G&T2013

Maandelijks Nieuwsblad voor Garmerwolde, Thesinge en omstreken

46e jaargang - december 2020

Andere tijden

 

Het coronavirus heeft ervoor gezorgd dat dit jaar een heel ander jaar is dan anders. Jong en oud ervaren deze tijd op een eigen manier. Voor de bewoners van onze dorpen en omgeving zijn de gevolgen van het virus allemaal anders en iedereen gaat er op een eigen manier mee om. Ook de komende feestdagen zullen voor veel mensen anders zijn. Nu de tijden wat onzekerder zijn en voor veel mensen ook wat somberder, zag je hier en daar al eerder dan gewoonlijk kerstlichtjes rond huizen en in de straten verschijnen. Lichtpuntjes zou je kunnen zeggen.

Zo’n lichtpuntje krijgt u gewoonlijk ook elk jaar van de G&T Express in de vorm van een rode kaars, opgerold in de kerstkrant, met een rood lintje. Als redactie rollen we die kaars op een feestelijke avond met elkaar in de krant; bij ons bekend als ‘krantjerollen’. Ook dat kon niet doorgaan. Vandaar dat we u op een andere manier verrassen.

De inhoud van de G&T was dit jaar ook anders. Er werden activiteiten afgelast waar we anders wellicht verslag van zouden doen. Maar er gingen ook activiteiten gewoon door. Nou ja gewoon? Anders gewoon en op afstand, of buiten, of to go. Soms gebeurde er iets nieuws. Het luiden van de klokken bijvoorbeeld op woensdagavond in maart en april toen alles rondom het virus nog nieuw en onzeker was. Hoewel er minder activiteiten waren en de vergaderingen of interviews op afstand plaatsvonden, is het de redactie toch gelukt iedere maand weer een krant bij u te bezorgen.

En ondanks het feit dat we nog niet weten hoe alles het komende jaar zal verlopen en u de feestdagen misschien opnieuw vorm moet geven, willen we u als vanouds het beste wensen. Fijne feestdagen en een heel gelukkig nieuwjaar!


De redactie

                                                                                                                              

Coronadagboek

202012a

Het coronajaar is nog geen jaar oud en toch is
mevrouw Entjes al bijna aan haar vierde
schrijfblok bezig met het schrijven van verhalen
over deze crisis (foto Koos van de Belt)

 

15 maart - Een heel bijzondere dag, alvast een heel bijzondere zondagmorgen. Want we leven op dit moment in de coronavirus-tijd. Dit virus is al een hele tijd geleden uit China gekomen. (...) Er wordt gezegd dat dit virus alleen bij mensen voorkomt, door hoesten en handen. 

Op zondag 15 maart 2020 kon Gré Entjes uit de Wilgenhof, naast Zorgcentrum Bloemhof in Ten Boer, niet naar de kerk vanwege de ingevoerde coronamaatregelen. Zij besloot toen een dagboek bij te gaan houden over alle feiten en ontwikkelingen rondom het virus. De techniek om de kerkdienst thuis op de televisie te volgen werd geïnstalleerd, zodat zij nu samen met een buurtgenoot op zondagochtend om half tien voor de buis zit. Na de koffie volgt dan haar schrijfwerk wat ze alle dagen van de week trouw volhoudt. Inmiddels zijn er drie grote schrijfblokken volgeschreven en aangevuld met toepasselijke knipsels uit verschillende kranten.

Mevrouw Gré Entjes-Nijburg is 86 jaar geleden geboren in Harkstede en heeft 26 jaar met haar man, Luit Entjes, aan de Lageweg gewoond. Zij hadden een loonbedrijf dat, na het overlijden van haar man, op 52-jarige leeftijd, is overgenomen door Nico Groothoff. Mevrouw is toen verhuisd naar de Stadsweg in Ten Boer waar ze 27 jaar met plezier woonde. De laatste 7 jaar woont ze heel tevreden en veilig op tweehoog in haar appartement in de Wilgenhof met mooi uitzicht over het Koopmansplein, dat nu fraai versierd is met kerstverlichting. 

16 maart - Ik ben nog naar de Coop en de Kruidvat geweest. Het meeste brood was om 11 uur al op. De mensen hamsteren erg, zaterdag ook al. Gelukkig kon ik nog een halve boerenwit vinden. En ik heb ook nog maar een pond koffie meegenomen.

202012b

Mevrouw Entjes volgt de berichtgeving op de voet en vindt daar het
hare van (coronadagboek 22 mei)

Veel op de typemachine
‘Ik hield altijd al veel van schrijven, dat zit in de genen. Mijn moeder en mijn grootmoeder schreven ook veel. Werken met papier vind ik ook fijn: knippen, plakken en kleuren. Op school was het al mijn hobby en toen ik, na drie jaar HBS, door omstandigheden thuis in het huishouden ging werken, ben ik daar wel mee doorgegaan. Ik was scriba (secretaris, red.) van de kerk en heb heel wat op de typemachine gewerkt. Toen de computer ervoor in de plaats kwam ben ik afgehaakt. Ik bel wel geregeld met mijn dochter, die in Ede woont, en met haar twee studerende kinderen. De kleinzoon studeert geschiedenis en is heel geïnteresseerd in mijn dagboeken.’ 

