G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

43e jaargang - januari 2018

 

Een bijzonder jaar in het verschiet

 

201801a

Joke en Albert Kalkwiek in de deuropening van hun woning met het
naambordje gemaakt ter gelegenheid van het vijftiger-jaren dorpsfeest
in het jaar 2000 (foto Koos van de Belt)


Het komend jaar is voor het echtpaar Kalkwiek uit Thesinge een jaar met een mijlpaal. Albert en Joke Kalkwiek-Apoll hopen in juli hun 60-jarig huwelijk te vieren. Dit heuglijk feit komt aan de orde in het gesprek dat ik met hen voer op een druilerige januarimiddag. Wat ik ook niet wist is dat zij het oudste in ons dorp woonachtige echtpaar zijn. Albert Kalkwiek is 86 jaar geleden geboren in Garmerwolde in een huis bij de kalkovens en is na zeven maanden verhuisd naar de Luddestraat in Thesinge. Zijn vrouw Joke woont al haar hele leven in Thesinge. Zij is bijna 82 jaar geleden geboren op de plek waar nu nieuwbouw komt voor de familie Tammens aan de Molenweg. Sinds 1960 woont het echtpaar aan de Havenstraat op nummer 4. Op de voordeur prijkt een plaatje met de mededeling dat hier vroeger een kruidenierswinkel was. Maar dat was al voor hun tijd.

Wonen in Thesinge
Na hun huwelijk is het paar gaan wonen in een deel van het huis dat op de plek stond waar nu de gymzaal is. Hier hebben ze twee jaar gewoond, aan de Schoolgang, in een erg klein huis bestaande uit een kamer met bedsteden en een achterhuis waar gekookt werd en de was werd gedaan. ‘Er was in die tijd, 1958, haast geen woning te vinden. Wij hebben daar op zolder nog een slaapkamer afgetimmerd, maar waren blij dat we twee jaar later dit huis aan de Havenstraat konden kopen. Er waren meerdere gegadigden toen het bij inschrijving werd verkocht. Het huis was volledig uitgewoond. Timmerman Kol heeft er nieuwe kozijnen ingezet en verder hebben we alles zelf gedaan. De vloeren waren helemaal verrot en we hebben alles verbouwd en er nog een stuk aangebouwd. Dat betekende wel een tienjarenplan, maar toen hadden we een fijn huis met vier slaapkamers: twee beneden en twee boven. Voor onze vijf kinderen was er voldoende ruimte. Onze oudste, een zoon, kreeg de kamer beneden en de vier meisjes sliepen boven. De kinderen zijn allemaal uitgevlogen maar wij mogen hier nog altijd graag wonen.’

Werkzaam leven
Albert Kalkwiek heeft zijn hele werkzame leven in de grafische sector gewerkt in een boekdrukkerij. ‘Op mijn veertiende ging ik al aan het werk en heb daarnaast vijf jaar avondschool gevolgd. Dat waren lange dagen! Om half acht beginnen tot vijf uur ’s middags. Daarna wat rondhangen in de stad en dan naar school. Om tien uur ’s avonds had mijn moeder nog een bord eten voor mij klaar en dan gauw naar bed, omdat de wekker tegen zes uur weer ging. Mijn vader wilde dat ik bij de boer ging werken, maar daar voelde ik helemaal niets voor. Ik ben blij dat ik heb doorgezet.’ Joke Kalkwiek-Apoll heeft voor haar trouwen eerst een jaar in de huishouding gewerkt bij een boer. Daarna kreeg ze de kans om bij Zwartsenberg aan de Vismarkt coupeusewerk te doen. Dit beviel haar veel beter en ze heeft er veel geleerd. Toen de kinderen klein waren had ze er veel profijt van. Ze heeft heel wat kleding zelf gemaakt.

VUT
‘Op mijn 57e kon ik stoppen met werken. Je kon er dertig jaar geleden met behoud van salaris en pensioenopbouw uit. Daar is wel heel snel verandering in gekomen de laatste jaren. Toen ik in 1988 opstapte was er heel veel jeugdwerkeloosheid. Dit was de reden waarom mijn generatie een duwtje mee kreeg. Het leven wordt dan wel echt anders. Eerst moet je wennen aan het samen thuis zijn.’ Joke zegt lachend: ‘Ik was ineens mijn vrijheid kwijt. De kinderen waren al de deur uit, maar Albert kon nog wel wat doen bij het opknappen van hun huizen.’
Met de caravan is het paar jarenlang naar Oostenrijk getrokken.
Albert: ‘Wij houden allebei van reizen en hebben in Oostenrijk op heel veel plekken gestaan met de caravan. En we hebben erg genoten van het wandelen in de bergen. Totdat ik in 1999 een hartinfarct heb gehad. De cardioloog raadde ons af om nog op hoogte te wandelen. Vanaf toen hebben we de caravan in Eext op de camping gezet en gaan we daar van mei tot begin september heel veel naar toe. We hebben in de mooie omgeving van Eext veel gefietst. De laatste jaren op elektrische fietsen. Maar dat kan ik helaas niet meer. Het fietsen komt er voor Joke ook minder van nu ze het in haar eentje moet doen. Wandelen wil nog goed en dat doen we ook nog met plezier. De toercaravan is na verloop van tijd ingeruild voor een stacaravan.’

