KopG&T

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

37e jaargang oktober 2011 

Lopend Eten op rolletjes

In Thesinge werd op 1 oktober voor de tweede keer 'Lopend Eten' georganiseerd door Ton Heuvelmans en Christien Huizinga. En het liep weer fantastisch, met ruim 75 deelnemers - bijna twee keer zoveel als vorig jaar.

Die hoge opkomst had alles te maken met het succes van de vorige keer, toen het enthousiasme van de deelnemers de dagen erna als een lopend vuurtje door Thesinge ging.
Voordat we de organisatoren om een blik in hun logistieke keuken vragen, eerst even een korte uitleg.
De deelnemers (in principe zijn het stellen) lopen van huis naar huis, alwaar ze een gerecht voorgeschoteld krijgen. Er zijn vier gangen (koud voorafje, warm voorgerecht, hoofdgerecht en toetje) en idealiter kookt elk stel ook zelf, dus een van de vier restaurantjes is bij je thuis. Na afloop komt iedereen terug in het Trefpunt om na te praten en te genieten van de ingebrachte 'weduwen en wezen' (drank uit je drankkast die je niet of zelden aanspreekt).

201110a

Christien en Ton; de helden die dit allemaal 'effe' doen. (foto: Desiree Luiken)

Het hele feest begint ook in het Trefpunt, daar krijgt eenieder te horen hoe de route is, dus waar en bij wie men eet. De koks hebben uiteraard al eerder vernomen welke gang ze toegewezen is.
Eerder hebben degenen die mee willen doen namelijk een formulier ingevuld met twee gerechtvoorkeuren. Ton: 'Het verrassingseffect is belangrijk, tot dan weet niemand waar hij of zij heengaat en ook de koks weten pas wie er komt eten als de deurbel gaat. Leuk is om te zien hoe de lopers elkaar vragen waar ze heengaan.'
Koks moeten hun lekkers natuurlijk wel van te voren op de rit hebben, ze lopen immers zelf ook rond. De meeste koks vertrekken iets eerder als ze bij de volgende gang zelf aan de bak moeten. Koud-voorgerechtbereiders hebben het wat dat betreft iets makkelijker.

De puzzel
Ton en Christien verwerken alle invoer tot een schema: wie wat kookt en wie bij wie eet.
Ton Heuvelmans vertelt: 'We houden bij het indelen rekening met eventuele gevoeligheden - voor zover bekend - en ook proberen we dikke vrienden uit elkaar te houden: het leukst voor de deelnemers is immers dat ze in huizen komen van mensen die ze weliswaar (een beetje) kennen, maar bij wie ze nooit over de vloer komen.' Lachend: 'De belangstelling naar hoe anderen wonen (en koken) en het spannende "met wie zit ik allemaal aan tafel vanavond" is een van de grootste attracties van dit concept.' Verder wordt ook rekening gehouden met mensen die slecht ter been zijn, zodat die een beetje in de buurt van hun huis kunnen blijven. 'En tenslotte proberen we doublures te voorkomen: het leukste is dat je bij elke gang weer andere mensen ziet.'
Uit al deze overwegingen mag blijken dat het nog niet eenvoudig is alles optimaal in te delen. Een complicerende factor vormen ook 'eters die geen kokers willen zijn'. Ton vertelt dat dit vorig jaar nog wel kon, 'maar nu, met zoveel deelnemers, moet je eigenlijk eisen dat ieder stel ook kookt. We waren bang dat het zou afschrikken, maar de praktijk leert dat deze eis geen belemmering is.
Dit jaar was het ideaal: niet meer dan acht gasten (inclusief de koks) per gang.'
We rekenen even na: bij tachtig deelnemers wordt er tijdens iedere gang in tien huizen gegeten! Ton vult aan: 'Je snapt wel dat als er mensen niet koken, het aantal gasten de pan uit rijst; de koks krijgen dan wel twaalf of meer eters en dat is niet leuk meer.'
En wat betreft de hoogte van de lat weet Ton inmiddels: 'Vorig jaar keken de mensen nog de kat uit de boom: "Ik weet niet, ik kan niet zo chique koken", maar nu realiseert men zich dat het om de lol en de gezelligheid gaat en je best bloemkool met gehaktballen kan serveren.'

201110b

Overal groepjes mensen zien lopen is een van de charmes
(foto: Desiree Luiken)


Het idee
Waar komt het idee vandaan? Ton hoorde dat het eens in Hellum was geprobeerd, maar daar bleef het bij een keer: 'Hellum is langgerekt maar Thesinge is, door zijn ronde vorm, veel geschikter; bij grote afstanden lopen mensen zich moe, of worden ze verleid de fiets of zelfs auto te nemen. En dat je tijdens een wissel overal groepjes mensen ziet lopen is een van de charmes.' De begrenzing is van eind Schutterlaan tot eind Molenweg; hierdoor vallen de Thesingers aan de Lageweg, de Bovenrijgers en de Achter-Thesingers dus helaas buiten de boot.
Maar alles staat en valt natuurlijk met deze drie voorwaarden: je hebt helden als Ton en Christien die dit allemaal 'effe' doen, je hebt een compact dorp (of buurtje) en daar wonen dan enthousiaste, sociale, nieuwsgierige en culinair avontuurlijke geesten.

Het geld
Eters dragen per persoon € 15,00 bij aan de kosten en de koks mogen hun kosten weer inhouden op hun bijdrage. Per eter (inclusief zichzelf) beurt men voor hoofdgerechten € 7,50 en voor de andere gangen € 2,50. Wanneer er geld overblijft (sommige koks claimen niet) doet de organisatie daar wat nuttigs mee. Van de 'winst' van vorig jaar hebben Ton en Christien de kosten van het Trefpunt betaald en cognac voor dit jaar gekocht. Het surplus van dit jaar gaat naar een weeshuis in Cambodja waar Annemiek Havinga stage loopt. Annemiek had namelijk wel recht op een beloning, want zij redde 'Lopend Eten' van de chaos door in te springen voor uitgevallen koks: ze kookte twee keer! (Voor wie dit weeshuis wil steunen: bank 30.58.11.681, Diaconie Thesinge o.v.v. 'Annemiek Cambodja' ).

201110c

Een van de gezellige restaurantjes (foto: Desiree Luiken)

Het succes
Zoals wel duidelijk moge zijn is 'Lopend Eten' in Thesinge een enorm succes. Zo groot zelfs, dat een aantal deelnemers vroeg of het niet meerdere malen per jaar kon. Ton heeft zijn bedenkingen: 'Ik ben bang dat er dan slijtage en gewenning optreedt: nu hebben de Thesingers iets om naar uit te kijken.'
En dat doen ze: alle deelnemers waren razend enthousiast en iedereen gaf aan: 'Ik doe volgend jaar weer mee!' Ton eindigt met een vette lach: 'Een keer per jaar dus, maar niets staat de mensen in de weg om elkaar (en met name de organisatoren!) tussentijds uit te nodigen voor een etentje!

Jan Ceulen