Het beheerst mijn leven
Ze bladert even door de stapel schrijfblokken. Het zijn dichtbeschreven bladzijden in een keurig handschrift met verspreid krantenknipsels met serieuze informatie maar ook mopjes en tekeningen. Dagelijks staan er cijfers van het aantal besmettingen in de krant. ‘Door de coronamaatregelen krijg ik veel folders in de bus. Van marktkooplui van de dinsdagmarkt in Ten Boer, van het modehuis dat altijd modeshows verzorgt in Bloemhof en de kerkelijke mededelingen van de PKN-kerk. Daar knip ik de toepasselijke informatie uit.’ 
‘Ik hoop zó dat het coronadagboek in maart volgend jaar gesloten kan worden! Het beheerst echt mijn leven. Ik hou de statistieken dagelijks bij, pluis elke dag drie kranten uit en kijk naar het nieuws op verschillende zenders. Dat begint om zes uur en eindigt later op de avond met Nieuwsuur.’ 

26 augustus - Vanmorgen met de regio-taxi naar Delfzijl geweest. Het was mijn bedoeling om naar de gehoorspecialist te gaan, maar die was gesloten wegens het virus. Ja, hoe kun je nu iets bij iemands oren doen als je 1,5 meter afstand moet houden? Gelukkig was de Hema wel geopend, maar ik moest eerst mijn naam laten registreren en mijn telefoonnummer opgeven, voor ik het restaurant in mocht om koffie te drinken en op een Regiotaxi te wachten. Verder was alle oke. Op de markt waren ook hier veel minder kramen. Ook de bakkerskraam waar ik heen wou voor roggebrood was er niet.

Een tevreden mens
‘Ach ja, ik kom er ook nauwelijks nog uit. Ik ging vaak met de regiotaxi naar Appingedam en Delfzijl. Ik mag daar graag in m’n eentje rondkijken in een grote supermarkt, in de Hema en over de markt lopen. Ook even naar de stad en koffiedrinken bij Bommen Berend was voor mij een geliefd uitje. Mijn broer woonde in de Pelsterhof in de stad en daar ging ik dan even heen. Hij is helaas in juli overleden zonder dat ik hem nog heb kunnen zien. Dat is heel verdrietig, maar alles in acht genomen kan ik zeggen dat ik een tevreden mens ben en ik vind dat ik een mooi leven heb gehad. En wat dat virus betreft vrees ik dat we het wereldwijd heel moeilijk kwijtraken.’ Lachend er achteraan: ‘Maar ik ben geen profeet … ja, een profeet die brood eet!’

10 december - Er is veel ophef over het aantal van 3 gasten per dag en over de horecasluiting. Maar het lijkt en hoort er niet naar dat ons kabinet toegeeft.

Truus Top-Hettinga

Verloskundigen gaan samen

202012c

Phyline op haar werkplek thuis (foto Henk Tammens)


De praktijk ‘Verloskundige Phyline’ van Phyline Derksen uit Thesinge krijgt in februari een nieuwe naam: ‘Samen Verloskundigen’. Zij gaat dan samenwerken met een collega. En dat komt goed uit want in februari komt er een babyboom aan. Phyline vertelt over haar nieuwe praktijk en bevallingen in coronatijd.


Altijd oproepbaar
Na een dienstverband van elf jaar in de Stadspraktijk in het UMCG besloot Phyline in mei 2019 een eigen praktijk te beginnen. ‘Ik begon met een spreekkamer aan huis in de Bakkerstraat. Dat kleinschalige spreekt mijn cliënten aan en zorgt voor een persoonlijke band.’ Nu werkt ze vanuit een pand aan de Gorechtkade 2 in Groningen. En vanaf februari gaat haar praktijk verder als kleinschalige duopraktijk: ‘Samen verloskundigen’.
‘Ik kreeg het steeds drukker door mond-tot-mondreclame. Continudienst en altijd oproepbaar zijn is met een gezin haast niet te doen.’ Phyline en Bert Mollema hebben een zoon Gijs (10) en een dochter Sara (6). Bert heeft regelmatige werktijden en gelukkig wonen opa en oma Mollema vlakbij om de kinderen op te vangen. ‘Samenwerken met een collega geeft wat meer rust en balans tussen privé en werk. Hoewel er in februari een babyboom aankomt en ook in de maand mei. Mijn werkweek is nu overvol omdat ik dubbel spreekuur doe vanwege de komst van mijn collega in februari.’