Ouders
Albert Kalkwiek is opgegroeid in een gezin met vier kinderen. Zijn jongere zusje is op de leeftijd van tien jaar door een ongeval in het dorp overleden. ‘Een groepje kinderen stond op een rijdende melkwagen en daar is zij van af gevallen en met haar hoofd onder het wiel terecht gekomen. Wat een verdriet voor mijn ouders en ik kan het me ook herinneren als de dag van gisteren. Mijn moeder heeft er tot aan haar dood veel over gepraat.
Het huis in de Luddestraat, waar mijn ouders woonden, was niet erg groot, maar toch ruim genoeg om er in de oorlog twee onderduikers bij te hebben. Een van die jonge mannen werkte in de grafische sector en dat heeft mij zeker beïnvloed. In 1979 is het huis getroffen door de bliksem en volledig afgebrand. Mijn ouders zijn toen tijdelijk aan de Molenweg gaan wonen en hebben daarna tot op hoge leeftijd op de hoek van het Ridderplein met de Bakkerstraat gewoond. Dit was voor hen een mooi huis op een prachtig plekje. Mijn broer en zuster zijn inmiddels ook overleden.’ Joke Kalkwiek-Apoll komt uit een gezin met acht kinderen waarvan zij de jongste was. ‘Mijn oudste zus was vijfentwintig jaar ouder dan ik. Mijn broer, Dirk Apoll, is jarenlang postbode geweest in onze omgeving. Ook mijn ouders hebben een mooie leeftijd bereikt. Van ons gezin zijn er nu nog drie over.’

De kinderen Kalkwiek
‘Drie van onze vijf kinderen wonen verspreid over het land. Tot vorig jaar hebben we heel vaak een rondje langs de kinderen gemaakt. Van Amstelveen naar Woerden en terug via Tuitjenhorn vlakbij Alkmaar. En dan weer over de Afsluitdijk naar huis. Daar deden we dan een weekje over. Dit jaar heeft onze zoon ons voor het eerst opgehaald en met ons een rondje gemaakt. Gelukkig wonen er twee dochters in de buurt. In Assen en in Bedum. We hebben negen kleinkinderen en ook al een achterkleinkind!’ vertelt Joke. Overal in de kamer staan en hangen foto’s van hun kinderen en kleinkinderen.

Gezondheid
‘Negen jaar geleden is het met mij kantje boord geweest. Ik heb toen een maand in het ziekenhuis gelegen na een gescheurde darm,’ antwoordt Albert wanneer ik vraag naar hun gezondheid. ‘De arts zei tegen me dat ik geen twee uur later geopereerd had moeten worden. Gelukkig ben ik daar goed van hersteld. Ik heb in 1999 al een stent gekregen na een hartinfarct, maar ook daar heb ik geen last van’, vertelt hij. Joke: ‘Bij mij is vijf jaar geleden ook een stent geplaatst en ook ik ben heel goed hersteld. Met mooi weer stap ik op de fiets. Wel met trapondersteuning en dat bevalt heel goed. De fiets van mijn man stond nog op de camping toen bleek dat hij niet meer kan fietsen. Hij mist het gevoel onder de voeten, zodat hij van de trapper afglijdt. Toen ben ik op de fiets van Eext naar huis gereden zodat ik hier thuis ook een goede fiets heb staan’.

201801b

De dagelijkse bezigheden: onder andere lezen door Joke en computeren
door Albert. Deze dag overigens geen luxe, want door een stroomstoring
elders in het dorp zaten ze al uren zonder verwarming. (foto Koos van de Belt)


Bezigheden
‘Vervelen doen we ons niet. We genieten elke week van de gezellige koffiemorgen van Noaberstee. Er komen steeds meer mensen bij! Van het heerlijke kerstdiner hebben achtentwintig mensen erg genoten. Janna Hofstede regelt alles geweldig op die ochtenden en ook hebben we al vaak mooie uitstapjes gemaakt! We zijn heel blij met dit uitje op woensdagochtend en willen het beslist niet missen.’ Joke Kalkwiek helpt eens per veertien dagen in Zorgcentrum Bloemhof in Ten Boer bij de bingo. Dit is een avondvullend uitje voor de bewoners en is heel populair. Beiden kunnen overweg met de computer. Er wordt gemaild, informatie opgezocht, gekeken op Facebook en er kan geskypet worden. ‘En als we niks te doen hebben dan pakken we de auto en rijden een rondje. In de provincie hebben we al heel veel getoerd. En als het slecht weer is dan gaan we wel naar het overdekte winkelcentrum in Hoogezand. Even een kopje koffie drinken en een wandelingetje maken. We doen eigenlijk alles samen. Als ik alleen in de auto zit dan voelt dat een stuk onveiliger. Twee zien meer dan een. Vorige week hebben we een stuk door de stad gereden. Het is belangrijk dat je in dit drukke verkeer geoefend blijft’, vindt Albert. Thuis is er de krant, een mooi programma of sportwedstrijden op de televisie, een haak- of breiwerk of een werkje op de computer.
Albert en Joke hebben met hun jubileum een mooi jaar in het vooruitzicht. We hopen daar deze zomer in de G&T op terug te komen.

Truus Top