G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

40e jaargang - september 2014

Werken met dieren

201409a

Jori Noordenbos en haar hond Ollie (foto: Joost van den Berg)


Op 4 oktober is het dierendag. Veel dieren in Thesinge en Garmerwolde worden op die dag extra verwend. Veel mensen hebben iets met dieren. Bij sommigen gaat de dierenliefde zo ver dat ze er hun beroep van (willen) maken. Jori Noordenbos en Marja Wijnand vertellen daar graag over.


Iedere dag dierendag

Jori Noordenbos uit Thesinge haalde dit jaar haar diploma aan het Praedinius Gymnasium. Ze verhuisde deze zomer van De Dijk 7 naar Wageningen en woont daar nu op kamers. Zij koos voor de studie Dierwetenschappen aan de Universiteit van Wageningen: Jori wil diergedragswetenschapper worden.

Dierwetenschappen
Jori is 18 jaar en heeft haar eerste week in Wageningen erop zitten. Met ongeveer 100 andere eerstejaarsstudenten heeft ze de eerste colleges gevolgd en ze is enthousiast. Wageningen is een kleine stad waar je echt alles hebt en het is een echte studentenstad. Toch moet het studentenleven nog wel wennen. Op de middelbare school had Jori drumles, de manege, haar vriendinnen. In Wageningen kent ze niemand en moet ze alles opnieuw opbouwen. In de weekenden komt ze nu nog regelmatig naar huis om in het café De Oude School van haar vader te werken, iets wat ze heel graag doet.
Ze wilde altijd iets met kinderen of dieren gaan doen. Ze koos voor dieren en dacht dat ze misschien biologie zou gaan studeren. Maar in de biologie gaat het ook om planten en mensen en ze wilde toch de dierkant op. Op een onderwijsbeurs in Groningen hoorde ze over de richting dierwetenschappen in Wageningen. En dat was helemaal raak. ‘Je kunt er alle kanten mee op’, vertelt Jori. ‘De studie begint heel breed en al snel kun je je specialiseren in verschillende richtingen. In de master kun je je bijvoorbeeld specialiseren in voeding voor dieren of hoe systemen te ontwikkelen voor grote stallen waar dieren zich thuis voelen. Door Keuzegids Universiteiten is de studie in 2012 en 2013 uitgeroepen tot topopleiding.’
Jori wil de master Animal Health and Behaviour (diergezondheid en -gedrag - red.) volgen en in de toekomst het liefst diergedrag onderzoeken. ‘Soms lees je wel in de krant dat er uit onderzoek is gebleken dat honden gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen. Dat soort onderzoek wordt op de universiteit gedaan en dat lijkt me heel leuk.’ Diergedragswetenschappers (officieel: ethologen) maken bijvoorbeeld ook een gedragsprofiel van een dier in een asiel of in een dierentuin. Ook zijn ze betrokken bij opleidingen zoals die van Hulphond Nederland waar trainers worden opgeleid.

Altijd al iets met dieren
‘Dieren heb ik altijd interessant gevonden. Ik kan me niet anders herinneren. Toen ik nog heel jong was hadden onze buren twee honden, Jacob en Linus. Ik was helemaal weg van Jacob. Onze buurvrouw Elisabeth liet zien wat Jacob allemaal kon. Hij kon ergens overheen springen of een bal opzoeken. Dat maakte toen al indruk op me. Jacob ging dood toen ik vijf jaar was en het jaar daarna kreeg ik zelf een hond: Ollie. Ik ben ook heel erg gek op hem. We zijn samen opgegroeid.’

Jori kent in de buurt alle katten, honden en paarden. De meeste spreekbeurten van haar gingen over dieren, bijvoorbeeld over hulpdieren, proefdieren. Iedereen verwachtte dan ook dat ze wel dierenarts wilde worden. ‘Maar ik ben niet iemand die wil snijden in dieren. Ik ken geen dieren die graag naar een dierenarts gaan. Ollie bijvoorbeeld wordt panisch als hij naar de dierenarts moet en wil weken daarna de auto niet in. Daarom wil ik dus geen dierenarts worden.’

De dieren in het ouderlijk huis van Jori werden niet zozeer verwend met dierendag, maar hun verjaardagen werden wel uitgebreid gevierd. Toen ze jaren geleden nog konijnen had heeft ze die wel eens een klavertjestaart gegeven en de hond Ollie wordt nog altijd op zijn verjaardag in de watten gelegd. Een ding is duidelijk, voor Jori is het de komende jaren iedere dag dierendag!

Dieren helpen staat voorop

201409b

Marja aan het werk in de dierenartsenpraktijk
(foto via Dierenartsenpraktijk Beijum))


Marja Wijnand woont met man Harjo en geadopteerde katten Lutje, Rinus en Woebie aan de L. van der Veenstraat 3 in Garmerwolde. Sinds 2006 is ze werkzaam als dierenarts en dat werk geeft haar veel voldoening.