Werken met coronamaatregelen
‘Ik heb als zelfstandig verloskundige al vijftig cliënten begeleid tijdens de zwangerschap. Bij meer dan de helft daarvan deed ik ook de bevalling. Soms moet ik een cliënt overdragen aan het ziekenhuis omdat er medische begeleiding nodig is. Sinds oktober draag ik een mondkapje tijdens het spreekuur. De partners mochten eerst niet meekomen, maar dat mag nu gelukkig wel weer. Kinderen mogen er niet bij zijn. Ik heb zelf een keer in een beschermend pak de bevalling begeleid. Bij een ziekenhuisbevalling moeten de cliënt en haar partner een coronatest doen. Ik maak zo weinig mogelijk fysiek contact tijdens de controles en de bevalling. Daar voel ik me vaak wel bezwaard over. Na alle emoties rond de geboorte geen felicitatie met een knuffel mogen geven voelt heel raar. In de kraamtijd zijn drie bezoekers welkom op tijdstippen dat de kraamverzorgende en ik niet in huis zijn. Ik ben voor mezelf ook streng in het dagelijks leven. Ik kom nauwelijks onder de mensen en Bert doet de boodschappen. Ik wil zo min mogelijk risico lopen in mijn erg kwetsbare werk.’

Truus Top-Hettinga

Muziekles op afstand

202012d

Cees samen met leerling Enno Mandema (foto Cynthia Leurs)


Voor dirigent en pianoleraar Cees Leurs uit Garmerwolde was het ook even aanpassen afgelopen maart. In het oude normaal gaf hij de pianospelende leerling thuis les. Toen het nog warm weer was, ging hij gewoon anderhalve meter verder weg zitten, met de tuindeur open - wat zouden de buren daar eigenlijk van gevonden hebben? Het online lesgeven kon hij zichzelf snel eigen maken. Ook de leerlingen pikten die nieuwe modus gelukkig snel op.
En het gaat allemaal hartstikke goed, eigenlijk niets te klagen. Bijvoorbeeld die leerling in Lageland; daar hoeft hij nu niet voor om te fietsen via de Borgbrug.

Voor online lessen staat in Cees’ woonkamer inmiddels altijd een muziekstandaard naast de veugel met daarop een tablet met webcam. Zo kunnen ze elkaar goed zien en horen. Cees: ‘Af en toe zijn technische beperkingen wel lastig. Er zit bijvoorbeeld altijd enige vertraging in de verbinding.’ (Vergelijkbaar met wanneer men vroeger naar Amerika belde. Voor muziek maken lijkt het mij wel essentieel dat alles perfect synchroon verloopt.) ‘Gelukkig heb je daarvoor tegenwoordig gratis digitale oplossingen, zoals Jamulus’, vertelt Cees. (Interessant voor muzikanten om eens op te zoeken.) ‘Maar de meeste leerlingen krijgen nu weer bij mij thuis les. Ik heb daarom nu een tweede, elektronische piano in mijn kamer staan, om minimaal anderhalve meter afstand te houden en toch voor te kunnen spelen. Want dat werkt toch wel gewoon het beste.’

Harjo de Poel  

Een bijzonder eerste jaar

In de juni- en julikrant van dit jaar berichtten we over de geslaagden in onze dorpen. De vlag ging op veel plekken uit, maar een normale afsluiting van het voortgezet onderwijs was het niet voor de jeugd. Ook de start van een vervolgstudie na de zomervakantie was niet zoals voorgaande jaren. Introductieweek, op kamers, lid worden van een studentenvereniging of sportclub, stappen in de stad of een stage volgen: het loopt dit jaar anders dan anders. We zochten een aantal studenten en een docent op om te vragen hoe het ze vergaat.

Voorlopig studeren vanuit huis

202012e

 


Voor Suus Meirink uit Garmerwolde was het zeker anders. Na een succesvolle afronding van haar vwo, die in zekere zin ook een anticlimax was, begon Suus in september van dit jaar aan haar studie bewegingswetenschappen aan de RuG in Stad. Vanwege corona blijft ze in eerste instantie vanuit huis in Garmerwolde studeren. Ondanks dat zo’n beetje alle lessen en contacten online verlopen, vindt ze het tot nu wel meevallen hoe ‘erg’ het allemaal is: ‘Bij mijn studie is het in ieder geval goed geregeld; ik hoor helaas ook nare verhalen van vrienden die andere studies volgen. Sommigen zijn daardoor al na een half semester gestopt. Met mijn eigen studiegenoten heb ik nog niet echt contact gehad, eigenlijk alleen via mijn mentorgroepje en bij twee practica op de anatomie-snijzaal.’
Nieuwe sociale contacten heeft Suus voornamelijk opgedaan via de roeivereniging waar ze lid van is geworden. ‘In de zomer konden borrels buiten, op anderhalve meter afstand. En er zijn ook ploegboten waar we voldoende afstand van elkaar kunnen houden, dat is wel hartstikke mooi. Nu wat later in het jaar worden sommige dingen lastiger, maar daar komen we ook wel uit’. Suus heeft naast haar studie een baantje in Stad en is inmiddels wel naar kamers aan het kijken. Dat wilde ze sowieso al, ze kijkt erg uit naar op zichzelf wonen. ‘Als je wilt afspreken met iemand, dan heeft men vaak geen zin om helemaal naar Garmerwolde te fietsen. En ik heb dat zelf ook wel een beetje gehad inmiddels, haha’.

