninga was inmiddels bereid gevonden om voor de stichting het beheer van Dorpshuis De Leeuw te gaan voeren. (Voor Simon was dit bekend terrein, want hij hielp de toenmalige eigenaren al enige tijd bij het beheren van het café.)

Anno 2007

Inmiddels is het twintig jaar later. De tijden zijn veranderd en ook het dorp gaat met de tijd mee. “Veel huizen hebben nieuwe bewoners. Die hebben leuke ideeën, andere interesses en een nieuwe kijk op de toekomst”, aldus Mieke. “De oude verenigingen worden kleiner en besturen hebben moeite om nieuwe leden te vinden. Activiteiten nemen niet of nauwelijks meer toe.”
Dus dan komt onvermijdelijk de vraag: “Wat wil Garmerwolde nu met Dorpshuis De Leeuw?” Binnenkort weten we meer als de onlangs gehouden enquête geanalyseerd is. Veelbelovend is in ieder geval het feit dat meer dan de helft van de Garmerwolders de enquête heeft ingevuld. Dus er gaat in ieder geval iets veranderen. Wat precies is nog de vraag. Volgens Mieke is dit dus hèt moment om het stokje over te dragen. Een nieuwe voorzitter kan met nieuw elan deze uitdaging oppakken.

Henk Vliem