Dankbaar werk
Als kind had Marja niet een speciale band met dieren. Ze hadden thuis wel een lieve hond maar voor de knorrige kater Timmie was ze een beetje bang. Niet Marja maar haar zus was degene die altijd thuis kwam met zieke vogeltjes. Marja’s ouders hebben haar in de loop der jaren veel geleerd over dieren. Ze is geboren en getogen in de wijk Lewenborg in Groningen en met de hele familie wandelde ze vaak naar de Schotse Hooglanders in het park en ging ze vaak naar de dierentuin of de kinderboerderij. Toen Timmie ouder en liever en aanhankelijker werd merkte Marja dat je een speciale band kon opbouwen met dieren. Toen begon ze echt van dieren te houden.
Op de middelbare school wist ze absoluut niet welke richting ze na het eindexamen op wilde tot haar moeder vroeg: ‘Waarom ga je niet iets met dieren doen?’ Ze wilde wel biologie gaan studeren en dan het liefst maritieme biologie. Het leek haar prachtig om bijvoorbeeld te werken met walvissen. Maar dat bleek niet heel reëel want Marja heeft geen zeebenen en wordt op zee snel ziek. Uiteindelijk koos ze voor de studie Diergeneeskunde in Utrecht en werd meteen ingeloot. ‘Toen ik aan de studie begon was ik best onzeker.’ Ze was een van de weinige studenten die niet van jongs af aan al wisten dat ze dierenarts wilden worden. ‘Het is een zware, lange opleiding en van tevoren wist ik helemaal niet of ik er wel tegen kon om als dierenarts te werken. Eigenlijk ben ik heel zachtaardig, want ik kan nog geen spin doodslaan.’
Toch bleek ze geschikt te zijn voor het vak. ‘Het helpen van dieren, daar ligt echt mijn passie.’ Zwerfdieren, wilde dieren of huisdieren, het maakt Marja niet uit. Dieren behandelen of opereren ervaart ze als heel dankbaar werk. Zelfs als ze euthanasie moet toepassen. ‘Het is toch fijn als je een dier uit zijn lijden kan verlossen. Als dieren een mooi leven hebben gehad, gun je ze ook een mooie dood.’

Uitdagingen
In het begin van haar loopbaan werkte Marja als dierenarts voor de Dierenbescherming, afdeling Groningen, in twee dierenasiels. Leuk en dankbaar werk. Maar ze wilde zich breder ontwikkelen. Momenteel werkt ze in het Dierenziekenhuis Groningen aan de Vechtstraat en in de erg leuke Dierenartsenpraktijk Beijum. Daar heeft ze het naar haar zin. De sfeer is goed, de collega’s zijn erg aardig, er is veel deskundigheid en omdat het een kleinschalige praktijk is, is er een heel direct contact met de dieren en eigenaren.
Dat Marja zich betrokken voelt bij dieren maakt het werk ook wel eens lastig. ‘Iedereen heeft zijn eigen omgang met dieren, dat moet ik respecteren, ook al zou het niet mijn manier zijn.’ Soms staat ze ook voor moeilijke keuzes in verband met geld. De keuze bijvoorbeeld tussen een dure operatie of euthanasie. Ze heeft ook dagen dat ze de hele dag moet rennen en vliegen wanneer er veel spoedgevallen zijn, of als ze dienst heeft en er ’s nachts uit moet. ‘Dat is wel wennen hoor.’ Het is ook een uitdagend vak. ‘Het kan soms een echte uitdaging zijn erachter te komen waarom een kat niet meer wil eten. Een dier communiceert niet zoals mensen, dat is heel anders.’
Het genezen van dieren is en blijft vooral dankbaar werk. Eigenaren zijn heel blij als hun zieke dier weer beter is. Niet alle dieren komen graag naar de praktijk, maar de meeste gelukkig wel en die weten vaak meteen waar de koekjes te halen zijn.

Buitenlandse projecten
Tijdens haar studie liep Marja stage in een opvangcentrum voor wilde dieren in Thailand. Er verbleven wurgslangen, olifanten, beren, verschillende soorten slingerapen en bijvoorbeeld ook een tijger die opgegroeid was bij een tankstation. Door ondervoeding had de tijger een neurologische afwijking waardoor hij niet in het wild teruggeplaatst kon worden. Soms brachten arme mensen een hond die voor weinig geld geopereerd werd.
Nu ze dierenarts is, werkt ze vrijwillig mee aan projecten in het buitenland. ‘Dat is prachtig werk. Je werkt met allemaal vrijwilligers met het zelfde doel: het helpen van dieren.’ Het laatste project was een sterilisatieproject in Portugal (Pegadas e Bigodes) waar een oude mevrouw een groot stuk land ter beschikking had gesteld voor zwerfhonden. Samen met twee collega’s steriliseerde en castreerde ze de dieren zodat ze op het grote terrein in groepen samen konden leven en niet apart in hokjes hoefden te zitten. Daarna konden ze worden geadopteerd. Volgens Marja is het bijzonder om zo een bijdrage te leveren aan het leven van dieren. ‘Heel bijzonder om mee te maken. Er heerst een grote saamhorigheid, iedereen is aardig en er wordt lekker voor je gekookt.’ Er zijn YouTube-filmpjes gemaakt over het project, bijvoorbeeld: Carmelo’s Castration.

Dieren helpen
In de praktijk in Beijum ligt nog niet vast of ze extra aandacht aan dierendag gaan besteden. Thuis in de L. Van der Veenstraat hebben Lutje, Rinus en Woebie het elke dag zo goed dat Marja niet zou weten hoe ze de katten met dierendag nog extra zou kunnen verwennen.
Dromen heeft Marja nog wel. Misschien zou ze nog weleens onderzoek willen doen. Maar het allerliefste zou ze ooit nog eens voor een jaar of twee naar het buitenland gaan om in zo’n opvangcentrum voor wilde dieren of aan een ander project te werken, want dieren helpen, ja, daar gaat ze toch wel helemaal voor. 

Irene Plaatsman