Ondanks veel voordelen mis ik de interactie

202012f

 


Een van de docenten die ze in haar studie tegenkomt is ondergetekende. Zo kan zich de situatie voordoen dat Suus les volgt terwijl ze op dat moment slechts 30 meter van haar docent zit; we wonen namelijk in dezelfde straat. Vreemde gewaarwording, iets dat een jaar geleden überhaupt nooit in iemands hoofd was opgekomen. Evenals de student heeft de docent ineens heel wat nieuwe dingen moeten leren de afgelopen maanden. Zo is in mijn werkkamer thuis inmiddels een heuse opnamestudio verrezen, met meerdere camera’s, green screens en dergelijke. Menig docent heeft ontdekt dat er ook enorm veel voordelen en extra mogelijkheden zitten aan het digitaal en online lesgeven. Maar directe interactie blijkt toch wel essentieel, persoonlijk mis ik dat enorm. Hopelijk wordt het in Suus’ tweede studiejaar allemaal weer wat meer ‘oud-normaal’, maar het zal zeker niet meer helemaal teruggaan naar zoals het was. Het wordt hybride onderwijs.

Harjo de Poel

Het wordt saaier, maar ik ga er voor!

202012g

Anouk studerend vanuit huis (foto Margriet de Haan)


Ik zit nu in mijn eerste jaar mbo verpleegkunde. Door corona is de opleiding heel anders geworden dan zoals die zou moeten zijn. Ik ga maar een dag naar school voor de praktijklessen en de rest van de dagen werk ik thuis in Garmerwolde achter mijn laptop. In het begin viel het volgen van online lessen nog wel mee, maar hoe langer het duurt hoe saaier het wordt. Ik hoop dat we binnenkort gewoon weer volledig naar school kunnen. Wel heb ik het reuze naar mijn zin op deze opleiding en ik ga er vol voor!

Anouk Hindriks

 

Een aangepaste kunststudie

202012h

Jarno bezig met een artistieke uitdaging (foto Henk Tammens)

 

Twee jaar geleden ben ik, na de havo, de studie communicatie en multimediadesign gaan doen. Dit bleek niet de juiste keuze voor mij, want ik miste de artistieke uitdaging. Daarom heb ik een tussenjaar genomen om uit te zoeken wat ik wél wilde gaan studeren. Na een aantal voorlichtingsdagen kwam ik uit bij de studierichting vormgeving aan Kunstacademie Minerva. Afgelopen september ben ik met hiermee begonnen en ik vind het heel erg leuk, het past helemaal bij mij.

Door de coronasituatie zijn er minder fysieke lessen dan normaal. Ik moet zelf meer thuis doen, vanuit mijn kamer aan de Schutterlaan in Thesinge. Minerva heeft een aantal (open) werkplaatsen die beperkt beschikbaar zijn en waar we alleen op bepaalde tijden terecht kunnen. Dat is jammer, want ik zou hier meer gebruik van willen maken om dingen uit te proberen. Waar ik wel blij mee ben, is dat alle eerstejaars studenten iets meer praktijkuren hebben dan de ouderejaars studenten. Ook voor de docenten is het wennen. Gelukkig hebben zij zich kunnen aanpassen zodat er nog wel lesgegeven kan worden, online of fysiek.

Sociaal gezien is het veel minder leuk. Omdat we in kleine groepjes werken, en ik dus andere klasgenoten bijna niet zie, leer ik hen nu niet zo goed kennen. Buitenlandse studenten in mijn groep zijn tijdelijk weer naar huis gegaan vanwege de coronaregels. Al met al zie ik veel minder mensen op Minerva en net als bij andere opleidingen moet je een mondkapje dragen als je aanwezig bent.

Jarno van Dehn

Praktijklessen in eigen schuur

202012i

Arjen met zijn zitmaaier en brommer (foto Koos van de Belt)

 

Arjen Plijter uit Thesinge gaf in de junikrant aan dat het hem niet zo trof, corona. Hij was blij dat hij aan het werk kon toen hij niet meer naar school hoefde. Door de maatregelen van toen hoefde hij geen examen te doen, wat hem goed uitkwam. 'Ik stond er niet zo best voor en waarschijnlijk was ik niet geslaagd als ik examen had moeten doen.' Hij ging afgelopen zomer met veel plezier aan het werk bij Bos Agra-Service in Bedum, een bedrijf gespecialiseerd in vloeibare meststoffen, waar hij ook al de zaterdagen werkte. Hij helpt mee om de werkplaats op orde te houden, houdt de vrachtwagens en machines schoon en mag soms meehelpen bij het onderhoud hiervan.
Techniek, daar wordt Arjen blij van. In augustus is hij dan ook begonnen aan de opleiding voor bedrijfstechnicus. Na afronding van deze studie is hij monteur bedrijfsauto's. Normaal een hele praktische studie, maar in deze tijd toch allemaal wat anders. Arjen heeft drie dagen online les en gaat een dag naar school voor het volgen van drie uur praktijkles. Andere jaren zouden deze lessen twaalf uur in beslag nemen, nu is dat dus heel beperkt. Veel wordt online voorbereid en uitgelegd, zodat de praktijkuren zo efficiënt mogelijk ingezet kunnen worden. 'Heel raar’, zegt Arjen, 'dan zit je via je laptop een motorblok te bekijken. Dat werkt toch niet echt, je moet het van alle kanten kunnen zien en aanraken.'
De introductiedagen waren ook helemaal online. Dat betekent dat je je klasgenoten niet heel goed leert kennen. Veel medeleerlingen hebben hun camera uitstaan tijdens de online lessen en je ziet elkaar dus maar heel weinig. Heel erg vindt Arjen dat niet, hij heeft een vriendin en een aantal goede vrienden in de buurt waar hij nog mee afspreekt.

De praktijk van sleutelen oefent hij dan thuis maar uit, in de schuur. Daar staan zijn twee pronkstukken waar hij bijna dagelijks aan werkt: een Honda zitmaaier en zijn Derbi Senda brommer. De zitmaaier knapt hij helemaal op voor de verkoop, om vervolgens weer een nieuwe te kopen en die weer op te knappen. Het geld wat hij hier mee verdient kan hij dan weer aan accessoires voor zijn brommer uitgeven.
Op de vraag of het thuis nog wel een beetje uit te houden is zegt hij dat dat eigenlijk best goed gaat. Zijn ouders zijn allebei buiten de deur aan het werk, dus hij is alleen met zijn broer thuis. Die gaat vaak naar de stad en Arjen vermaakt zich prima hier in Thesinge. Op kamers hoeft hij ook niet zo nodig. In de toekomst wil hij graag hier in het dorp blijven wonen, in het huis waar hij geboren is en waar ook zijn vader al vanaf zijn zesde levensjaar woont.

Yvonne Broekhuizen  

Thuiswerkers

Ook voor de werkende dorpsgenoten hebben de maatregelen die vanaf maart gelden verandering gebracht. Velen werden gedwongen thuis te werken met alle aanpassingen van dien: online contacten, andere verhouding werk-privé en voor sommigen ook gewoon minder werk. Maar dat laatste voelde niet voor iedereen als een negatieve bijwerking. 

Minder gevulde agenda geeft rust

202012j

Op de Kentalis Gyotschool in Haren kan Marion
met haar ‘hand’vaardigheden haar
creativiteit ten volle benutten (foto Koos van de Belt)

 

Marion Vuijst, geboren en getogen onder de rook van Schiphol, woont sinds 1987 samen met Teun op haar plek aan Havenstraat 2. Precies, dat huis met die mooie stokrozen in de zomer. Hun twee dochters zijn allang vertrokken naar stad en ommeland. Met 42 dienstjaren in het onderwijs werkt ze met veel plezier drie dagen in de week op de Guyotschool. En de overige dagen? Heerlijk tijd om te genieten van de andere fijne dingen in het leven!

‘Hopelijk gaat de school snel weer open juf!’. Deze opmerking hoorde ik regelmatig tijdens de skype-contacten met mijn leerlingen (kleuters met een auditieve beperking, doof of slechthorend, en/of een taalontwikkelingsstoornis) en hun ouders. De lespakketten en het digitale materiaal kunnen het lesgeven onvoldoende vervangen. Na acht weken, op maandag 11 mei, gaat de school weer volledig open. Taxi’s rijden weer vanuit Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel om de leerlingen naar de Guyotschool in Haren te brengen. Ook al is de overgang enorm, van in je eentje thuiswerken naar de hectiek op school, waar afstand van de kinderen houden niet mogelijk is, ik ben tevreden met dit besluit. En niet alleen ik, ook de kinderen, ouders en collega’s.

Na het ontmantelen van een gevulde agenda blijven lege bladzijden over. Verveling is mij vreemd en na het eerste wennen aan de nieuwe tijd geniet ik volop van wandelingen in de drie noordelijke provincies en groeit de stapel gelezen boeken. Het hele dorp lijkt hun huis op te knappen, maar bij mij blijven juist klusjes liggen. Dat kan ook morgen wel ...

Brengt 2021 het wondermiddel waarmee straks alles weer bij het oude is? Het lijkt mij fijn om mijn dochters weer vast te houden, makkelijker vrienden en familie uit te nodigen voor samen eten en mooie gesprekken, tóch met Teun naar de Azoren te gaan voor die prachtige wandelvakantie, theater, film. Maar de minder gevulde agenda geeft ook rust, heel fijn. Mooi om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Dus, óp naar een gezond en positief 2021!

Marion Vuijst 

Coaching De Hofstee

202012l

Jantje Brouwers met haar twee honden (foto Patrizia Meijer)

 

Daar zit je dan met je coaching-praktijk: niemand die komt. En dat in een land vol mensen die tegen hun grenzen aanlopen. Mijn wens om in deze situatie iets voor mensen te betekenen was groot. Maar het tegenovergestelde gebeurde: zelfs mijn cliënten met burn-out-klachten bleven nu ‘toch maar liever even op afstand’. Een aantal van mijn collega’s bood hun diensten via beeldbellen aan. Maar de hulp die ik als coach graag wil geven kan ik op deze manier niet bieden. Het voorjaar bracht nieuwe mogelijkheden. Het Anderhalve meter-tuingesprek was een kosteloos aanbod voor iedereen. En ja, nu kwam er wel respons, maar veel? Nee, kennelijk is het nog steeds makkelijker om hulp aan te bieden dan erom te vragen, ook als het hard nodig is.

Maar dat was niet het enige. Al mijn thuiswerken, mijn wens om toch iets van betekenis te doen, maar niet de mogelijkheden hebben, begon mezelf ook dwars te zitten. Wat een goede dag was het toen ik besloot de pc uit te zetten en voorlopig de boel even de boel te laten. Echt? Niet helemaal. Ergens diep van binnen zat al geruime tijd het idee om iets met meditatie te doen, in de tuin. Actieve meditatie, met muziek, voor iedereen. En dat was wel een succes. Op de vroege vrijdagmorgen, aan de rand van de tuin en met uitzicht over het inmiddels rijpe graan. De Zomer tuin-meditatie staat nu al op de agenda voor volgende zomer.

Inmiddels zitten we alweer geruime tijd in de tweede golf. In overleg met mijn cliënten heb ik besloten nu de sessies, met in achtneming van de RIVM-regels, door te laten gaan. Dat is belangrijk. Een goed gesprek maakt het verschil. In draagkracht. In veerkracht. En dat hebben we allemaal nodig. 

Jantje Y. Brouwers, De Hofstee coaching: levensbegeleiding 

School en massagepraktijk

202012k

Carla thuis in haar werkkamer (foto Koos van de Belt)

 

‘In maart werd de hele school tot de zomervakantie gesloten’, vertelt Carla Winkelman uit Thesinge. Zij werkt bij het Alfa college in Groningen aan de opleiding verpleegkunde. ‘We hebben heel hard gewerkt om het lesgeven online te organiseren. Ook het overleg met collega’s, studenten en praktijkbegeleiders verliep via Teams, een computerprogramma voor video-vergaderen. Zo was iedereen bereikbaar en kon er best efficiënt gewerkt worden. Ik had geen reistijd naar school en praktijkinstellingen. Voor praktijkbezoek en examengesprekken zat ik thuis aan de keukentafel. Ik denk dat we van deze manier van werken heel veel hebben geleerd. Je kunt ongestoord flink doorwerken.’
Ze vervolgt: ‘Ik ben heel blij dat de studenten na de zomervakantie per groep 2,5 uur per week naar school komen. Het voelt voor mij wel gek om tegen een hele groep mondkapjes aan te kijken. Mijn studenten volgen het traject werken en leren en missen het directe contact met elkaar en met de docenten. Ik merk dat ik met werkproblemen eerst langer loop te piekeren voordat ik overleg met een collega. Ik heb coördinerende taken en mis de spontane ruggenspraak en ook de inspiratie die je van elkaar krijgt.‘

Gedwongen rust
‘Toch kreeg ik ook geregeld een gevoel van rust. Omdat de massagepraktijk aan huis gesloten was kon ik me volledig focussen op school. Ik werk drie dagen voor school en twee dagen thuis met cliënten. Half mei heb ik de massagepraktijk weer geopend. Ik behandel nu maximaal vier mensen per dag. Tussen de behandelingen door moet alles gereinigd worden en dat kost tijd. Voor dit werk heb ik met veel plezier verschillende cursussen gevolgd en eigenlijk is het een flink uit de hand gelopen hobby. Ik behandel ter ontspanning én gericht op klachten. Er melden zich nu mensen met klachten die veroorzaakt worden door het langdurig thuiswerken: veel nek-, schouder- en rugklachten.
Voor mijn werk op school ben ik druk bezig met het hoofd en in de praktijk alleen met mijn handen. Dat houdt mij in balans. Bovendien heb ik er geen administratieve rompslomp van, in tegenstelling tot de werkdruk door papierwerk in het onderwijs. Na de rustperiode in de massagepraktijk, waarin ik me geen moment verveelde, moest ik alles weer even oppakken en werd het gelukkig vanzelf weer leuk!’

Truus Top-Hettinga   

Als huisarts onverwacht minder druk

202012m

Leo van Beukering met zijn zelfgemaakte monitorvoet (foto Margriet de Haan)

 

De huisarts is als een spin in het zorgweb, die patiënten opvangt en behandelt of doorverwijst en ze dan wegwijs maakt in dat wijde web.
Als dat netwerk ontregeld raakt door een pandemie, krijgt hij het dan drukker? 'Nou nee, eerder rustiger', antwoordt Leo van Beukering met een grijns, 'en dat gaf mij de tijd om in de tuin een schuur te bouwen en een mooie voet voor mijn beeldscherm te maken.' Hier was in maart amper sprake van corona en in de tweede golf waren er wel meer besmette dorpsgenoten, maar alleen met milde klachten. Voor de meesten liep het met een sisser af: geen ziekenhuis, geen doden.
Hij vertelt over zorgmijding (mensen wachten om uiteenlopende redenen – angst voor corona, bescheidenheid – langer met hun zorgvraag): 'Dat baart me overigens wel zorgen, ik weet zeker dat ook in onze dorpen mensen daardoor zieker zijn geworden of erger.'
Meer drukte kwam er wel door de maatregel om de bezoeken op het spreekuur te verlengen naar een kwartier, zodat er buiten minder file ontstond. 'Maar per saldo was het dus rustiger', zegt Leo.

Tijdens de eerste golf, toen er een structureel tekort was aan beschermingsmiddelen, is hij enorm geholpen door donaties van patiënten: hij kreeg onder andere mondkapjes en handgel. Leo: 'Geweldig was dat, en wat ook genoemd mag worden: mijn vrouw Leyan kon dankzij haar contacten in China wat regelen en zo kwamen er goede mondkapjes, handalcohol en plastic pakken. En niet duur!' Hij had bij het behandelen van verdachte of besmette patiënten wel veel last van al die bescherming: 'Zweten, benauwd, dat is niet grappig!'

Leo heeft wel wat moeite met de communicatie van de overheid over de pandemie. 'Die is zeker niet optimaal en soms tegenstrijdig – daar worden de mensen argwanend van. Maatregelen als het niet meer opeengepakt samenkomen en zingen en schreeuwen in bijvoorbeeld discotheken, op tribunes en bij festivals, zijn logisch en zetten zoden aan de dijk. Discussie over hoeveel mondkapjes bijdragen aan het effectieve afstand houden en geen handen geven, maakt de mensen kopschuw. Men snapt niet waarom sportscholen of kerken wel open mogen en restaurants niet. Waar ik vooral bang voor ben is dat de mensen daardoor ook het vaccineren gaan wantrouwen, terwijl dat het virus pas echt kan onderdrukken.'

Tenslotte is hij als huisarts erg geïntrigeerd door het dilemma wie er straks als eerste gevaccineerd gaan worden. Want er zullen ongetwijfeld mensen gaan morren: ik eerst! 'Maar ik verwacht hier wel richtlijnen voor te gaan krijgen.'
We wensen huisarts Leo veel sterkte wanneer de tijden, anders dan tot nog toe, voor hem wel drukker worden.

Jan Ceulen 

Ontwikkelen vanuit een aangename cocon

202012n

Karin is zelf de beste reclame voor het Feel Gooood-experiment
(foto Koos van de Belt)

 

Karin van der Tuin, woont sinds vier jaar aan de Bakkerstraat in Thesinge. Als geboren en getogen Stadjer geniet ze hier enorm van de rust en ruimte. Na haar studie Scandinavische talen aan de RuG heeft ze jaren als vertaler gewerkt en na een post-hbo mediation ook nog enkele jaren als conflictbemiddelaar. Ze is gefascineerd door wat ons als mens beweegt en laat mensen graag lichtpuntjes zien. Schrijven is wat ze het allerliefste doet. En lachen natuurlijk. Voor Karin was het in alle opzichten een bijzonder jaar.

Hoe het begon
‘Met vliegende vaart vloog ik het nieuwe jaar 2020 in. Een ontbrekende tegel in een Roemeense winkelstraat lanceerde me. Smak en krak. De röntgenfoto bevestigde het duistere vermoeden: gebroken elleboog. Terug in Nederland wachtte de operatie. Tijdens de revalidatie kon ik een tijdje maar weinig. Gezeten in bed, met de iPad op schoot, kwam er een idee omhoog geborreld. Driftig begon ik met mijn enige beschikbare hand te tikken. Er begon iets te ontstaan, elke dag een beetje meer. De eerste twee maanden van het jaar lukte werken als vertaler nog niet. En toen, na amper een week te hebben gewerkt, werd de wereld stilgelegd. Waar voor velen een ingewikkelde, zorgelijke tijd aanbrak, was het voor mij een godsgeschenk. Ik kreeg tijd cadeau.


Good feels better
In een aangename cocon schreef ik mijn online feel good-programma en tuigde een website op. Daarna volgde ik een videotraining, die veel meer zou opleveren dan technische kennis alleen.
Dit alles resulteerde in een nieuw bedrijf, genaamd Good Feels Better. Het onlineprogramma heeft de naam Het Feel Gooood-experiment gekregen. Als deelnemer krijg je 18 dagen lang elke dag iets kleins en lichts om te doen. Je gaat aan de slag in je eigen proeflab en bent als het ware onderzoeker en proefkonijn ineen. Binnen dit experiment ontdek je dat je (weer) goed voelen veel dichterbij is dan je misschien wel denkt. Ik hoop dat dit programma de verwachte tsunami aan mentale problemen door corona kan helpen voorkomen. Je kunt individueel of in groepsverband meedoen. Het programma kost slechts een paar tientjes en het leven wordt er vanaf dag één leuker van.

Dankbaarheid voor hulp
Wat dit jaar me ook bracht was dat ik noodgedwongen om hulp moest leren vragen. En die leerde ontvangen. Wat ben ik dankbaar voor mijn lieve buurtjes, die boodschappen voor me deden, eten kwamen brengen en waar ik mocht aanschuiven voor een maaltje. Die ongevraagd containers bij de weg zetten. En die me hielpen rooien en snoeien in mijn overgroeide tuin. Wat een geschenk is het dan om in een dorp als dit te wonen, waar mensen naar elkaar omkijken. Ik hoop dat ik op mijn beurt iets kan betekenen voor anderen die hulp nodig hebben.

Niet echt durven en toch maar doen
De elleboogbreuk die begin 2020 een flinke tegenslag leek, zou een zegen in vermomming blijken. Het ontwikkelen van het programma zette ook bij mijzelf dingen aan, die ik eerder niet durfde. En ‘niet echt durven en toch maar doen’ is een beproefde formule gebleken. Nu maak ik wekelijkse filmpjes. Met tips en inspiratie. Op dit moment schrijf ik aan mijn eerste boek, over depressie. Eerder ontbrak me daar de moed voor, maar de tijd is nu rijp. Ik laat me niet zo leiden door wat er in de wereld gebeurt. In plaats daarvan volg ik mijn eigen spoor. Ik kijk uit naar wat 2021 te brengen heeft.
Nieuwsgierig geworden? Kijk op www.goodfeelsbetter.nl of www.karinvandertuin.nl voor meer informatie.

Karin van der Tuin 

 

Het digitale kerstdiner Ter inspiratie

202012o

Harjo in actie met zijn zelfgebouwde bodycam
(foto Harjo de Poel)

 

Kerst vieren doen de meesten graag met de hele familie. Dit jaar zijn we helaas genoodzaakt dit aan te passen: te veel mensen bij elkaar (zeker in kleinere ruimtes) betekent een exponentiële verhoging van het besmettingsrisico; in dit geval van je directe geliefden. De richtlijnen zijn er niet voor niets.
Nu heeft men zo zijn eigen interpretaties met betrekking tot het coronaprobleem, maar persoonlijk zou ik er niet mee kunnen leven als iemand anders, bijvoorbeeld mijn eigen 75+ moeder, iets zou overkomen door mijn onachtzaamheid. En gelukkig delen we deze opvatting binnen onze familie en hebben we unaniem besloten dit jaar onze gebruikelijke kerstbijeenkomst op te schorten tot in ieder geval maart.
Desondanks hebben we het plan opgevat met de kerstdagen samen te eten, maar dan met behulp van digitale middelen. Iedereen binnen de familie (inclusief de 75-plussers) is in de afgelopen periode gewend aan videobellen via Skype en Whatsapp. We maken een familiegesprek aan waar iedereen dan op inbelt. Het idee is dat we van tevoren een aantal recepten delen en zo toch samen gaan koken en eten. Met de webcam, smartphone of tablet op een standaard, zodat we elkaar allemaal via het scherm kunnen zien en spreken. Ook kun je, net als bij normale bijeenkomsten, een privégesprek aangaan of een gesprek even verlaten (geluid uitzetten). Als het nodig is kan ik dan bijvoorbeeld mijn broer even uitzetten - altijd al gewild, haha. Het wordt een beetje een experiment, maar we hebben nu al voorpret. Triviant en Pictionary via de camera is ook al geopperd, of een online top2000-quiz die je in besloten kring kunt spelen. Zelf ben ik aan het MacGyveren geslagen (het maken van ingenieuze apparaten uit alledaagse voorwerpen, red.) en heb speciaal voor deze kerst een multi-instelbare bodycamuitrusting gefabriceerd. En ik ga er ook een maken voor mijn moeder, die stuur ik haar dan vlak voor kerst op, de rest krijgt alleen het recept.

Harjo de Poel